استفاده از برنامه های کمکی

مشاهده : 210
استفاده از برنامه های کمکی کامپیوتر و موبایل
حرفه ای های سخت افزاری هنوز تنظیمات مبتنی بر BIOS را در مقایسه با نرم افزارهای کاربردی ویندوز که برای انجام همان کارها نوشته شده اند، ترجیح می دهند.یک تغییر در BIOS نسبتاً دائمی تر به نظر می رسد.این تغییرات بلافاصله تأثیر خود را نشان می دهند، نه پس از راه اندازی مجدد ویندوز (و […]
حرفه ای های سخت افزاری هنوز تنظیمات مبتنی بر BIOS را در مقایسه با نرم افزارهای کاربردی ویندوز که برای
انجام همان کارها نوشته شده اند، ترجیح می دهند.
یک تغییر در BIOS نسبتاً دائمی تر به نظر می رسد.
این تغییرات بلافاصله تأثیر خود را نشان می دهند، نه پس از راه اندازی مجدد ویندوز (و توسط یک قطعه
ی نرم افزاری که در پشت صحنه اجرا می شود).
با اینحال ما تصمیم نداریم که یوتیلیتی های تنظیمی را بطور کامل رد کنیم.
ارزش فراوانی در نرم افزارهای کاربردی جدیدی که مجموعه ای از تنظیمات و سوئیچ ها را به همراه آزمایش های
مورد نیاز برای اطمینان از پایداری سیستم پیش از قفل کردن تنظیمات جدید در اختیار شما قرار می دهند، وجود
دارد.
۱) AMD OverDrive آخرین باری که ما به ابزار OverDrive شرکت AMD نگاهی انداختیم، در قالب بتای خود بود.
اکنون این ابزار به یک ابزار بسیار بالغ تر تبدیل شده که توانائی تنظیم ضرایب، سرعت های گذرگاه، ولتاژها و
مجموعه ای از زمانبندی حافظه را در اختیار دارد.
با وجود آنکه ابزار مذکور هنوز تنها با چیپ ست های سری ۷ شرکت AMD بر روی ویندوزهای XP/Vista سازگار
است، پیش بینی می کنیم که اکثر مشتاقان سخت افزاری با سیستم های مبتنی بر پردازنده های AMD به هر
حال به سمت این محیط سخت افزاری/ نرم افزاری حرکت نمایند.
حتی اگر یکی از اورکلاک کنندگان جان سخت BIOS باشید، این نرم افزار کاربردی هنوز یک شیوه ی عالی برای
اعمال یک پیکربندی بهینه بدون نیاز به راه اندازی مکرر سیستم را در اختیار شما قرار می دهد.
کافی است تنظیمات خود را در OverDrive اعمال کرده و یک مجموعه از آزمایشها (Prime95) را اجرا نمائید.
پس از آنکه به یک تعادل قابل قبول مابین سرعت و پایداری رسیدید، می توانید همین تنظیمات را در BIOS
خود اعمال کنید.
۲) Nvidia System Tools این یوتیلیتی تنظیمی سکوهای Nvidia که در گذشته با نام nTune شناخته می شد، حاوی سه
بخش اصلی است: Nvidia Performance Group، System Monitor و System Update.
مؤلفه های Performance و Updete در همان Nvidia Control Panel مورد استفاده ی شما برای انجام تنظیمات ۳D یک کارت
GeForce ادغام شده اند، بنابراین به آسانی می توانید آنها را پیدا کنید.
Performance Group، مرتبط ترین مؤلفه برای مشتاقان سخت افزاری به حساب می آید زیرا به شما اجازه می دهد به
همان گزینه های کلاک، ولتاژ، زمانبندی و سرعت چرخش پنکه ی خنک کننده ای دسترسی داشته باشید که در ابزار
OverDrive شرکت AMD وجود دارند.
بعلاوه، این ابزار قادر است کنترل بر روی کلاک ها، ولتاژ ها و سرعت های پنکه ی خنک کننده ی
کارت های گرافیکی GeForce را نیز در اختیار شما بگذارید.
البته کلاک ها و ولتاژهای پردازنده تنها در صورتی توسط این ابزار قابل تنظیم خواهند بود که شما از یک
مادربرد مبتنی بر یک nForce MCP استفاده نمائید.
در غیر اینصورت، شما تنها اطلاعات مشروح سیستم خود را از این نرم افزار دریافت خواهید کرد.
در اینجا نیز استراتژی برای طرفداران تنظیمات BIOS همانند مثال قبلی خواهد بود.
