راهنمای گام به گام نصب و آماده سازی لینوکس

مشاهده : 188
راهنمای گام به گام نصب و آماده سازی لینوکس کامپیوتر و موبایل
خوب، باز هم به زمان انتشار یک نسخه جدید از Ubuntu رسیدیم.نسخه ۹/۰۴ از محبوب ترین لینوکس جهان، اکنون برای بارگذاری رایگان در دسترس عموم قرار دارد.ما پس از یک هفته آزمایش این نسخه جدید، واقعا تحت تاثیر آن قرار گرفتیم.Ubuntu 9.04 که با اسم رمز Jaunty Jackalope شناخته می شود، یک عرضه کاملا مستحکم […]
خوب، باز هم به زمان انتشار یک نسخه جدید از Ubuntu رسیدیم.
نسخه ۹/۰۴ از محبوب ترین لینوکس جهان، اکنون برای بارگذاری رایگان در دسترس عموم قرار دارد.
ما پس از یک هفته آزمایش این نسخه جدید، واقعا تحت تاثیر آن قرار گرفتیم.
Ubuntu 9.04 که با اسم رمز Jaunty Jackalope شناخته می شود، یک عرضه کاملا مستحکم است که ارزش پهنای باند
صرف شده برای بارگذاری خود را دارد.
هنگامیکه ارتقاء فرعی (Ubuntu 8.10 (intrepid Ibex در ماه اکتبر گذشته عرضه شد، ما به استفاده از (Ubuntu 8.04 LTS)
Hardy Heron ادامه دادیم، ولی حالا یقینا تمام ماشینهای لینوکس خود را به Jaunty ارتقاء خواهیم داد.
پیش از آنکه مطالعه این مقاله را در نیمه راه متوقف نمائید، اجازه بدهید صحبت را با این واقعیت آغاز
کنیم که ما نیز عاشق ویندوز هستیم.
ما از سال ۱۹۹۵ تاکنون یکی از کاربران ویندوز بوده ایم و پیش از آن نیز از MS-DOS استفاده می
کردیم.
ما حتی Windows Millennium Edition را آزمایش نمودیم.
ما در گروه آزمایش کنندگان و کاربران اولیه ویندوزهای XP و ویستا قرار داشتیم و اکنون نیز نسخه های بتای
Windows 7 را دنبال می کنیم.
از سوی دیگر، ما هرگز درباره سوئیچ به یک Mac حتی فکر هم نکرده ایم.
با اشاره به این سوابق، باید بگوئیم که لینوکس Ubuntu در طول یک سال گذشته در مرکز توجه ما قرار
داشته است.
ما بطور متناوب عرضه های لینوکس از سال ۱۹۹۷ به بعد بررسی کرده ایم.
در واقع، ما بخاطر این تجربیات بارها عصبانی شده ایم، صفحه کلید را خرد کرده ایم، موهایمان را کنده ایم
و بله، بیش از یکبار ناامید شده ایم.
تجربه ها نشان می دادند که این سیستم عامل رایگان یقینا هنوز برای آغاز نمایش خود آماده نیست.
سپس، در ماه آوریل گذشته ما یک سیستم کاملا جدید را تهیه نموده و تصمیم گرفتیم تا یک سیستم عامل
کاملا جدید را برای انطباق با آن انتخاب کنیم.
پس از مقالات انتقادی درباره ویندوز ویستا، به این نتیجه رسیدیم که پیش از تصمیم گیری درباره پرداخت ۴۰۰ دلار
برای Vista Ultimate Edition، بایستی آن را امتحان کنیم.
بطور خلاصه باید بگوئیم که در انتها این سیستم عامل نتوانست پرداخت چنین مبلغی را برای خودش توجیه نماید.
از سوی دیگر، علیرغم آنکه ما واقعا به XP علاقه داشتیم (و هنوز هم به یک شیوه نوستالژیک داریم)، ولی
این سیستم عامل به سرعت در حال تبدیل شدن به یک میراث است.
