رسانهRSSاشتراک:

شیرین بینا: بازیگری خود را مدیون انقلاب هستم

شیرین بینا: بازیگری خود را مدیون انقلاب هستم چند ساله بودید که پدرتان تلویزیون را برایتان به خانه آورد؟ حدوداً ۹ ساله بودم. از آنجا که پدرم قاضی دادگستری بود و به شهرهای مختلف برای قضاوت اعزام می‌شد، در شهرستان اهر، اولین‌ برخوردم با تلویزیون شکل گرفت. یادم هست که از مدرسه به خانه آمدم […]

شیرین بینا: بازیگری خود را مدیون انقلاب هستم

چند ساله بودید که پدرتان تلویزیون را برایتان به خانه آورد؟

حدوداً ۹ ساله بودم. از آنجا که پدرم قاضی دادگستری بود و به شهرهای مختلف برای قضاوت اعزام می‌شد، در شهرستان اهر، اولین‌ برخوردم با تلویزیون شکل گرفت. یادم هست که از مدرسه به خانه آمدم و دیدم که پدرم یک تلویزیون RCI کمدی خریده است، آنقدر برای دیدن برنامه‌های تلویزیونی ذوق و شوق داشتیم که فقط برفک تماشا می‌کردیم.

چرا برفک؟

قضیه این بود که آن زمان اغلب آنتن‌‌های تلویزیون تهران مورد پوشش قرار داده شده بود، در شهرستان‌ها برنامه‌های تلویزیون کیفیت چندانی نداشت. یادم می‌آید پدرم می‌گفت برای آنکه بتوانید برنامه‌های تلویزیونی را بهتر تماشا کنید، انگشت سبابه‌تان را به انگشت شست بچسبانید و جلوی چشمتان قرار دهید به‌طوری که شبیه دوربین شود، این‌گونه باعث می‌شود که ما تصاویر را با تمرکز بیشتری ببینیم.

دیدن اولین برنامه‌های تلویزیونی برایتان چه حال و هوایی داشت؟

احساس جالبی بود، خودم را جای قهرمان داستان قرار می‌دادم و همذات‌پنداری می‌کردم.

فکر می‌کردید یک روز جزو بازیگران این جعبه جادویی قرار بگیرید؟

راستش را بخواهید بله، یک‌بار در همان سال‌ها به پدرم گفتم من می‌خواهم بازیگر شوم، پدرم به‌قدری ناراحت شد که اندازه نداشت از طرفی هم مادربزرگم به من می‌گفت که این محیط فضای خوبی ندارد، خدا را شکر انقلاب شد و بعد از آن شرایط سینما و تلویزیون بهتر شد و امثال من توانستندبه فعالیت بپردازند.

خاطرتان هست که در دوران انقلاب تلویزیون چه برنامه‌هایی داشت؟

در این دوران بیشتر اخبار پخش می‌شد و تلویزیون برنامه خاصی نداشت، اصلاً یکی، دو روز تلویزیون به‌طور کامل برنامه‌هایش قطع شده بود و بعد از آن ساعت برنامه‌ها کوتاه‌تر شد.

خاطره‌ای از این دوران به یاد دارید؟

بعد از اینکه ماموریت پدرم در شهرستان اهر تمام شد، ما به منزل خودمان در نیاوران برگشتیم، روزهای انقلاب، حدوداً ۱۳ سال داشتم و در مدرسه‌ای واقع در خیابان منظریه درس می‌خواندم، صحنه‌هایی که در این دوران به‌خاطرم مانده از تحصن دانش‌آموزان است که من هم در میان آنها بودم و شعار می‌دادم. عده‌ای نیز در جلوی کاخ نیاوران تجمع می‌کردند و با آمدن گارد شعار «الله اکبر» سر می‌دادند.خلاصه حکایتی بود… آن زمان دیگر اوج خوشحالی مردم بود، مردم شادی را با تمام وجودشان احساس می‌کردند.
بهترین صحنه ای که از مبارزات مردمی به‌خاطر دارید، چیست؟

پیاده شدن امام‌خمینی از هواپیما. آن زمان ما در مسیر میدان آزادی ایستاده بودیم و شاهد لحظه به لحظه شادی مردم بودیم.

از سال‌های بعد از انقلاب بگویید و حضورتان در عرصه بازیگری.

بعد از انقلاب دیگر دیدم که واقعاً آن شرایطی که مدنظرم بوده، مهیا شده و این محیط هنری، از حالت ابتذال خارج شده است و می‌توانم به خواسته قلبی‌ام در دوران کودکی جامه عمل بپوشانم.

ایستادن جلوی دوربین برای اولین‌بار چه احساسی برای شما داشت؟

اولین‌بار سال ۷۲ بود که مقابل دوربین محمدعلی طالبی در فیلم «تیک‌تاک» ظاهر شدم، برای بازی در اولین سکانس دست و پایم می‌لرزید و نمی‌توانستم. خلاصه با همکاری دوستان و دلگرمی‌ آقای طالبی توانستم از پس نقشم بربیایم و در جشنواره فیلم فجر همان سال کاندیدای سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن شدم .

با اولین حقوق بازیگری چه کردید؟

مبلغ ۴۰ هزار تومان دریافت کردم، برای پدر و مادرم هرکدام یک هدیه خریدم، الباقی پول را هم تا به خودم آمدم دیدم خرج شده است (می‌خندد).

منبع: جام جم

نو عروس

هاست ایران

دکتر بتول طاهری

مبلمان اداری

چهل نما
رایانمهربهنودگشت