از تدریس معارف محمد رضا گلزار تا کلاس های شیمی سروش صحت

مشاهده : 1260
از تدریس معارف محمد رضا گلزار تا کلاس های شیمی سروش صحت چهره ها
همشهری جوان به مناسبت روز معلم سراغ همه بازیگر ها و آدم معروف هایی که یک روز معلم بودند، رفته است «درس معلم ار بود زمزمه محبتی، جمعه به مکتب آورد طفل گریز پا را» این شعر واقعا مصداق کامل این پرونده است.پرونده را حتما تا ته بخوانید کاملا متوجه این موضوع می شوید.البته قرار […]
همشهری جوان به مناسبت روز معلم سراغ همه بازیگر ها و آدم معروف هایی که یک روز معلم بودند، رفته
است «درس معلم ار بود زمزمه محبتی، جمعه به مکتب آورد طفل گریز پا را» این شعر واقعا مصداق کامل
این پرونده است.
پرونده را حتما تا ته بخوانید کاملا متوجه این موضوع می شوید.
البته قرار نبود ما براساس این شعر پرونده دربااوریم، بلکه قرار بود به مناسبت روز معلم به سراغ بازیگراها و
آدم معروف هایی برویم که روزگار دبیر و معلم بودند، آدم هایی که قطعا پیش از حرف زدن با آنها
می شد حدس زد با توجه به خلق و خویشان شیوه های متنوع و متفاوتی را در درس دادن به
بچه های مردم برای خود ابداعد کرده اند.
شیوه هایی که حتی سر سخترین و سرتق ترین بچه ها را رام می کند و درس خوان.
ای کاش دنیای بازیگری کمی به آنها فرصت می داد تا باز هم سری به کلاس های درس بزنند.
سروش صحت سال ها معلم شیمی بوده و آلان هم گه گداری این درس را تردیس می کند من خیلی
معلم باحالی هستم آرامه اعتمادی: باورتان می‌شود، بازیگر طنز و خوش‌خنده، که این روزها فیلمنامه‌نویس پرکاری شده و گهگاهی هم
کارگردانی می کند ی‌روزی معلم شیمی بوده، سروش صحت همان معلم است، معلمی که خیلی خوب بلد بوده چطور تدریس
کند و چطور شاگردهایش را هم بخنداند و هم به درس علاقه‌مند کند، البته باید گفت که به این خنده‌هایش
نگاه نکنید، چون خدا نکند که اوجدی شود و بخواهد شما را که شاگرد بازیگوشی هستید دعوا کند! آن وقت
باید به دنبال یک سوراخ بگردید و قایم شوید و قول بدهید که درس را گوش می‌دهید.قرار ما با او
رد فرهنگسرای ارسباران بود، همان جایی که خودش کلاس فیلم‌نامه نویسی دارد، گرچه او بازیگر شده و باید خیلی راحت
در مقابل مردم قرار بگیرد، اما راضی کردن او برای اینکه ژست معلمی بگیرد و یا پای تخته کلاسی در
این فرهنگسرا بایستد، پروسه خاص خودش را داشت.
در آخر هم مجبور شدیم از شاگردان یک کلاس بخواهیم برای لحظاتی از اتاق درس خارج شوند تااین آقای معلم
ما بتواند راحت عکس بگیرد.
*یادم هست که برای پرونده عید همشهری جوان گفتید، اگر بازیگر نمی‌شدید، معلم می‌شدید.
چرا؟ بله، من تدریس کردن را چه خصوصی چه عمومی دوست دارم.
انتقال چیزهایی که می‌دانم به دیگران برایم لذت‌بخش است.
*چه شد که معلم شدید؟ در آن زمان من به دنبال یک کار می‌گشتم که از طریقش پول درآورم، تدریس
خصوصی کاری بود که به آن فکر کردم و عملی هم شد.
*این در اتفاق در چه سالی افتاد؟ فکر می‌کنم ۷۴ یا ۷۵ بود که تا سال ۷۹ هم تدریس خصوصی
داشتم.
یعنی نزدیک به ۱۰ سال پیش.
*شما شیمی خواندید و همان را هم تدریس کردید؟ بله لیسانس من شیمی بوده و فوق لیسانسم هم آلودگی و
حفاظت محیط زیست و دریاست.
اما دوست داشتم تا شیمی را تدریس کنم.
*چقدر تدریس کردن کار لذت بخشی است؟ برای من خیلی زیاد.
چون اصولا درس دادن را دوست دارم و فکر می‌کنم که خیلی هم معلم خوبی هستم.
خودم این‌طوری فکر می‌کنم، مثلا درباره نویسندگی یا بازیگری نمی‌دانم در آن خوب هستم یا نه؟! اما در معلمی می‌دانم
که خیلی خوبم.
خیلی راحت و خوب می‌توانم به بچه‌ها درس دهم و با آن‌ها ارتباط برقرار کنم.
*همیشه از اینکه معلم خوبی بودید، می‌گویید…
توضیح دهید، یعنی چطور معلمی بودید؟ شوخ و شنگ و باحال.
دوست دارم که کلاس شیرین باشد، از هر روشی استفاده کنم تا کلاس افت نکند، سر کلاس خیلی پرانرژی هستم.