سپس ما به این فکر افتادیم که یکبار دیگر به آزمایش لینوکس بپردازیم و اقدام به نصب Ubuntu 7.0 بر
روی ماشین خود کردیم.
از آخرین باری که عرضه های لینوکس را بررسی کرده بودیم، مدتی می گذشت.
باید بگوئیم که از این تصمیم خود کاملا خوشحال هستیم، زیرا Ubuntu توانست درست به اندازه XP (در سال ۲۰۰۱)
ما را تحت تاثیر قرار دهد.
بعنوان کاربران کهنه کار ویندوز، ما به توصیه های هر شخصی پناه نمی بریم.
ما صرفا به دنبال بالاترین سطح کنترل ممکن بر روی سیستم خود هستیم و به نظر می رسد که در
این نقطه زمانی،Ubuntu یکی از بهترین دنباله ها برای ویندوز XP باشد.
البته بهتر است شما خودتان این موضوع را بررسی کنید، نه اینکه صرفا به گفته ما تکیه نمائید.
اگر شما هم در گذشته تجربیات ناموفقی را با لینوکس پشت سر گذاشته اید، وقت آن رسیده است که یکبار
دیگر شانس خود را امتحان کنید.
شما می توانید آن را با Live CD آزمایش نمائید، اما اجازه بدهید واقع گرا باشیم و بگوئیم که در
این حالت چیزی بیش از تصویرهای Screenshot تعاملی را بدست نخواهید آورد.
بدون نصب و اجرای یک برنامه بصورت ذاتی، واقعا نمی توانید آن را ارزیابی کنید.
ما در این مقاله شما را بعنوان یک کاربر با تجربه ویندوز در مسیر فرآیند نصب Ubuntu از بارگذاری CD
Image آن گرفته تا دریافت کمک بصورت آنلاین همراهی خواهیم نمود.
راهنماهای زیادی در این مورد وجود دارند، اما اکثر آنها برای کاربران کاملا مبتدی کامپیوتر و یا افرادی که از
قبل با لینوکس آشنائی دارند، نوشته شده اند.
اکثر مشکلاتی که ما قبلا با لینوکس تجربه کرده ایم، به آسانی از طریق مقیاس های ساده با ویندوز قابل
حل بودند.
در هنگام نوشتن برای کاربران جدید، فرض ما این است که شما دانش کاری خوبی از ویندوز و بطور کلی
کامپیوتر را در اختیار دارید، اما تاکنون تجربه چندانی با لینوکس نداشته اید.
در نتیجه، این مقاله به شما نمی گوید که هر چیزی را از کد مرجع آن کامپایل نمائید و هیچیک
از جملات آن نیز با “ترمینال را باز کنید” و یا هر اصطلاح فنی دیگری در UNIX آغاز نمی شود.
تله های رایج لینوکس نظیر پارتیشن بندی درایو دیسک سخت، نصب نرم افزار و راه اندازی Plug-in های مهم کاملا
با استفاده از اینترفیس گرافیکی کاربر(GUI) اداره خواهند شد.
پیش از آغاز کار سخت افزار مورد نیاز یکی از جذاب ترین خصوصیات لینوکس این است که حتی مدرن ترین
توزیع های آن به سطح نسبتا پائینی از ملزومات سیستمی نیاز دارند.
حداقل ملزومات سیستمی Ubuntu بصورت (تنها) ۳۸۴ مگابایت RAM و ۴ گیگابایت فضای دیسک فهرست شده اند.
کامپیوترهائی که برای تهیه این راهنما مورد استفاده قرار گرفته اند، به هیچ وجه دسک تاپهای سطح بالا و یا
ماشینهای مخصوص بازیهای سنگین نبوده اند.
در مقابل، هر دو سیستم بسیار معمولی هستند.
آنها PCهای دفتری کاملا عادی (با در نظر گرفتن ویندوز ویستا) به حساب می آیند.
سیستم آزمایشی ۳۲ بیتی آماده شده بود تا منعکس کننده وضعیت PCهائی باشد که در حال حاضر بخاطر عملکرد پائین
خود در هنگام استفاده از ویندوز ویستا، جایگزین می شوند.