شما می توانید بهترین تنظیمات ممکن را در ویندوز بدست آورده و سپس تغییرات مورد نظر را از طریق BIOS
بصورت دائمی اعمال نمائید.
۳) Gigabyte Easy Tune دو شرکت AMD و Nvidia سکوهای خودشان را پوشش می دهند.
اما اگر در حال استفاده از یک مادربرد مبتنی بر یک چیپ ست اینتل (نظیر X58 یا P45) باشید، چه
گزینه ای در اختیار خواهید داشت؟ اینتل نیز یوتیلیتی تنظیمی خود را با نام Desktop Control Center ارائه می کند.
با اینحال، ابزار مذکور تنها بر روی مجموعه ای از مادربردهای تولید شده توسط خود اینتل کار خواهد کرد.
فروشنده ی طرف ثالث باید نرم افزارهای کاربردی تنظیمی خودشان را به منظور ارائه ی گزینه های بیشتر در ویندوز
تهیه نمایند.
ما بعنوان مثال به Easy Tune اشاره می کنیم که یک یوتیلیتی مبتنی بر نرم افزار از شرکت Gigabyte است.
ما از این ابزار با یک مادربرد EP45-UD3P و پردازنده ی دو هسته ای Pentium E2200 استفاده کردیم.
آخرین نسخه ی Easy Tune یقیناً به اندازه ی OverDrive یا System Tools کامل به نظر نمی رسد.
با اینحال، حالت Quick Boost این یوتیلیتی می تواند فرآیند اورکلاکینگ را برای کاربران عام آسانتر نماید.
با فشار یک کلید و راه اندازی مجدد سیستم، پردازنده ی ۲/۲ گیگاهرتزی ما بطور روانی با سرعت ۷/۲ گیگاهرتز
کار می کرد، هر چند که این شیوه واقعاً به طرفداران اورکلاکینگ BIOS کمک نمی کند تا محدوده های بالاتر
پردازنده یا حافظه ی خود را بطور تدریجی آزمایش نمایند.
بهینه سازی سخت افزاری ممکن است سیستم شما نسبتاً جدید باشد، اما بعید به نظر می رسد که این ویژگی
(جدید بودن) خود را برای مدت زیادی حفظ کند.
اجازه بدهید ببینیم که چگونه می توانیم سخت افزار خود را با یک بودجه ی اندکی تقویت کنیم؟ یک “Volt
Mod”شیوه ای برای افزایش ولتاژ تراشه ها از طریق وسایلی غیر از درایورها و تنظیمات BIOS است.
معمولاً این روش به معنای آن است که باید به سراغ یک هویه رفته، دستان خود را کاملاً بی حرکت
نگهداشته و اطلاعات پیش زمینه ای فراوانی را در اختیار داشته باشید.
در مورد مادربردها، آگاهی از اینکه باید یک Volt Mod را چگونه و در چه نقطه ای اعمال نمائید معمولاً
مستلزم عمیق ترین اطلاعات می باشد، جزئیاتی که تنها تولیدکنندگان بطور کامل از آن آگاهی دارند و احتمالاً هرگز چنین
اطلاعاتی را بطور عمومی منتشر نمی کنند.
با اینحال، هنوز گهگاهی اینگونه اطلاعات به بیرون رخنه می کنند.
اگر در طول ۵ سال گذشته هر نوع کار اورکلاکینگ را انجام داده باشید، می دانید که مادربردهای امروزی (حتی
مدل های سطح پایین) معمولاً با سطحی از قابلیت های دستکاری ولتاژ در BIOS خود ارائه می شوند.
پیش از این وضعیت، فرآیند Volt-Modding مادربردها بسیار رایج تر بود.
امروزه نیاز به شیوه ی مذکور بسیار کاهش یافته، اما هنوز کاملاً حذف نشده است.
اما چه زمانی باید به فکر Volt Mod نمودن مادربرد خود باشید؟ اجازه بدهید فرض کنیم که مادربرد شما پیش
از معرفی مجموعه ی گسترده ی بهبودهای اخیر BIOS که امکان تنظیمات گسترده تر ولتاژ را فراهم می کنند، تولید
شده است.
همچنین ممکن است شما تصادفاً در حال عبور از یک خیابان با یک مادربرد ایستگاه کاری قدرتمند نظیر Intel WX58BP
محبوب ما (یک مادربرد عالی با فضای باز مهندسی فراوان، اما بدون گزینه های BIOS برای تنظیمات ولتاژ) مواجه می
شوید.
در چنین مواقعی، شما می توانید با خرید یک پتانسیومتر ارزان از هر فروشگاه قطعات الکترونیکی و آماده سازی مولتی
متر و تجهیزات لحیمکاری خود، قابلیت های جادوئی تازه ای را به مادربرد خود اضافه نمائید.