هم می‌توانستم نکته‌ها را خوب منتقل کنم و هم به بچه‌ها خوش می‌گذشت و خوب هم سرکلاس یاد می‌گرفتند.
اینکه میگویم بچه‌ها منظورم همه شاگردانم است، وگرنه همانطور که گفتم کلاس‌های من خصوصی بود، البته کلاس‌های ۳-۴ نفره هم
داشتم.
*چرا در مدرسه تدریس نکردید؟ برای اینکه معلم خصوصی بودم! پولش بیشتر بود.
در آن زمان آموزش و پرورش خیلی سخت استخدام می‌کرد و من هم هنوز سربازی نرفته بودم.
داشتم فوق لیسانس می‌خواندم و درسم تمام نشده بود.
کلی مراسم داشت.
*پس در حقیقت با تدریس خرج تحصیلتان را بدست می‌آوردید؟ آن‌قدر رمانتیکش نکنید! با تحصیل پول در می‌آوردم خوب هم
در می‌آوردم.
همین کافی بود.
*چرا با این همه علاقه تدریس را ادامه ندادید؟ کار بازیگری و نوشتن خیلی درگیرم کرد، تا مدت‌ها درکنار بازیگری
و نوشتن تدریس هم می‌کردم اما بعد از مدتی فرصتش را نداشتم و مجبور شدم تا یکی از آنهارا کنار
بگذارم که تدریس را کنار گذاشتم.
*حالا چرا شیمی؟ شیمی درس بسیار شیرینی است.
من کلاس اول و دوم دبیرستان هیچ چیزی از شیمی نمی‌فهمیدم یعنی مثل یک نادان تمام عیار بودم.
مخصوصا در کلاس دوم نظری.
اما سال سوم پیشرفت کردم و در سال چهارم که عالی شده بودم.
*این همه تحول! چطور ممکن است؟ با معلم خوبی که من را علاقه‌مند کرد.
من در زندگی‌ام فقط یک درس را تک‌ماده کردم که آن هم شیمی سال دوم بوده.
برای همین شیمی سال دوم را خیلی خوب بلد بودم، درس بدهم چون می‌دانستم که کجاهایش برای شاگرد گیر دارد
و مشکل ایجاد می‌کند.
*اسم معلمی که باعث شد شما در درس شیمی موفق شوید را به یاد دارید؟ دو نفر بودند.
یکی آقای مهدویان بود و یکی آقای کیانوَش.
*با شاگردهایتان در ارتباط هستید؟ گاهی وقت‌ها با بعضی از آنها در ارتباطم.
*به کنکوری‌ها هم درس می‌دادید؟ ابتدای کارم سال اول، دوم، سوم و چهارم دبیرستان را تدریس می‌کردم اما در سال‌های
آخر هم به کنکوری‌ها شیمی یاد می‌دادم.
*از درصد قبولی این پشت کنکوری‌ها در دانشگاه خبر داشتید؟ اکثر قبول شده‌اند.
همیشه هم نتیجه کار شاگردهای کنکوری‌ام را پیگیری می‌کردم تا ببینم قبول شده‌اند یا نه؟! بگذارید یک چیز جالب برایتان
بگویم، امروز یکشنبه است، روز جمعه (یعنی همین دو روز پیش) جایی دعوت بودم که آقای مهندسی بسیار خوش تیپ(!)
جلو آمد و به من گفت: «من شاگرد تو بودم و الان مهندس شرکت نفت شدم».
بهش گفتم: «در دانشگاه چه چیزی خواندی؟» گفت: «شیمی!» خیلی احساس خوبی بود.
*سن کمتان باعث نمی‌شد که بچه‌ها از شما حساب نبردند؟ نه، سنم خیلی هم کم نبود.
اما چون آن موقع موهایم خیلی بلند بود و لباس‌هایم هم مدل خاص خودش بود.
خانواده‌ها خیلی اعتماد نداشتند و با خودشان می‌گفتند: «این یارو کیه که میاد به بچه‌های ما شیمی یاد می‌ده»، مخصوصا
که از داخل اتاق صدای خنده و ریسه رفتن از داخل اتاق می‌آید پس این چه می‌شود! ولی خب اصرار
شاگردها باعث می‌شد تا بمانم و تدریس کنم.
بعداز اینکه نمره‌ها می‌آمد، خیالشان خیلی راحت می‌شد، چون واقعا نبود که من بخواهم شیمی یاد بدهم و کسی باشد
که نمره خوبی از شیمی نگرفته باشد.
*به خاطر دارید که اولین شاگردتان چطور شما را پیدا کرد که بعدها این زیر شاخه‌ها زیاد شد؟ اولین شاگردم
ماجرای جالبی داشت.
شاید خود آقای قلمچی هم احتمالا این را نداند، آقای قلمچی این‌قدر شناخته شده نبود، یک آموزشگاه خیلی جمع و
جور در ستارخان داشت، که همانجا هم خودش تدریس می‌کرد.
اصلا این موسسه قلمچی امروزی وجود نداشت، فکر می‌کنم که در روزنامه خواندم که کسی را برای معلم خصوصی می‌خواهند.