سیستم ۶۴ بیتی نسبتا جدیدتر بوده و قادر به اداره ویندوز ویستا می باشد، اما هنوز یک سیستم دفتری است.
توجه داشته باشید که دلیل ما برای استفاده از دو سیستم به هیچ وجه مقایسه عملکرد آنها نبوده است.
این ماشینها صرفا جهت بررسی امکان نصب و کارکرد توزیع لینوکس مورد نظر به کار گرفته شده اند.
جدول [۱] ، پیکربندی سخت افزار سیستمهای مورد استفاده ما را نشان می دهد: اقدامات احتیاطی ما قویا توصیه می
کنیم که پیش از ادامه کار از داده های حیاتی خود کپی پشتیبان تهیه نمائید، خصوصا اگر در نظر دارید
عملیات نصب لینوکس را بر روی همان درایو دیسک سختی که یک نصب ویندوز بر روی آن وجود دارد، انجام
دهید.
ما همچنین توصیه می کنیم که شما ابتدا کل این مقاله را مطالعه کرده و سپس اجرای عملی دستورالعملهای آن
را آغاز نمائید.
این راهنما اقدام به تغییر جدول پارتیشن درایو دیسک سخت شما خواهد کرد که این فرآیند می تواند با از
دست رفتن داده ها همراه باشد.
شما باید بدانید که چگونه یک فایل ISO را بر روی CD ضبط کرده و در عین حال باید با
نحوه تنظیم BIOS خود برای بوت از درایو اپتیکال نیز آشنائی داشته باشید.
بعلاوه، شما باید با مقدمات پارتیشن بندی درایو دیسک سخت آشنا باشید.
اگر می خواهید یک بوت دوگانه را با Ubuntu و ویندوز ایجاد کنید، مطمئن شوید که ابتدا ویندوز را نصب
کرده اید زیرا نصب Ubuntu پیش از ویندوز می تواند مشکلاتی را برایتان به همراه داشته باشد.
اگر به ابزار پارتیشن بندی همراه CD نصب Ubuntu اعتماد ندارید و یا می خواهید اینکار را قبلا توسط نرم
افزار پارتیشن بندی مورد علاقه خودتان انجام دهید، برای دنبال کردن این مقاله حداقل به ۱۰ گیگابایت فضای پارتیشن بندی
نشده آزاد برای Ubuntu نیاز خواهید داشت.
اگر می خواهید Ubuntu را بر روی یک درایو ثانویه نصب کنید (در حالیکه ویندوز بر روی درایو اول قرار
دارد) صرفا دستورالعملهای مربوط به یک درایو دیسک سخت خالی را دنبال نمائید.
کدام نسخه را انتخاب کنیم؟ پیش از هر چیز، شما به یک فایل ISO از سایت وب رسمی Ubuntu نیاز
خواهید داشت.
اولین گزینه شما، انتخاب بین نسخه ۹/۰۴ (که آخرین نسخه پایدار این سیستم عامل به حساب می آید) و (LTS(Long
Term Support 8.04 خواهد بود.
هر ۶ ماه یکبار، نسخه جدیدی از Ubuntu منتشر می شود اما یک نسخه LTS هر دو سال یکبار عرضه
می گردد.LTS برای مدت ۳ سال تحت پشتیبانی قرار دارد، در حالیکه پشتیبانی عرضه های غیر LTS به ۲ سال
محدود می شود.
اگر از افرادی هستید که می خواهید آخرین نرم افزارها را بر روی سیستم خود داشته باشید، نسخه ۹/۰۴ را
بارگذاری کرده و سپس آن را هر ۶ ماه یکبار به آخرین نسخه ارتقاء دهید.
از سوی دیگر، اگر می خواهید سیستم خود را پس از آماده سازی برای مدت طولانی در همان وضعیت حفظ
کنید، می توانید نسخه LTS 8.04 را انتخاب نموده و آن را هر دو سال یکبار ارتقاء دهید.