در فرآیند تحقق بخشیدن به این تخیل (و جستجوی کافی برای بدست آوردن اطلاعات مورد نیاز) ما متوجه شدیم که
مادربرد Intel WX58BP مورد نظر ما به یک پتانسیومتر ۱۰ کیلو اهمی نیاز دارد.
سایر مادربردها احتمالاً به نمونه های ۱ کیلو اهمی یا ۵ کیلو اهمی نیاز دارند.
وظیفه ی یک پتانسیومتر (آنطور که یک مهندس الکترونیک توضیح می دهد)، تغییر بازخورد ولتاژ در تنظیم کننده ی VSM
از طریق تعویض مقسم ولتاژ با یک پتانسیومتر و سپس تغییر ولتاژ به سطح مورد نظر خودمان است.
این کار با افزایش مقاومت در پایه ی پائینی مقسم ولتاژ انجام می شود.
برای شروع ما ولتاژ مادربرد را در وضعیت ذاتی آن اندازه گیری می کنیم: ۵۳۷/۱ ولت.
یکی از پایه های پتانسیومتر به Ground و دیگری به VSM متصل شده است.
این محل در کنار حافظه و یک انداکتور خروجی قرار گرفته است که با سیم پیچی مسی اطراف خود قابل
تشخیص می باشد.
محل های احتمالی زیادی برای این کار وجود دارند اما شما بدون در اختیار داشتن نقشه های مادربرد احتمالاً باید
زمان زیادی را برای انجام آزمون و خطا صرف نمائید.
هدف همیشه یک switching buck regulator خواهد بود، به این معنی که دارای تعدادی switching FET و هر دو نوع
انداکتور ورودی و خروجی خواهد بود.
با کمک نقشه های مادربرد، یک ذره بین و مقداری لحیم، ما پتانسیومتر را به مادربرد متصل کردیم.
با برگشتن به مولتی متر، اکنون ولتاژی معادل ۶۵۰/۱ ولت را در اختیار داریم که به معنای ۳/۷ درصد افزایش
است.
این موفقیت به هیچوجه برای یک تلاش ۱ دلاری ناچیز به نظر نمی رسد.
این یک تجربه ی سرگرم کننده بود، اما اجازه بدهید به واقعیت برگردیم.
دو نوع مادربرد وجود دارند که می توانند چنین هکهائی را بپذیرند.
نوع اول، مدلهای واقعاً ارزانقیمت هستند: مادربردهای ۵۰ دلاری که برای استفاده از پردازنده های ۵۰ دلار در نظر گرفته
شده اند.
این مدلها دارای PCB های ۴ لایه، اتصالات مسی محدود، فاقد تنظیمات لازمه در BIOS و با آستانه ی اندک
برای افزایش ولتاژ می باشند.
با افزایش ولتاژ، دما نیز بالا خواهد رفت و این وضعیت به آسانی می تواند یک مادربرد ارزان را بسوزاند.
احتمال بعدی، یک مادربرد با مهندسی مناسب است که می تواند تنظیماتی را تحمل کند اما فاقد ابزارهای تنظیمی Onboard
می باشد.
مادربرد WX58BP ما یک مثال عالی از این گروه است، اما در عین حال بیش از ۲۵۰ دلار قیمت دارد.
بحث خنک کنندگی به هر صورتی که اقدام به افزایش ولتاژها یا فرکانس ها نمائید (خواه از طریق یک Mod
سخت افزاری یا یک شیوه ی معتدل تر در BIOS)، اگر بر روی دماهای سیستم خود تمرکز نداشته باشید مطمئناً
به همان اندازه “برشته” خواهید شد.
اگر یک دمای بالاتر از ۱۰۰ درجه ی سانتیگراد را بر روی مادربرد خود اندازه گیری می کنید، قطعات شما
بیش از حد داغ شده اند و امکان مواجه شدن با یک حلقه ی بازخورد فزاینده (escalating feedback loop) وجود
دارد که بصورت بالقوه می تواند قطعات موجود بر روی مادربرد شما رانابود سازد.
همانطور که Brian Forbes مدیر مهندسی، عملکرد و توسعه ی محصول اینتل می گوید: “اگر دما از ۱۰۰ درجه ی
سانتیگراد بالاتر رود، با یک پرچم قرمز بزرگ مواجه خواهید بود.