تماس گرفتم و رفتم پیش خود آقای قلمچی، ایشان هم برای همان دفعه اول و البته آخر، دختر خانمی را
به عنوان شاگرد به من معرفی کرد که کلاس اول دبیرستان بود.
من دو جلسه به او درس دادم.
پول را به آقای قلمچی داده بودند ایشان هم پورسانت خودشان را برداشتند و پول من را داد.
*و این‌طوری شاگردانتان زیاد شدند؟ نه.
فقط و فقط همین یکبار را از طرف ایشان برای تدریس رفتم.
چند وقت بعد از آن تدریس یکی از آشناهایم گفت «مگر تو شیمی تدریس می‌کنی؟» با اینکه من فقط دو
جلسه به آن دختر خانم درس داده بودم اما گفتم: «من خیلی هم عالی این کار را می‌کنم.» از من
خواست تا به دخترش که کنکوری و کلاس چهارم دبیرستان بود شیمی را تدریس کنم.
آن دخترخانم چند دوست دیگرش را هم معرفی کرد و این رشته شکل گرفت.
اما همان دو جلسه باعث شده بود که من بتوانم این کار را ادامه دهم.
در شیمی یک‌ مبحثی داریم به اسم chain reaction یعنی واکنش زنجیره‌ای.
این تدریس هم زنجیره‌ای پیش رفت.
*شیمی درس تفهیمی است، ریاضی خاصی که ندارد…
خیلی کم.
*الان کسی از اطرافیان یا آشنایان از شما نخواسته‌اند که به فرزندشان شیمی تدریس کنید؟ چند وقت پیش، (خیلی سال
پیش) صاحبخانه‌مان از من خواست که به دخترش شیمی یاد بدهم که این آخرین کلاس‌هایی بود که داشتم.
فکر می‌کنم الان دیگر یادم رفته باید دوباره کار و تمرین کنم.
برای درس دادن آدم باید درس بخواند، معلم‌ها یک جمله‌ای دارند که همیشه آن را به کار می‌برند مادرم و
پدرم همیشه می‌گفتند، معلم یک شب از شاگرد جلوتر است.
چیزی را که شاگرد یاد می‌گیرد، معلم شب قبلش آن را خوانده تا بخواهد آن را تدریس کند.
چون من پدر و مادرم هر دو معلم بودند این را خیلی خوب می‌فهمم.
*خاطره خاصی از دوران تدریس دارید؟ خاطره که زیاد داریم.
مثلا من به پاشا پاشاپور درس می‌دادم که قهرمان شمشیربازی ایران بود.
وقتی درس را متوجه نمی‌شد من عصبانی می‌شدم، می‌گفت: «این را دوباره درس بده!» وقتی می‌گفتم: «نمی‌توانم، باید گوش می‌دادی»
با زور دست من را می‌گرفت و با تهدید می‌خواست که دوباره درس بدهم و من با ترس این کار
را می‌کردم! (خنده) *می‌دانم که شاگرد هنرمند هم داشتید، از خاطرات درس دادن به آن‌ها بگویید؟ آره ولی نوشتنی نیست!
به هر حال خوش می‌گذرد.
*سر کلاس عصبانی هم می‌شدید؟ بله.
*چطور؟ خیلی جدی، برای اینکه من الان هم مشغول تدریس بازیگری، فیلمنامه‌نویسی هستم.
در رادیو هم طنز در رسانه درس می‌دهم.
*کسی را در این دوران تنبیه کردید؟ بله، سر کلاس شوخی و خنده‌مان را داریم اما اگر تمرین‌شان را انجام
ندهند عصبانی می‌شوم و آنها را تنبیه می‌کنم.
*تنبیه بدنی؟ نه! تنبیه بدنی چیه؟! رابطه خوب با بچه‌ها این هست که هم شوخی کنید، هم کارتان را انجام
دهید و اجازه دلخوری متقابل هم باشد.
*این تدریس‌ها با آنچه قبلا درس می‌دادید، متفاوت است؟ معلمی، معلمی است.
*ولی تدریس جمعی…
تدریس جمعی باحالی‌های خودش را دارد، به من خوش می‌گذرد، معلمی را دوست دارم.
*شما هم مثل سایر دبیرها عاشق درسی هستید که تدریس می‌کنید؟ بستگی دارد کلاس چطور باشد، اگر ارتباط خوبی برقرار
شود، لذت دارد وگرنه اجباری می‌شود.
مثلا آن زمان که شیمی درس می‌دادم، نزدیک فصل امتحانات از ۶ صبح تا ۱۲ شب کلاس داشتم! تکرار این
ماجرا آدم را خسته می‌کند اما اگر کلاس‌های متنوع با درس‌های مختلف باشد فرق می‌کند، چون شما می‌دانید که با
آدم‌های مختلف، روحیات گوناگون، استراتژی‌های متفاوت در ارتباط هستید و خوش می‌گذرد.
البته الان به نسبت سال‌های قبل انرژی کمتری دارم مثلا کلاس فیلمنامه‌نویسی من شنبه‌ها دوبار پشت‌سر هم است و بعد
از کلاس دوم واقعا احساس خستگی می‌کنم.