۳۲ بیت یا ۶۴ بیت؟ انتخاب بعدی شما بین ویرایشهای ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی نسخه مورد نظرتان خواهد بود.
در نظر داشته باشید که ویرایش ۶۴ بیتی Ubuntu همانند ویندوز با مشکلات سازگاری بیشتری در مقایسه با همکار ۳۲
بیتی خود مواجه است.
تعدادی از برنامه های مشهور نظیر Google Earth و Adobe Flash 10 بر روی ویرایش ۶۴ بیتی اجرا نخواهند شد.
پشتیبانی درایوری نیز یکی از مشکلات همیشگی سکوهای ۶۴ بیتی است.
در نهایت انتخاب با خود شما خواهد بود، اما ویرایشهای ۳۲ بیتی معمولا تجربه کم دردسرتری را فراهم می کنند.
تمام تصاویر ارائه شده در این مقاله از ویرایش ۳۲ بیتی Ubuntu 9.04 تهیه شده اند، ولی دستورالعملها اساسا برای
نسخه ۸٫۰۴ و یا ویرایشهای ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی هریک از آنها کاملا مشابه خواهند بود.
آغاز نصب پس از آنکه فایل ISO را بارگذاری نموده و آن را بر روی یک CD ضبط کردید، زمان
بوت مجدد سیستم شما فرا رسیده است.
به یاد داشته باشید که باید BIOS کامپیوتر خود را برای انجام فرآیند بوت از درایو CD/DVD تنظیم نمائید.
پس از آغاز فرآیند بوت از CD، زبان مورد نظر خود را برای نصب از فهرستی که در اختیارتان قرار
گرفته است انتخاب نموده و سپس کلید Enter را فشار دهید.
در صفحه بعد (شکل [۳]) گزینه دوم را انتخاب کرده و سپس کلید Enter را فشار دهید تا نصب Ubuntu
آغاز شود.
قدم اول (Step 1 of 7) اولین قدم در ویزارد نصب گرافیکی، انتخاب زبانی است که سیستم عامل جدید شما
پس از اتمام فرآیند نصب از آن استفاده خواهد کرد.
هنگامیکه زبان مورد نظر خود را در بخش سمت چپ انتخاب کردید (شکل[۴])، بر روی Forward کلیک نمائید.
قدم دوم (Step 2 of 7) دومین قدم، انتخاب محدوده زمانی شما است.
شما می توانید به سادگی بر روی موقعیت مکانی خود در یک نقشه از جهان ( شکل[۵]) کلید کرده، یک
منطقه را انتخاب نموده و یا یک شهر بزرگ را در منطقه زمانی خودتان انتخاب کنید.
پس از تنظیم منطقه زمانی خود، بر روی Forward کلیک نمائید.
قدم سوم (Step 3 of 7) قدم سوم به تنظیمات صفحه کلید مربوط می شود.
شما می توانید با گزینه Suggested به کار خود ادامه داده و یا پس از انتخاب گزینه Choose your own،
زبان صفحه کلید خود را در فهرست سمت چپ و آرایش صفحه کلید مربوطه را در فهرست سمت راست تنظیم
نمائید( شکل [۶]).
پس از اتمام کار، بر روی Forward کلیک کنید.
آماده سازی درایو دیسک سخت (Step 4 of 7، بخش اول) این مرحله با دو مجموعه از مراحل سروکار دارد:
اول، آماده سازی (ایجاد فضا برای) پارتیشنهای لینوکس و دوم، ایجاد پارتیشنهای لینوکس.
در ابتدا، چند گزینه بر اساس وضعیت فعلی درایو دیسک سخت شما در اختیارتان قرار می گیرد.
ما گزینه Manual را انتخاب کرده و سپس بر روی Forward کلیک می کنیم.
توجه داشته باشید که اگر می خواهید Ubuntu را بر روی یک درایو دیسک سخت ثانویه نصب کنید (در حالیکه
ویندوز بر روی درایو اول قرار دارد) می توانید مستقیما دستورالعملهای مربوط به یک درایو دیسک سخت خالی را دنبال
نمائید.