اگر در چنین شرایطی به مادربرد خود دست بزنید یقیناً دچار سوختگی خواهید شد و ادامه ی آن می تواند
خسارت فاجعه آمیزی را برای قطعات شما به همراه داشته باشد.” برای مثال، اینتل به این دلیل یک مجرا و
پنکه ی خنک کننده ی ویژه را بر روی مادربرد Skulltrail(D5400XS) خود پیاده سازی کرد که تراشه های nForce 100
بطور متوسط با دمائی مابین ۱۰۰ تا ۱۰۵ درجه ی سانتیگراد کار می کنند.
مادربرد خود را به قسمت هایی نظیر حافظه، پردازنده، گرافیک، مدار تغذیه ی برق و امثالهم تقسیم نموده و دائماً
دمای هر بخش را اندازه گیری نمائید.
شما می توانید از یک دماسنج (حتی یک مدل غیرتماسی ارزانقیمت) نظیر Scythe Kama Thermo Wireless برای این منظور استفاده
نمائید.
مشکل بدیهی این دماسنج ها، این است که مستلزم باز کردن کیس هستند و این وضعیت می تواند مقادیر خوانده
شده توسط شما را (در مقایسه با شرایط واقعی) چند درجه ای کاهش دهند.
شما احتمالاً می توانید اندازه گیری های دقیق تری را با پایه هایی که مستقیماً بر روی مناطق داغ قرار
گرفته و سپس به یک ابزار ۵/۲۵ اینچی با یک نمایشگر LCD یا VFD در جلوی سیستم متصل شده اند،
انجام دهید.
از آنجائیکه پایه های مذکور تخت هستند، شما می توانید آنها را به زیر حرارت گیرها بلغزانید، اما مراقب باشید
زیرا این وضعیت می تواند بر بازدهی انتقال حرارتی مابین تراشه و خمیر حرارتی تأثیر بگذارد.
شما می توانید تعداد زیادی از ابزارهای اندازه گیری با ۴ پایه و قابلیت هشداردهی را در بازار پیدا کنید.
تعیین مسیر کلید متوقف نمودن این حلقه ی گرمائی ناخوشایند، یک جریان هوای مناسب است.
بسیاری از مردم تصور می کنند که پر کردن یک کیس با پنکه های متعدد به تنهائی می تواند تمام
مشکلات خنک کنندگی را برطرف سازد، اما یقیناً شیوه ی بهتری نیز برای کنترل جنون نصب پنکه وجود دارد.
هدف این است که مشکل را برطرف کنید، نه اینکه یک هاورکرافت بسازید.
کیفیت پنکه ها بوضوح در این مورد اهمیت خواهد داشت.
در این بین، طراحی های مجهز به دو بلبرینگ بعنوان بهترین گزینه ها در نظر گرفته می شوند.
اما رابطه ی میان هوای ورودی و هوای خروجی حتی از اهمیت بالاتری برخوردار است.
شما به یک فشار هوای مثبت نیاز دارید.
در واقع می خواهید هوای ورودی به کامپیوترتان بیشتر از هوائی باشد که از آن خارج می شود.
این وضعیت باعث می شود که سریع تر از شر هوای گرم خلاص شوید.
به CFM پنکه های خود توجه داشته باشید.
شما می خواهید هوای ورودی توسط پنکه های جلوئی کیس بیشتر از هوای خروجی توسط پنکه های پشتی آن باشد.
اکثر فروشندگان، مشخصات CFM پنکه های خود را ذکر می کنند و فهمیدن این موضوع که جریان هوای شما مثبت
است یا منفی تنها به مقداری محاسبه ی ریاضی احتیاج خواهد داشت.
شیوه ی مورد علاقه ی ما برای ارزیابی جریان کلی، استفاده از کبریت است.
یک دریچه ی فاقد پنکه را در بالا یا پائین کیس خود پیدا کرده و یک کبریت را در مقابل
آن روشن کنید.
توجه داشته باشید که دود به داخل کیس مکیده شده و یا از آن دور می شود.
در صورت نیاز، می توانید پنکه های خود را برای دستیابی به نتیجه ی مطلوب تنظیم نمائید.
یکی از آسانترین شیوه ها برای رساندن هوای بیشتر به پردازنده، برگرداندن پنکه ها است.
به این ترتیب شما هوا را به داخل کیس هدایت می کنید.
جریان هوائی که بطور معمول از قسمت جلو و پائین کیس وارد می شود، از درایوهای دیسک سخت، حافظه و
کارت گرافیکی عبور می کند.
زمانیکه این هوا به CPU می رسد، بین ۵ تا ۱۰ درجه گرم تر شده است.