چون خیلی زیاد صحبت می‌کنم و انرژی می‌گذارم.
*دورانی که شاگرد بودید چه ذهنیتی از معلم‌ها داشتید؟ بعضی از معلم‌‌ها را خیلی دوست داشتم.
آقای مهدوی من را به شیمی، آقای نوروزیان به فیزیک و آقای مهربد به ریاضی علاقه‌مندم کردند.
مثلا ما معلمی داشتیم به نام آقای مرعشی که برای انشا بود اما من به این درس حس خاصی نداشتم.
معلم خوب این هست که شما را به حوزه‌ای علاقه‌مند کند.
*شاگردهایتان را به خاطر دارید؟ بله *همه آنها؟ نه خوب چون چهره‌شان تغییر کرده اما اگر آدرس دهند، می‌شناسم.
مثلا همان مهندسی که گفتم دیدمش تا فامیلی‌اش را گفت، خودم تمام آدرس‌هایش را دادم، یادم آمد که کجا زندگی
می‌کرد، خانواده‌اش چطور بودند و…
*الان که به روز معلم نزدیک می‌شویم، حس خاصی دارید؟ نه *به کسی تبریک نمی‌گوید؟ اوایل چرا.
اصولا الان اکثر به اتفاق روزها حس خاصی ندارم.
*** کتایون ریاحی و معلمی در۲۰سالگی کتایون ریاحی هم سابقه تدریس در مدرسه را دارد، او که حالا مدتی است
از بازیگری کناره گرفته، دو سال قبل مصاحبه مفصلی انجام داد.
او درآن گفت وگو از همه چیز گفت از جمله شغل هایی که پیش از بازیگری به آن ها مشغول
بوده است.
او در همان گفت وگو گفت که در سن بیست سالگی معلمی را تجربه کرده :«حس ماجرا جویانه ای داشتم
ازو اصلا به خاطر همین حس بود که دوست داشتم کار کنم، فکر کنم ۱۶۵ سالم بود که کار کردن
را همزمان با درس خواندن شروع کردم.
در آن سال ها کار های متفاوتی آنجام دادم، مثل حضور افتخاری در انجمن حمایت از معلولین، یا کار در
یک کارگاه تولید لباس و همچنین تریس در مدرسهه بیست سالم بود که معلم حق التدریس آموزس و پروش بودم
و در مقطع راهنمایی تدریس می کردم.
انهم با شاگردهایی که فاصله سنی اش با من خیلی زیاد نبود.» آقای سوپر استار و تدریس معارف سال گذشته
همین موقع ها بود که با محمد رضا گلزار قرار بود ، گفت وگویی انجام دادم که او در این
گفت وگو حرف های متفاوتی زد، حرف هایی که شاید تا به حال نزده بود.
حرف هایی درباره روحیات و اعتقادات مذهبی اش.
بحثمان از ارادت او و پدرش به حضرت امام رضا و انتخاب نام محمد رضا برای او شروع شد و
به قسمت ختم شد.
حرفهایی او درباره قسمت مثل معلم دینی هابود:«قسمت آدم هر چی باشه، همون می شه،هرچند که انسان دارای اراده است،
اما اراده انسان در طول اراده خداوند است و همه چیز در نهایت به اون بالا بر می گرده.» هنوزش
کلامش تمام نشده بود که وسط حرف هایش پریدم و گفتم چقدر مثل معلم دینی ها حرف می زنی که
بلافاصله گفت:«مگر نمی دونستی معارف درس میدادم.
من حدود سه سال کارم این بود و در کلاس های آموزش کنکور معرف و بینش اسلامی تدریس می کردم.»
آیا می دانستید که سید جواد هاشمی از ۱۷ سالگی معلم بوده و دینی وقرآن درس می داده است همه
از سر و کولم بالا می رفتند آرامه اعتمادی : سید جواد هاشمی را حتما خیلی خوب می‌شناسید، همان بازیگری
همیشه مثبت که چهره‌اش پر است از مهربانی، حالا بدانید که او روزگاری معلم بوده و حتی یک‌بار هم این
مهربانی‌ها را کنار گذاشته و شاگردش را کتک زده.
اما این نتبیه باعث شده تا او بتواند دوست خوبی برای دانش‌آموزش شود و برای همیشه تنبیه را کنار بگذارد.
سید جواد جالب است بدانید زمانی که فقط ۱۷سال داشت وارد آموزش و پروش شد و به قول خودش آن
زمان هنوز هم یک مو در صورتش در نیامده بود:« همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی من فعالیت ام را در
انجمن اسلامی دانش‌آموزان شروع کردم.
یک معلم تربیتی داشتیم که تمام امر مدرسه را به من سپرد.
سر صف برای بچه‌ها صحبت می‌کردم و از همان جا هم خوب حرف زدن را یاد گرفتم.
یک روز آقای جواهریپور که بعدها مدیر کل آموزش و پرورش تهران شد به مدرسه آمد و سخنرانی من برای
بچه‌ها را دید.