– برای دیسکهائی که کاملا برای ویندوز پارتیشن بندی شده اند، مرحله ۱ را دنبال کنید.
– برای دیسکهائی که کاملا خالی هستند، مرحله ۲ را دنبال کنید.
– برای دیسکهائی که برای ویندوز پارتیشن بندی شده اند اما یک فضای خالی پارتیشن بندی نشده بر روی آنها
وجود دارد، مرحله ۳ را دنبال کنید.
۱- اگر درایو دیسک سخت شما کاملا برای ویندوز پارتیشن بندی شده است، پارتیشن ویندوز خود را انتخاب کرده و
بر روی گزینه Edit Partition کلیک نمائید.
در اولین فیلد، اندازه ای که می خواهید پارتیشن ویندوز شما به آن تغییر کند را (برحسب مگابایت) وارد نموده،
گزینه “do not use the partition” را در فیلد دوم انتخاب کرده و سپس بر روی OK کلیک نمائید( شکل
[۹]).
برای مثال، فرض کنید که شما یک درایو دیسک سخت ۶۰ گیگابایتی با تنها یک پارتیشن (کل ظرفیت درایو) برای
ویندوز دارید و حالا می خواهید ویندوز و Ubuntu بطور مساوی از این درایو دیسک سخت بهره مند شوند.
شما می توانید اندازه پارتیشن ویندوز خود را به ۳۰ گیگابایت کاهش داده و به این ترتیب ۳۰ گیگابایت فضای
خالی را برای Ubuntu بدست آورید.
در این مرحله یک جعبه محاوره ای ظاهر خواهد شد که از شما می خواهد اعمال تغییرات مورد نظر بر
روی دیسک را تائید نمائید.
این آخرین شانس شما برای بازگشت پیش از اعمال تغییرات خواهد بود.
وقتی آماده بودید، بر روی Continue کلیک نمائید.
۲- اگر یک دیسک سخت واحد در اختیار دارید که کاملا خالی است، اولین قدم این خواهد بود که یک
جدول پارتیشن جدید را بر روی آن ایجاد کنید.
این کار را با انتخاب درایو خالی خود که معمولا با برچسب HDA (برای IDE) یا SDA (برای SATA،SCASI و
USB) مشخص شده است و سپس کلیک بر روی گزینه” New partition table” انجام دهید.
اگر در حال نصب Ubuntu بر روی یک درایو دیسک سخت ثانویه هستید، درایو دوم به احتمال قوی تحت عنوان
“HDB” یا ” SDB” نمایش داده می شود.
در این مرحله یک هشدار رفع مسئولیت (Disclaimer) ظاهر می شود.
اگر درایوهای متعددی دارید، مطمئن شوید که درایو صحیح را انتخاب کرده اید و سپس بر روی Continue کلیک نمائید.
۳- در صفحه بعد( شکل [۱۳]) ورودی که با عنوان “Free Space” نمایش داده شده است را انتخاب کرده و
برای ایجاد یک پارتیشن جدید بر روی گزینه “New Partition” کلیک نمائید.
آشنائی با پارتیشنهای لینوکس همانند شرایطی که در هنگام نصب یک کپی جدید از ویندوز با آن مواجه هستید، پارتیشن
بندی برای لینوکس نیز موضوعی است که باید طرح ریزی آن را پیش از انجام عملی این فرآیند انجام دهید.
پیش از آنکه به کار خود ادامه دهیم، چند نکته در مورد پارتیشنهای لینوکس وجود دارند که بایستی آنها را
درک کنید.
یک نصب لینوکس حداقل به دو پارتیشن نیاز خواهد داشت: یک پارتیشن برای خود سیستم عامل که بصورت”/” نمایش داده
شده و تحت عنوان “Root” شناخته می شود و پارتیشن دوم برا حافظه مجازی (یا اگر ترجیح می دهید، Page
File) که تحت عنوان ناحیه “Swap” شناخته می شود.