پردازنده ی شما برای کار در این محیط طراحی شده است، اما اگر می خواهید بهره برداری بیشتری از آن
داشته باشید، باید هوای خنکی را به پردازنده ی خود برسانید.
به جای تکیه بر هوای ورودی از جلوی کیس، هوا را از پشت کیس وارد نمائید.
به این ترتیب، ۱۰ درجه در دمای هوائی که به پردازنده ی شما می رسد تغییر ایجاد می شود.
به علاوه شما می توانید به اضافه کردن تعدادی مجرا فکر کنید.
یک مجزای پنکه ی ۱۲۰ میلیمتری استاندارد، بسیار ارزان است، اما احتمالاً خودتان نیز می توانید با استفاده از مقداری
مقوا و نوار چسب یک مجرای انتقال هوای ابتدائی را بسازید.
هدف این است که هوا را به جائی که می خواهید برود، هدایت نمائید.
ممکن است تصمیم بگیرید که هوای داغ را مستقیماً از حرارت گیرها به دریچه های خروجی هدایت نمائید تا گرما
شانس گردش در داخل کیس را پیدا نکند.
شما همچنین می توانید مجراهائی را در پشت پنکه های ورودی تعبیه کرده و هوای خنک را به قسمت هایی
هدایت نمائید که بیش از همه به آن نیاز دارند (مثلاً ماژولهای حافظه و یا پنکه ی CPU).
صرفاً در نظر داشته باشید که مجراها می توانند حرکت جریان هوا را در داخل کیس شما تغییر داده و
در حین برطرف نمودن یک مشکل، مشکل دیگری را ایجاد کنند.
اگر تصمیم به نصب مجراها گرفته اید، مطمئن شوید که فشار و دمای بخش های مختلف سیستم خود را برای
اطمینان از صحت همه چیز اندازه گیری می کنید.
اگر به تهویه ی بیشتری نیاز دارید و نمی توانید هزینه ی یک کیس جدید را برای تعویض «تله ی
حرارتی مهر و موم شده» ی خود بپردازید، می توانید حفره هائی را در قسمت بالائی کیس فعلی ایجاد نمائید.
یکی از مهندسینی که از این روش استفاده کرده است، آن را «زشت اما کارآمد» می داند.
همیشه به یاد داشته باشید: هر چه هوای بیشتری را جابجا کنید، باید تلاش بیشتری را برای اجتناب از انباشته
شدن گرد و غبار در داخل کیس خود انجام دهید.
شما می توانید دریچه های کیس خود را به فیلتر مجهز نمائید.
در فواصل زمانی معینی، داخل سیستم خود را با یک قوطی هوای فشرده تمیز کنید.
از آنجائیکه کابل ها غالباً تمایل به انباشته کردن گرد و غبار دارند، در مورد مدیریت کابل های خود دقت
بیشتری داشته باشید.
مواردی که قابل بسته بندی هستند را ببندید و آنها را در زیر سینی مادربرد قرار دهید.
این کار به حفظ جریان هوای روان در سراسر مادربرد نیز کمک خواهد کرد.
البته باید مطمئن شوید که کابل ها را از نواحی زیر پردازنده که می توانند بسیار داغ شوند دور نگهداشته
اید؛ خصوصاً اگر سیستم از یک صفحه ی پشتی حرارت گیر استفاده می کند.
شما هرگز نمی توانید به اندازه ی کافی از پوشش های مارپیچی، گیره ها و یا بندهای کابل در داخل
سیستم خود استفاده نمائید.
حرارت گیرها تعداد اندکی از ارتقاء های سخت افزاری می توانند همان تأثیر عملکردی و زیبائی فیزیکی یک حرارت گیر
(Heatsink) جدید را داشته باشند.
عملاً هر یک از خنک کننده های ممتاز CPU امروزی با یک بهبود چشمگیر نسبت به یک HSF (heatsink fan)
پیش فرض همراه است.
در دنیای مشتاقان سخت افزاری، خنک کنندگی مبتنی بر مایع هنوز بعنوان یک استاندارد برای خنک کنندگی جدی در نظر
گرفته می شود، اما این روش نسبتاً گرانقیمت و وقتگیر است.
وقتی شما با محدودیت بودجه مواجه باشید، بدست آوردن ۸۰ درصد مزایا با ۲۰ درصد قیمت می تواند کاملاً توجیه
پذیر باشد.
Friga می گوید: “شما مطمئناً به خنک کنندگی با مایع نیاز نخواهید داشت، خصوصاً با معرفی حرارت گیرهایی که از
مکانیزم لوله ی حرارتی استفاده می کنند.