همان جا به من گفت تو همین الان هم می‌توانی معلم شوی و این اتفاق افتاد.» او به عنوان معلم
دینی و قران از همان سال در مدرسه «وحدت» واقع در محله شاهژور کارش را شروع کرد:« اولین بار که
به مدرسه رفتم پسر تقریبا درشت هیکلی کنارم آمد و گفت: «خیلی گنده ای، کلاس ما می‌آیی؟ همه گنده‌ها کلاس
ما هستند».
رفتم ابلاغم را به مدیر نشان دادم.
مدیر به من گفت: «واقعا میخواهی تدریس کنی؟ خیلی کوچکی!» حتی مدیر به منطقه زنگ زد و گفت حداقل کسی
را بفرستید که یک قد و قواره‌ای داشته باشد(خنده).» کلاس های جواد هاشمی اینطور که خودش تعریف می کند از
آن کلاس هایی است که بچه ها نه تنها خسته نمی شدند بلکه کلی با معلم و کلاسشان هم حال
می کردند:« بچه‌ها با من خیلی رفیق بودند، آن‌قدر که وقتی جبهه رفتم همه گریه می‌کردند و وقتی برمی گشتم
همه از سر و کولم بالا می‌رفتند.
از کلاس لذت می‌بردند.
شاید چون کلاس درس را نمایشی می‌کردم.» شاید تصور کنید که او چون معلمی با حال بوده، هیچ وقت دست
روی کسی بلند نکرده ، اما انگار آنطوریکه خودش می گوید یکبار این اتفاق افتاده:« یک بار بیشتر شاگردی را
تنبیه نکردم که هنوز هم از خودم که این کار را کردم، ناراحتم.
همان سال‌های اول تدریس در همان کلاس زیر زمینی که دینی یاد می‌دادم.
آن کلاس در زیر زمین بود و از بالا یک سوراخ داشت که می‌شد پایین را دید و همه چیز
را زیر نظر داشت.
به بچه‌ها گفته بودم در درس دینی تقلب نکنید، هرکس تقلب کند خودش می‌داند و خدای خودش.
از کلاس بیرون رفتم و از آن سوراخ بچه‌ها را زیر نظر داشتم.
یکی از بچه‌ها تقلب کرد رفتم و یک سیلی زیر گوشش زدم.
به من گفت: «آقا معلم از کجا فهمیدید که من تقلب کردم؟!» گفتم: «به من الهام شد».
اما بعد از این کارم خیلی ناراحت شدم.
از او غذرخواهی کردم و گفتم: «کار تو بد بود اما کار من بدتر بود!» اسم آن پسر شهرام لک
بود از اینکه یک معلم از او معذرت خواهی کرده تاثیر گرفت و بچه بسیار خوبی شد.
حتی بعدها با من به جبهه آمد.» سید جواد جز معلم هایی است که با شاگردانش هنوز در ارتباط است:«با
خیلی از شاگردانم در تماسم.
بعضی از آنها ۳۵-۴۰ ساله هستند.
که تفاوت سنی چندانی با من نداشتند.
چون من در کانون حر برای بزرگسالان هم تدریس می‌کردم.
مثلا من ۲۰ ساله بودم که شاگرد ۱۸ ساله داشته ام.
شاگردان هنری هم تربیت کرده ام مثل علی لهراسبی، علی سلیمانی یا امیرحسین مدرس.» محمد رضا شریفی نیا سال ها
معلم کلاس اول دبستان بوده به کلاس اولی ها دیکته سال ششم می گفتم مهدخت اکرمی: محمدرضا شریفی‌نیا را در
حال تدریس به کودکان دبستانی تصور کنید، به نظر می‌رسد خیلی خوب بتواند این کار را بکند، اما اینکه چطور
بتواند آنها را با خود همراه کند هم باید ماجرایی داشته باشد.
این بازیگر امروزی یا همان آچار فرانسه سینمای ایران روزی معلم خوبی بوده، آنقدر که توانسته مدرسه‌ای که در آن
تدریس می‌کرده را با آموزش خاصی که می‌داده نمونه کند:«سال آخر دبیرستان بودم و نزدیک به گرفتن دیپلم که از
طرف همان مدارس ملی که در آنجا درس می‌خواندم، دعوت به تدریس شدم.
من هم رفتم و زیر نظر مرحوم نیرزاده معلم کلاس اول دبستان شدم.
سبک خیلی خاصی را در تدریس پایه ریزی کرده بودم که با نمایش درس می‌دادم.
خیلی هم سر و صدا کرد و جزو مدارس نمونه کشور شدیم.
هر سال، کنکوری برای کلاس اول برگزار می‌شد، که تعداد زیادی آدم می‌آمدند و ما مجبور بودیم از بین ۴۰
نفر را انتخاب کنیم.
نوع ارتباط و تربیتی که با بچه‌ها داشتیم فوق العاده بود.» شریفی نیا از آن سال هایی که به بچه
های کلاس اولی درس می داده با خوبی یاد می کند و با قاطعیت می گوید که بهترین روش آموزشی
را برای شاگردهایش به کار می گرفته:« فکر می‌کنم خیلی تخصصی آموزش می‌دادم.
شاید بر هیچ یک از کارهایی که کردم صحه نگذارم بجز آموزشی که به کلاس اولی‌ها می‌دادم.