سیستم فایل همانند ویندوز، سیستم عامل لینوکس نیز در طول سالهای حیات خود سیستمهای فایل مختلفی را پشت سر گذاشته
است.
Ubuntu از قابلیت خواندن و نوشتن اطلاعات از/ به سیستمهای فایل ویندوز برخوردار است، اما بر روی آنها نصب نخواهد
شد.
پارتیشنهای FAT32،FAT16 و VFAT بلافاصله بر روی نصب Ubuntu قابل خواندن و نوشتن خواهند بود.
سیستمهای فایل NTFS پس از نصب این عرضه لینوکس تنها قابل خواندن خواهند بود، اما شما به آسانی می توانید
آنها را برای نوشتن نیز تنظیم کنید.
از آنجائیکه ویندوز قادر به خواندن و یا نوشتن اطلاعات بر روی سیستمهای فایل لینوکس نمی باشد، بیاد انتقال فایلها
از/ به ویندوز را در داخل سیستم عامل Ubuntu انجام دهید.
غیر از سیستمهای فایل آشنای ویندوز، شما گزینه های متعدد دیگری را نیز در اختیار دارید که احتمالا هنوز آنها
را نمی شناسید.
در میان این گزینه ها می توان به سیستم فایل ext3 اشاره کرد.
Ext3 در حال حاضر مناسب ترین سیستم فایل برای یک دسک تاپ به حساب می آید و یکی از گزینه
هائی است که ما آن را در نظر می گیریم.
سیستم فایل ext2 تا حدود زیادی منسوخ شده است.
در حالیکه سیستم فایل ext4 نیز در حال حاضر بر روی Ubuntu 9.04 قابل دسترسی می باشد، اما هنوز به
اندازه کافی پایدار نیست که بتوان آن را توصیه نمود.
سیستمهای فایل ReiserFS، XFS و JFS نیز کاربردهای تخصصی خود را دارند، اما به یک نصب دسک تاپ استاندارد ارتباطی
پیدا نمی کنند.
ناحیه Swap تنها برای استفاده حافظه مجازی در نظر گرفته می شود و بر خلاف سایر سیستمهای فایل، نیازی به
یک Mount Point نخواهد داشت.
Mount Point برخلاف شیوه عملکرد ویندوز و DOS، لینوکس به هر درایو یا پارتیشن یک حرف را اختصاص نمی دهد.
در مقابل، شما باید یک Mount Point را برای هر درایو یا پارتیشن خود مشخص نمائید.
لینوکس بر روی یک درختواره دایرکتوری سلسله مراتبی کار می کند که در آن ریشه (Root یا /) بعنوان Mount
Point اصلی در نظر گرفته می شود و بطور پیش فرض حاوی تمام Mount -Pointهای دیگر است.
شما می توانید / را بعنوان معادل c: در لینوکس به حساب آورید که محل پیش فرض تمام دایرکتوریها و
فایلهای ویندوز است.
برای مثال، /example/test را در نظر بگیرید.
در این مسیر شما به یک فولدر با نام test در دایرکتوری example هدایت می شوید که به نوبه خود
در دایرکتوری ریشه قرار گرفته است.
Mount -Point ها در واقع دایرکتوریهای فرعی هستند، چیزی شبیه به نحوه اشاره c:Document and Settings est که به فولدری با
نام test در داخل دایرکتوری My Documents بر روی درایو C: ساده به نظر می رسد، اینطور نیست؟ در اینجا
است که ویندوز و لینوکس با یکدیگر تفاوت دارند: لینوکس بخاطر ریشه های سرور خود اهمیتی نمی دهد که یکی
از دایرکتوریهای فرعی ریشه بر روی یک پارتیشن یا درایو جداگانه قرار داشته باشد.
با تعیین دایرکتوریهای فرعی بصورت Mount -Pointهائی برای درایوها و پارتیشنها، لینوکس این دایرکتوریهای فرعی را تشخیص داده و آنها
را بر روی پارتیشن یا درایو ریشه شما تکرار نخواهد کرد.