خنک کنندگی با هوا امروزه به دماهای نسبتاً پائینی دست یافته است که به نتایج کیت های مایع سطح پائین
یا متوسط بسیار نزدیک هستند.” کدام خنک کننده ی CPU یا GPU را باید انتخاب کنید؟ فضا و محدودیت های
فیزیکی کیس شما و همچنین قطعات نزدیک به این مؤلفه ها می توانند در این مورد تعیین کننده باشند، اما
HSF های سطح بالا، قابلیت های تحسین برانگیزی را در اختیار شما می گذارند.
اگر واقعاً به قیمت دقیق اهمیت می دهید، مزایای اضافی پره هائی که از مس (یک رسانای گرمائی بهتر) ساخته
شده اند در مقایسه با پره های آلومینیومی ارزش پرداخت هزینه ی بیشتر را نخواهد داشت.
بهتر است بیشتر به یک توازن مناسب مابین CFM و نویز حرارت گیر خود توجه داشته باشید.
چند استثناء جالب در قاعده ی مبتنی بر بودجه ی ما برای رد خنک کنندگی با مایع وجود دارند.
Asetek LCLC CPU cooler نمونه ی مورد علاقه ی ما به حساب می آید.
این محصول یک سیستم خنک کننده با مایع فشرده و از پیش مهر و موم شده است که پمپ و
بلوک مایع را با یک مقر نصب شونده بر روی CPU (که از اکثر HSFهای سطح بالا کوچکتر است) ترکیب
می نماید.
دو لوله ی لاستیکی به یک رادیاتور ۱۲۰ میلیمتری هدایت می شوند که بر روی دیواره ی کیس نصب می
گردد.
شما می توانید یک پردازنده ی ۲/۶۶ گیگاهرتزی Core i7-920 را با یک خنک کننده ی پیش فرض مورد استفاده
قرار دهید، اما نمی توانید هیچ تلاشی را در زمینه ی اورکلاکینگ بر روی آن اجرا نمائید.
با Asetek LCLC ما می توانیم به مرز ۴ گیگاهرتز نزدیک شویم.
پیاده سازی ۱۲۰میلیمتری برای زنجیرسازی CPU و GPU در حلقه ی خنک کنندگی کافی نخواهد بود، اما یک چیدمان از
رادیاتور و دو پنکه ی ۱۲۰ میلیمتری برای این منظور کافی است.
نکته در اینجا، یافتن کیسی است که بتواند دو پنکه ی ۱۲۰ میلیمتری را بصورت پهلو به پهلو بر روی
خود جای دهد.
Cooler Master ATCS 840 یک مثال خوب از این نوع کیس ها است.
اکثر خنک کننده ها با یک بسته ی کوچک از روغن حرارتی ارائه می شوند.
این محصولات بیشتر به بسته های سسی که در اغذیه فروشی ها به شما داده می شود شباهت دارند.
ممکن است سس مذکور از مارک مورد علاقه ی شما نباشد، اما احتمالاً به اندازه ی کافی برای بهبود مزه
ی ساندویچ و سیب زمینی های سرخ کرده ی شما خوب است.
اما به هر حال اگر می خواهید به بهترین نتیجه ی ممکن از هزینه ی پرداختی خود برسید، به دنبال
یک مارک معتبر باشید.
شما می توانید به تهیه ی یک لوله از خمیر حرارتی Arctic Cooling MX-2 یا OCZ Freeze فکر کنید.
با وجود آنکه شما بیشترین مزیت را از جایگزین نمودن TIM پیش فرض حرارت گیر پردازنده ی خود بدست خواهید
آورد، اما این یک واقعیت است که تقریباً هر قطعه ی اصلی با یک حرارت گیر نیز می تواند از
روغن های حرارتی با کیفیت بالا بهره گیری نماید.
همان توجهی که در مورد “حرارت گیری” خنک کننده ی پردازنده تان صرف می کنید، می تواند در مورد چیپ
ست، GPU و مدار تغذیه ی MOSFET و هر فروشنده ی حرارتی دیگری که بتوانید نام ببرید احتمالاً خط کاملی
از حرارت گیرها را برای هر چیزی که در PC شما نصب می شود و ممکن است از دمای بدن
گرمتر باشد، ارائه می کنند.
در نظر داشته باشید که یک خنک کننده ی GPU می تواند به اورکلاکینگ کارت گرافیکی شما کمک کند، خصوصاً
اگر با یک خنک کننده ی پیش فرض بر روی یک کارت معمولی سر و کار داشته باشید.
البته کارت های سطح بالائی نظیر محصولات Zotac, Evga, BFG, Asus و نظایر آنها معمولاً از قبل بصورت اورکلاک شده
و مجهز به مکانیزم های خنک کنندگی ارتقاء یافته ارائه می شوند.