مطمئنم که بهترین شیوه آموزشی را برای کلاس اولی‌ها داشتم.
به بچه‌ها دیکته سال ششم می‌گفتم و امتحان نهایی از آنها می‌گرفتم.
و حق هم نداشتند از ۲۰ کمتر بگیرند، چون می‌گفتم من درسم را داده ام، شما هم که آدم‌های کم
هوشی نیستید پس نبایداشتباه کنید، کسی هم که قرار بود تنبیه شود، تنبیه‌اش این بود که مشق ننویسد، نه اینکه
جریمه شود.
یعنی اگر اخلاقی می‌کرد جریمه‌اش این بود که با سواد نشود.» اما این همه روش منحصر به فرد شریفی نیا
برای آموزش کلاس اولی ها نبوده:« ما قصه‌‌ای داشتیم پسری به نام «اکبر» که از روستا به شهر می‌آید و
با آدم‌ها برخورد می‌کند.
در طول سال این قصه را تعریف می‌کردیم و هر دفعه درس‌مان (حروف الفبا، ریاضی، علوم اجتماعی، تعلیمات اخلاق، قرآن)
را یک جوری به داستان ربط می‌دادیم.
مثلا یک روز با لباس محلی و یک طبق بر روی سر که پر بود از لبو وارد کلاس می‌شدم
و شعر می‌خواندم و به آنها «لام» درس می‌دادم و ریاضیات و درس اخلاق را هم در آن می‌گنجاندم.
کلاس‌های من هم به شکل دایره برگزار می‌شد یعنی همه دور هم می‌نشستیم و یکدیگر را می‌دیدیم و نمایش اجرا
می‌کردیم.
هر کدام به نحوی در ماجرا شریک می‌شدند.» او هم مثل خیلی از معلم ها همچنان با شاگردهای قدیمی اش
در ارتباط است:« از شاگردهایم هم چنان خبر دارم.
بچه‌های آن دوران دور هم جمع می‌شوند و می‌آیند و همدیگر را می‌ بینیم.
همه‌شان تحصیل کرده‌اند و آدم‌های موفقی در کارشان شده‌اند.
از همان دورانی که درمدرسه با بچه‌ها بودیم استفاده کردیم و با توجه به نیاز کودکان شروع به نوشتن کتاب
کردم.
کتاب‌هایی که می‌نوشتم را برای آنها می‌خواندم و نظراتشان را می‌پرسیدم، تکمیل‌اش می‌کردم و بعد چاپش می‌کردم.» زهرا سعیدی یکی
از بازیگرانی است که به مدت ۲۲ سال دبیر بوده و زبان انگلیسی تدریس می کرده از بچگی معلم بودم!
نازنین قنبری: مدتی پیش او را در سریال حضرت یوسف دیدید، عمه‌ای که یوسف را بزرگ می‌کرد و نگران او
بود.
زهرا سعیدی بازیگری است که شاید کمتر کسی بداند او سال‌های بسیاری به شغل دبیری مشغول بوده.
اتفاقی که از کودکی همراهش بوده و آن را ادامه داده است.
تا آنجا که از علاقه‌اش به بازیگری گذشته.
با این هنرمند به مناسبت روز معلم خاطرات دوران دبیریش را ورق زدیم.
*چطور شد که شغل دبیری را انتخاب کردید؟ – (خنده) حقیقت به خاطر دل مادرم! (خنده) ایشان دوست داشتند که
من معلم شوم به خاطر همین بازیگری را مدتی کنار گذاشتم و دنبال رشته‌ای که در نهایت معلم شدم.
*پس در حین بازیگری آن را کنار گذاشتید و دبیر شدید؟ – بله *برای چه مقطعی تدریس می‌کردید؟ – دبیرستان
*چه درسی؟ – زبان انگلیسی *یعنی تحصیلات آکادمیک آن را داشتید؟ – بله من در دانشگاه شیراز درس خواندم *با
توجه به اینکه دبیر آموزش و پرورش شدن سخت است، برای شما چطور آن مدرسه‌ای که می‌خواستید پیشنهاد شد؟ –
من در دانشگاه رشته زبان انگلیسی قبول شدم، ابتدا به عنوان دانشجو برای کلاس‌های دوره راهنمایی تدریس می‌کردم بعد مدرکم
را گرفتم و آن دوره تدریس جز سابقه من محسوب شد، اتفاقا آموزش پروارش خیلی استقبال می‌کرد و مثل الان
نبود، تشویق می‌کردند، کمک هزینه می‌دادند و راحت استخدام می شدیم.
*چه سالی استخدام شدید؟ – من ورودی ۵۶ بودم و از همان زمان جز سابقه خدمتم حساب شد.
*آن زمان چه مدت بود که کار بازیگری را شروع کرده بودید؟ – بعد از گرفتن دیپلم به صورت قراردادی
در اداره فرهنگ و هنر استان فارس استخدام شده بودم و قراردادی کار می‌کردم.
*در همان جا هم تدریس کردید یا اینکه برای این کار به تهران آمدید؟ – هم فارس و هم تهران
*نام مدارسی که تدریس کردید را به خاطر دارید؟ – دبیرستان عترت و طاهرین.