برای مثال، /home محلی است که تمام فایلهای شخصی شما در آن قرار گرفته اند.
اگر بخواهید این فایلها بر روی یک پارتیشن یا دیسک جداگانه ذخیره شوند، باید پس از نصب یک درایو ثانویه
یا ایجاد یک پارتیشن مجزا، Mount Point آن را بصورت /home مشخص کنید.
این کار می تواند برای هر دایرکتوری فرعی دیگری نیز انجام شود.Ubuntu به شما امکان می دهد که Mount -Point
های معینی را در طول فرآیند نصب مشخص نمائید.
این موارد عبارتند از:/boot (هدرهای کرنل و boot loader ،(/dev (درایوها و ابزارها)، /home (فایلهای کاربر)،/opt (بعضی از نرم افزارهای
اضافی)،/serv (سرویسهای سیستمی)،/tmp (فایلهای موقتی)،/usr (نرم افزارهای کاربردی)، /user/local (داده های قابل دسترسی برای تمام کاربران) و /var) logها و
Spoolهای سرور).
برای یک سیستم دسک تاپ معمولی، واقعا هیچ دلیل وجود ندارد که پارتیشنهای جداگانه ای را برای dev, /opt, /srv,
/tmp/, /usr, /local و var/ اختصاص دهید.
اگر در نظر دارید که بیش از دو سیستم عامل را بر روی چند درایو دیسک سخت اجرا کنید، احتمالا
ایده خوبی خواهد بود که یک پارتیشن جداگانه برای /boot ایجاد نمائید.
ایجاد یک پارتیشن برای /user نیز می تواند مناسب باشد، اما تنها در صورتی باید اینکار را انجام دهید که
از قبل اطلاعات کافی درباره میزان فضائی که توسط نرم افزارهای کاربردی اشغال می شود را در اختیار داشته باشید.
ایجاد /home بر روی یک پارتیشن جداگانه را “الزامی” در نظر بگیرید، در حالیکه قرار دادن آن بر روی یک
درایو دیسک سخت جداگانه می تواند حتی فکر بهتری باشد.
شما می توانید حداقل پارتیشنهای ریشه و Swap را ایجاد نمائید که در این حالت boot, /home, /usr/ و تمام
موارد دیگر در داخل پارتیشن ریشه( /) قرار خواهند گرفت.
با قرار دادن /home بر روی یک پارتیشن (و یا چند درایو) جداگانه، اساسا می توانید اسناد، موسیقی ها، ویدیوها،
تصاویر و بازیهای ذخیره شده خود را از بلایائی که می توانند گریبانگیر فایلهای سیستمی شما بر روی پارتیشن ریشه
شوند، دور نگهدارید.
بنابراین، اگر تمام فایلهای خود که معمولا باید از آنها کپی پشتیبان تهیه کنید را در دایرکتوری home قرار دهید،
نیازی نخواهید داشت که خودتان را برای تهیه کپی پشتیبان بخاطر نصب مجدد، ارتقاء و یا حتی سوئیچ مابین توزیع
ها به دردسر بیندازید.
حالا که با پارتیشنهای لینوکس و نحوه کار درختواره دایرکتوری آن آشنا شدید، اجازه بدهید به ادامه کار خود بازگشته
و درایو دیسک سخت را پارتیشن بندی کنیم.
برای این نصب دسک تاپ، ما از سه پارتیشن استفاده خواهیم کرد: home،root و swap.
ایجاد پارتیشنهای لینوکس (Step 4 of 7، بخش ۲) همانند فضائی که در ویندوز به Page-Fileها اختصاص داده می شود،
نظرات گوناگونی درباره اندازه مناسب ناحیه swap وجود دارد.
با اینحال بخاطر ساده تر شدن کار، ما یک ناحیه swap مساوی با مقدار RAM سیستم شما را ایجاد خواهیم
کرد.
برای مثال، اگر سیستم شما ۵۱۲ مگابایت حافظه دارد، پارتیشن swap شما نیز باید ۵۱۲ مگابایت ظرفیت داشته باشد.