به همین ترتیب، شما می توانید خنک کنندگی پل شمالی مادربرد خود را برای شروع افزایش فرکانس های سیستم ارتقاء
دهید.
در نهایت، به نقطه ای خواهید رسید که مزایای بدست آمده از هزینه هائی که صرف می کنید رو به
کاهش می گذارد.
آیا وقتی جریان هوای مناسبی را در کیس خود دارید واقعاً به یک خنک کننده ی دیسک سخت نیاز خواهید
داشت؟ احتمالاً نه.
در مورد MOSFET ها چطور؟ در اکثر موارد، MOSFET ها تلاش های اورکلاکینگ شما را محدود نخواهید کرد.
خنک نمودن آنها الزاماً فضای آزاد بیشتری را در اختیار شما نمی گذارد (البته در اکثر مواقع).
بلوک های خنک کننده ی MOSFET معمولاً بین ۵۰ تا ۱۰۰ دلار قیمت دارند.
شرکت هایی نظیر اینتل از قبل طراحی MOSFET های خود را ارتقاء داده اند تا بتوانند اندکی فشار کاری بیشتر
از طرف اورکلاکینگ را تحمل نمایند.
امروزه تقریباً هر ماژول حافظه ای که برای بازار عملکرد بالا در نظر گرفته شده است، با یک حرارت گیر
مجتمع ارائه می گردد.
شما می توانید زیاده روی کرده و گزینه ای مانند OCZ Flex EX را انتخاب کنید که برای خنک کنندگی
با مایع آمادگی دارد، اما احتمالاً این یک تصمیم افراطی خواهد بود.
در عین حال، تلاش برای ارتقاء یک حرارت گیر نصب شده توسط کارخانه با یک نمونه ی Aftermarket احتمالاً با
مزایای اندکی برای شما همراه خواهد بود.
با این فرض که شما برای خرید یک حافظه با قابلیت اورکلاکینگ مناسب هزینه ی بیشتری پرداخته اید، می توانید
حداکثر بهره گیری را با یک پنکه ی اتصال مستقیم نظیر OCZ XTC داشته باشید.
Michael Schuette معاون توسعه ی فناوری OCZ می گوید: “امروزه حافظه تقریباً با همان دمای ۱۰ سال پیش کار می
کند.
در آن زمان، با یک کیس باز و یک کیسی که از تهویه ی مناسب برخوردار بود دمای ماژولها به
۶۰ تا ۶۵ درجه ی سانتیگراد و تحت فشار کاری به حدود ۸۰ درجه ی سانتیگراد می رسید که برای
حافظه های سریع امروزی چندان غیرقابل توجیه نیست.
شما با حافظه های DDR3 سریع می توانید از این سطح نیز عبور کنید.
اما وقتی شما ۴ یا ۶ ماژول را در کنار یکدیگر قرار داده و تمام اسلات های مادربرد خود را
پر می کنید، فاصله ی مابین آنها کاهش یافته و باعث ایستایی جریان هوا می گردد.
اگر یک پنکه در کیس خود دارید که هوا را به میان این اسلات ها می دمد، می توانید دما
را به نزدیک ۲۵ تا ۳۰ درجه کاهش دهید (اجازه بدهید بگوئیم پنج درجه بالاتر از دمای کیس).
این یک تفاوت بسیار بسیار چشمگیر است.
به این ترتیب شما با یک پنکه ی اختصاصی می توانید دمای حافظه های پر سرعت امروزی را تحت فشار
کاری به ۴۰ تا ۶۰ درجه ی سانتیگراد برسانید.” نتیجه گیری البته موارد دیگری نیز در سیستم شما وجود دارند
که می توانند بهبود یابند.
درایورهای دیسک سخت در میان اهداف متداول قرار دارند.
اکثر کاربران حرفه ای حداقل با اصول پایه ای نگهداری صحیح از دیسک و این واقعیت که نزدیک شدن به
انتهای ظرفیت ذخیره سازی می تواند تأثیر منفی چشمگیری بر عملکرد یک دیسک داشته باشد (درست همانطور که تفرق زدائی
تأثیر مثبتی بر عملکرد دیسک دارد) آشنا هستند.
نکته ی ناشناخته تر، یوتیلیتی خط فرمان Hdparm است که می تواند تنظیمات داخلی درایو دیسک سخت را تغییر دهد.