*کدام منطقه؟ – عترت منطقه ۹ بود و طاهرین منطقه ۱۱ *الان وقتی به آن سالهای دبیری نگاه می‌کنید چه
احساسی دارید؟ – خیلی حال و هوای مدرسه را دوست داشتم و از همان دوران ابتدایی شاگرد داشتم! (خنده) بچه‌هایی
که درسشان ضعیف بود را می آوردند که من به آنها درس یاد بدهم.
این حالت معلمی را از همان کودکی داشتم و همیشه کلاس تقویتی دوستانم را خودم برگزار می‌کردم و عشق به
دبیری ادامه داشت، خاطرات خوبی از دوران تدریسم دارم.
هم معلم پسرها بودم و هم دخترها.
در مدت دانشجویی راهنمایی برای پسران تدریس می‌کردم.
*با شاگردهایتان در ارتباط هستید؟ – بعضی‌هایشان.
آقای مهندسی هست که الان در شیراز کار می‌کند و مهندس برق و الکترونیک هست، با چند نفر از شاگردان
دخترم هم در ارتباط هستم.
*اینکه در زمان دانشجویی تدریس می‌کردید پس فاصله سنی کمی با شاگردانتان داشتید.
– خیلی کم.
سال اولی که مشغول تدریس شدم و سر کلاس رفتم پسرانی شاگرد من بودند که قدشان از من بلندتر بود!
*این برایتان سخت نبود؟ – هیجانش را بیشتر می کرد.
*هیجان از چه بابت؟ – اینکه بتوانید در هر وضعیتی درست رفتار کنید، برنامه ریزی داشته باشید.
شاگردهای اول من بچه‌های روستا بودند که برای فرار از بزرگی با سن بیشتر به مدرسه آمده بودند.
برایم خیلی جالب بود کاری کنم که درس برایشان جالب شود نه اینکه برای فرار از سربازی به سراغ آن
آمده باشند، می‌خواستم چیزی یاد بگیرند.
*شیوه تدریس خاصی داشتید؟ – کلا آموزش زبان انگلیسی بر اساس همان روش‌هایی که در تدریس استادان آمریکایی و انگلیسی
دیده می‌شود، صورت می‌گیرد.
کلاس‌های شاد، فعال و…
بچه‌ها باید هنگام کلاس فعال باشند و زمان بین آنها تقسیم شود.
بچه‌ها هنگام کلاس من راحت بودند و گاهی از اتمام آن ناراحت می‌شدند.
*چند سال تدریس کردید؟ – ۲۳ سال *بعد از آن بازنشست شدید؟ – بله *پیش آمد شاگردها را تنبیه کرده
باشید؟ – تنبیه را یادم نمی‌آید، اما تشویق تا دلتان بخواهد! از سالی اولی که معلم شدم مدادهایی بود که
۲ ریال قیمت داشت و من به بچه‌هایی که موفقیت داشتند و پیشرفت می‌کردند، اینها را هدیه می‌دادم.
بعضی از بچه‌ها هنوز آن مدادها را نگه داشته‌اند و به من می‌گویند.
*در آن ۲۳ سال بازی نکردید؟ – نه *پیش آمد در دوره بازیگری شاگردها را به طور اتفاقی ببینید و
بشناسید؟ – می‌دیدم‌شان اما آنها من را می‌شناسند و آشنایی می‌دهند.
گاهی با پدر مادرهای آنها برخورد می‌کنم که خودشان را معرفی می‌کنند که والدین چه بچه‌هایی بودند.
*شغل دبیری مشکلات خودش را دارد و زحمات آنگونه که باید دیده نمی‌شود، چقدر این موضوع شما را اذیت می‌کرد؟
– خیلی اما خب می‌گویند به دنیا لبخند بزن حتی اگر دنیا جوابی به تو نداد.
ما در آموزش و پرورش تقریبا گمنام بودیم.
بهترین معلم‌ها الزامی نداشت مسئولین آنها را ببینند، کسانیکه اهل اعتراض بودند دیده می شدند ولی معمولا معلم‌ها عده کثیری
هستند و کسی نیست زحمت آنها را ارزش واقعی بنهد و زحماتشان نادیده گرفته می‌شود.
*خاطراتی از دوران تدریستان دارید؟ – خاطرات که خیلی زیاد است اما در دوران دانشجویی که تدریس می‌کردم پسری بود
به نام خداداد لاچینی که از عشایر فارس بود، خیلی با استعداد بود.
ما در مدرسه تئاتر گذاشتیم و نقش شازده کوچولو را بازی کرد.
بعدها معلم زبان انگلیسی شد و در روستایی در جهرم تدریس می‌کرد تا اینکه سیل در جهرم اتفاق افتاد و
ایشان فوت کردند.
*الان نقش دبیر به شما پیشنهاد می‌شود؟ – بله، زیاد *بازی در نقش دبیری سخت است یا آسان؟ – آسان،
چون خودم هستم و مشکلی ندارم.
