خانواده سبز - بي ترديد يكي از حساسترين مقاطع زندگي هر انساني، شب حجله عروسي است؛ شبي كه دختر و پسر جوان براي اولين بار مي خواهند مباشرت مستقيم داشته باشند و زن براي مادر شدن و مرد براي پدر شدن، واقعيت پر هيجاني را تجربه كنند. اسلام- كه دين پارسايي و طهارت است و دختر و پسر را براي كابين ازدواج، پاك ومنزه مي خواهد- فرهنگ دختر بودن را يك فرض ديني و اجتماعي مي داند.
بنابراين جاي هيچ بدگماني براي دختران متدين نيست، اما كساني به ظاهر ايمان دارند و يا حتي تظاهر به ايمان ندارند و به اصطلاح با پيروي از فرهنگ آزاد مغرب زمين، روابط جنسي را چندين بار قبل از ازدواج تجربه كرده اند. در چنين وضعيتي، بيچاره شوهر نگون بخت است كه موظف است بي بندوباري گذشته عروس را ره بهاي آزادي غربي تحمل كند و تاسف بارتر اين كه چنانچه طرف شوهر سختگيري كنند، كار به پزشكي قانوني وتاييد دكتر مبني بر باكره بودن مي كشد. البته تا آنجايي كه كار به جراحي دختر زناكار نرود و نياز به چنين كاري نباشد؛ زيرا در غير اين صورت همه اين مراحل بايد طي شود تا به دروغ به آقا داماد بگويند اين عروس خانم باكره است!!
منهاي هر گونه تعصب، آيا اسلام منطقي ترين تفكر براي زيستن شخصي و اجتماعي نيست؟ آيا پاك بودن و اين كه عروس جوان قبلاز شوهر خود با كسي ارتباط جنسي نداشته باشد، تفكري قديمي و به دور از آزادي است؟!
آيا تماسهاي متعدد جنسي دختران با اغيار و نامحرمان و دوا و درمان كردن بعدي و سپس شوهر كردن، فرهنگي متمدن و مترقي است؟! آيا نهاد پاك و سرشت دروني غربزدگان و حتي غربيها به اين باور ميل دارد كه نو عروس آنان قبلا با مرد ديگري تجربه جنسي حرام داشته باشد؟
اسلام کرامت بشر را مي خواهد و تضمين کننده واقعي حقوق بشر است. دين ما زن و مرد را با عزت و کرامت تعريف کرده است. کجا مکاتب اصالت فرد و ليبراليسم اين گونه مي توانند تعالي و کرامت زن و مرد را تامين کنند و تا آخر عمر حقوق آن دو را قانونمند و مدون شمرده باشند? اسلام هرگز فحشا و زنا را براي زن يا مرد نمي پذيرد و هر دو را پاک و پيراسته مي خواهد. باري شب حجله عروسي و امانت داري گوهر عفت در صدف وجود نشانه اي بارز از صداقت و ايمان است که طليعه زندگي خوشبخت و شوهرداري موفق را نويد مي بخشد.
در نقطه مقابل نيز تنفر و انزجار براي همسر ايجاد مي شود که شريک زندگي خود را مانت دار ناموس نمي داند وهمواره دغدغه خيانت بر حسب عملکرد گذشته يکي در خاطر ديگري آشيانه مي کند.
پيامبر اسلام(ص) - که تمام گفتار و رفتار شخصي و اجتماعي او اسوه اي نيکو باري مسلامانان است- اين گونه دختر خود زهراي اطهر(س) را به سوي حجله فرستاد؛
-------------------
ابتدا به زنان دستور داد تا فاطمه را بيارايند و سپس نو عروس را با خوشبوترين عطرهاي خود معطر ساخت. آنگاه داماد را فراخواند و در جانب راست و فاطمه(س) را در طرف چپ خود نشانيد.سپس عروس و داماد را به سينه اش چسباند و پيشاني هر دو را بوسه داد.
بعد از آن دست نو عروس را گرفت و در دست داماد گذاشت و به علي(ع) فرمود: "فاطمه همسر خوبي است" و به فاطمه(س) فرمود: "علي شوهر خوبي است." آن گاه به زنان فرمود: "عروس و داماد را با شور و شادي به حجله ببريد ولي چيزي نگوييد که خدا ناراضي شود".
زنان با شور، شادي، تکبير و حمد خدا فاطمه(س) و علي(ع) را تا حجله عروسي مشايعت کردند.
سپس حضرت رسول(ص) برخاست و تا درب حجله آمد و تقاضاي آب کرد و به عروس و داماد فرمود: "وضو بسازيد". آنان وضو ساختند و آنگاه پيامبر(ص) دعا فرمود: "خداوند شما و نسلتان را پاک و پاکيزه گرداند. با دوستان مشا دوست هستم و با دشمنانتان دشمن". سپس فرمود: "همه به منزلهاي خودتان برويد کسي اينجا نماند". وقتي پيامبر(ص) خواست خارج شود، ديد يکي از زنها باقي مانده است،
پرسيد: "کيستي? مگر نگفتم بايد همه خارج شويد?" آن زن عرض کرد: "من اسما هستم و در اين جهت معذورم، زيرا هنگام رحلت خديجه در خدمتش بودم و شاهد گريه ايشان. عرض کردم رسول خدا(ص) به شما وعده بهشت داده است، چرا ناراحت هستيد? فرمود: گريه من به خاطر دخترم زهرا(س) است،
چرا که هر دختري شب زفاف محتاج زني است که محرم اسرارش باشد و حوائجش را بر طرف سازد . من از دنيا مي روم ولي مي ترسم فاطمه ام محرم راز و کمک حالي نداشته باشد. در آن وقت من به خديجه(س) قول دادم اگر تا آن شب زنده ماند، نزد فاطمه بروم و برايش مادري کنم."
11.jpg)