بعنوان مثال، در مورد بسیاری از درایوهای دیسک سخت شما می توانید زمان های قرائت دیسک بافرگذاری شده را با
استفاده از انتقال های ۳۲ بیتی DMA با حالت های چند سکتوری که توسط یک فرمان معین Hdparm راه اندازی
می شوند، شتابدهی نمائید.
مطمئن شوید که راهنمای Hdparm را بطور کامل مطالعه کرده اید زیرا با وجود آنکه بعضی از فرامین می توانند
به عملکرد دیسک شما کمک کنند، اما تعدادی از آنها نیز می توانند داده هایتان را نابود سازند.
توجه داشته باشید که بعضی از درایوها می توانند زمانهای جستجوی خود را نیز تنظیم کنند.
شتابدهی زمان جستجو باعث بهبود عملکرد درایو خواهد شد اما در عین حال صدای آن را نیز افزایش خواهد داد.
وضعیت منبع تغذیه چگونه است؟ با وجود آنکه بعضی از PSU ها دارای ریل های ولتاژ قابل تنظیم هستند، واقعاً
هیچ شیوه ی آسانی برای تنظیم یک نمونه از این واحدها وجود ندارد.
البته شما می توانید یک منبع تغذیه را تعویض نمائید.
اما نباید تصور کنید که بزرگ ترین و وحشی ترین هیولای SLI می تواند پاسخی برای رؤیاهای شما باشد.
شما به کیفیت برای عملکرد واقعی نیاز دارید و در عین حال باید مراقب سرمایه ی خود نیز باشید.
Michael Schuette در این مورد می گوید: “به من نخندید ولی اکثر سیستم های من از منابع تغذیه ی ۵۲۰
واتی استفاده می کنند.
من هیچ مشکلی با نصب کارت های گرافیکی ۴۸۹۰ با دو یا سه درایو دیسک سخت و یک پردازنده ی
Core i7-965 ندارم.
اما مشکل این است که من از محدوده ی بالائی توان این منابع تغذیه استفاده می کنم و این بدان
معنی است که بازدهی من نیز کاهش خواهد یافت.
من کاربرانی را دیده ام که از منابع تغذیه ی ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ واتی استفاده می کنند و واقعیت این
است که معتقدم شاید بهتر باشد آنها بجای انتخاب یک منبع تغذیه ی ۱۰۰۰ واتی که با ۲۰ تا ۳۰
بار کار می کند، یک مدل متعادل تر با کیفیت بالا را خریداری نمایند.
در این حالت شما تقریباً از ۷۰ درصد بازدهی بهره مند می شوید و خروجی های برق منبع تغذیه نیز
نامناسب خواهند بود.
وقتی بودجه ی محدودی در اختیار دارید، بهتر است به سراغ یک منبع تغذیه با کیفیت بالا رفته و مصرف
برق کلی خود را اندکی کاهش دهید.” منبع:ماهنامه ی کامپیوتری بزرگراه رایانه
2011-06-24 / گردآوری:
گزارش خطا در خبر
نظر خود را بنویسید - نظرات کاربران (۰)
فیلم پرشین وی
برای رشد کسب و کار خود، فالوور بخرید !! برای رشد کسب و کار خود، فالوور بخرید !!
خرید فالوور اینستاگرام، بهترین روش برای افزایش فالوور ارزان
سوژه های روز رو این جا ببینید !
فال روزانه
تعبیر خواب
با دنیای بی نظیر و پر از خلاقیت گوشی های موبایل همراه شوید
گوشی دست دوم بخریم یانه؟ (نکات مهم خرید گوشی دست دوم)
کمی در رابطه با تاریخچه و اطلاعات گوگل کروم بخوانیم
کیفیت و وضوح بالای تلویزیون ۵۵ اینچ سونی به همراه قیمت
تجربه فروش بیشتر با طراحی سایت فروشگاهی
اندروید ۱۰ جدیدترین سیستم عامل گوشی های هوشمند را بیشتر بشناسید
دوربین آیفون ۱۱ را بیشتر بشناسیم
سونی اکسپریا ۵ پرچم دار کوچک سونی
نحوه فهمیدن آنفالو شدن در اینستاگرام توسط سایر کاربران
آیپد پروی جدید و ویژگی های منحصربفردش
آیفون ۱۱ چه چیزهایی برای موفقیت لازم دارد؟
حذف شدن کیبورد گوشی ها با هوش مصنوعی
تعداد لایک در اینستاگرام نمایش داده شود یا نه؟
راه‌ رفتن معلولین با آسانی با شورت ورزشی رباتیک
اسم آیفون آیا از گوشی های اپل حذف خواهد شد؟
بازی‌های رایگان iOS مخصوص فصل تابستان
logo-samandehi