مهران رجبی، گرافیک درس می‌دهد؛ آن هم خیلی جدی و اساسی پس‌گردنی هم می‌زنم مریم امیر پور: مرد خوش‌خنده و
خوش‌مشرب سریال‌های مختلف، سال‌هاست دارد گرافیک درس می‌دهد.
باور کردنش سخت است که مهران رجبی با شمایل معلمی در کلاسی قدم بزند و نطق بچه‌ها را بکشد *چند
سال است که معلمید؟ من ۱۸ سال سابقه تدریس دارم.
*درسی که می‌دهید به درسی که در دانشگاه خواندید ربط دارد؟ فوق‌لیسانس گرافیک دانشگاه تربیت مدرس دارم و به رشته‌ام
مربوط می‌شود.
تدریس در هنرستان را هم خودم انتخاب کردم چون اهل کرج هستم و در آنجا رشته من زیاد مدرس نداشت.
به همراه یکی دو نفر از دوستانم سعی کردیم این رشته را در هنرستان فارابی کرج پایه‌گذاری کنیم.
*شاگردانتان وقتی می‌بینند معلمشان یک بازیگر معروف است چه واکنشی نشان می‌دهند؟ بچه‌ها خیلی به من لطف دارند.
شانه به شانه معلمشان راه می‌روند و مرتب عکس می‌گیرند و احترام زیادی برایم قائل هستند.
*شما در کلاستان جدی هستید یا دنباله‌رو شخصیتی که در فیلم‌هایتان دارید هستید و زیاد شوخی می‌کنید؟ کاملا جدی هستم
چون اگر جدی نباشم نمی‌توانم کلاس را اداره کنم و اگر هم بچه‌ها نمره پایینی بیاورند بهانه خوبی است که
بگویند معلممان زیاد شوخی می‌کند و درس را جدی نمی‌گیرد.
*اینکه بازیگر هستید، چقدر روی حرف‌شنوی بچه‌ها تاثیر گذاشته؟ ایمان به یادگیری در بچه‌ها بیشتر می‌شود چون با یک آدم
معروفی روبه‌رو هستند که هم بازیگری می‌کند هم تدریس.
این خودش کلی به بچه‌ها انگیزه می‌دهد.
*تا به حال شاگردانتان را تنبیه هم کرده‌اید؟ بله، بعضی اوقات پس‌گردنی می‌زنم.
*شما که این روزها سرتان حسابی شلوغ است.
چرا هنوز این کار را ادامه می‌دهید.
مگر چی دارد؟ معلمی خیلی کار سختی است و مسؤولیت اخروی زیادی دارد.
اگر کم بگذارد عذاب وجدان می‌گیرد، از طرفی از لحاظ مالی هم چندان مناسب نیست منبع : همشهری جوان سینمای
ما – وحید سعیدی
2010-05-03 / گردآوری:
گزارش خطا در خبر
نظر خود را بنویسید - نظرات کاربران (۰)
فیلم پرشین وی
مارال بنی آدم و همسرش تا تولد لیندا کیانی با آوا دارویت مبارک مارال بنی آدم و همسرش تا تولد لیندا کیانی با آوا دارویت مبارک
از تصویر عاشقانه مارال بنی آدم و همسرش با جشن تولد لیندا کیانی با آوا دارویت تا نگین معتضدی با همسرش را در اینستاگرام هنرمندان مشاهده کنید.
سوژه های روز رو این جا ببینید !
فال روزانه
تعبیر خواب
زندگی آریا دلفانی ، مهران در سریال افرا ؛ از تئاتر و طراحی صحنه تا شهرت
جشن تولد آوا دارویت تا آریا دلفانی سریال افرا و ۴۱ سالگی لیندا کیانی
الناز شاکردوست و برادرش به وقت کودکی تا تولد سام نوری با باربد بابایی
زندگی هامون سیدی ، عقیل در سریال افرا ؛ از برادر کارگردان تا شهرت در سینما
تبریک روز ملی سینما به سبک چهره ها از علی اوجی تا شقایق دهقان
جشن تولد جوانه دلشاد با نسرین نصرتی تا آرد بازی مونا فائزپور با پسرش
بازیگران سریال بی‌ نشان از هنرپیشه های مشهور تا داستان و زمان پخش
آیدا پناهنده و همسرش در ونیز تا سوگل خلیق در قبله عالم با سهیل قاصدی
عروسی مونا فرجاد بازیگر مشهور از شهرت در کودکی تا ازدواج
تولد همسر شیلا خداداد با نسیم ادبی تا آیدا پناهنده و ستاره پسیانی مبارک
زندگی مهتاب ثروتی ، ماری در سریال خاتون ؛ از عکاسی تا بازیگری و شهرت
محیا دهقانی در هم سایه تا طبیعت گردی بهنوش طباطبایی و خواهرزاده اش
پژمان بازغی در افرا تا تینا آخوندتبار در گذر زمان با دختران شاهرخ استخری
از تولد بچه کاردی بی تا عکس جدید دختران آنجلینا در پیج مادرشان
بازیگران سریال نجلا ۲ عاشقانه‌ ای معنوی با حسام منظور و محیا دهقانی
محمد صادقی در افرا تا برادر مهسا هاشمی با بیاینا محمودی شارلوت در گاندو