در نتیجه اگر ۴ گیگابایت حافظه بر روی سیستم خود نصب کرده اید، بایستی ۴ گیگابایت از فضای دیسک را
به پارتیشن swap اختصاص دهید.
اینکه پارتیشن مورد نظر از نوع Primary خواهد بود یا Logical،به تعداد سیستمهای عاملی بستگی خواهد داشت که در نظر
دارید بر روی این درایو قرار دهید.
هر درایو می تواند حداکثر ۴ پارتیشن Primary داشته باشد.
گرچه قرار دادن ناحیه swap در ابتدا و یا انتهای یک درایو می تواند با مزایائی همراه باشد، اما این
موضوع تا حدود زیادی به مشخصات درایو دیسک سخت شما بستگی خواهد داشت.
بنابراین بخاطر ساده شدن کار، ما ناحیه swap را در ابتدای درایو خود ایجاد می کنیم.
پس از پر کردن تمام گزینه ها به استثناء “Mount Point” بر روی OK کلیک نمائید.
پارتیشن بعدی که باید آن را ایجاد کنیم، پارتیشن ریشه(/) است.
ورودی مشخص شده با برچسب “Free Space” را انتخاب کرده و سپس بر روی “New Partition” کلیک نمائید.
از آنجائیکه پارتیشن root حاوی تمام Mount Point ها (به استثناء home/) خواهد بود، باید فضای کافی را به آن
اختصاص دهید.
حداقل اندازه پارتیشن root معادل ۴ گیگابایت است و اگر اکثر فعالیتها و نرم افزارهای کاربردی شما آنلاین هستند، همین
مقدار فضا کافی خواهد بود.
با اینحال اگر تصمیم دارید نرم افزارهای کاربردی متعدد و یا بزرگی را بر روی سیستم خود نصب کنید، باید
فضای بیشتر را به root اختصاص دهید (اندازه دقیق آن به نیازهای خودتان بستگی خواهد داشت).
ما توصیه می کنیم که بر حسب فضای خالی اضافی که در اختیار دارید، فضائی بین ۱۰ تا ۳۰ گیگابایت
را به پارتیشن root اختصاص دهید.
واقعا اهمیتی ندارد که پارتیشن root در ابتدای یک درایو ایجاد شود یا در انتهای آن.
یکبار دیگر برای ساده تر شدن کار، ما این پارتیشن را در ابتدای درایو ایجاد خواهیم کرد.
بر خلاف ویندوز، فایلهای سیستمی Ubuntu می توانند بر روی یک پارتیشن منطقی (Logacal) نصب شوند.
برای این پارتیشن از گزینه “Ext3 journaling file system” استفاده کنید( شکل [۱۵]).
پس از اعمال تنظیمات مربوطه، بر روی OK کلیک نمائید.
آخرین پارتیشنی که در این مرحله به نصب آن خواهیم پرداخت، فولدر خانگی شما(/home) است.
یکبار دیگر، ورودی مشخص شده با عنوان “Free Space” را انتخاب کرده و سپس بر روی گزینه “New Partition” کلیک
نمائید.
از آنجائیکه /home محل ذخیره سازی اسناد، کاتالوگ موسیقی، مجموعه فیلم، آلبومهای عکس و سایر فایلهائی است که می خواهید
بطور محلی ذخیره سازی شوند، باید از تمام فضای خالی که برایتان باقی مانده است استفاده کند.
فولدر /home می تواند در ابتدا یا انتهای درایو ایجاد شود و هیچ تفاوتی مابین این دو حالت وجود نخواهد
داشت.
این پارتیشن الزاما نباید از نوع Primary باشد، ولی ما قویا به شما توصیه می کنیم که /home را بر
روی یک پارتیشن Primary ایجاد نمائید.
برای این پارتیشن از گزینه” Ext3 journaling file system” استفاده کنید.
پس از اتمام تنظیمات، بر روی OK کلیک نمائید.
راهنمای گام به گام نصب و آماده سازی لینوکس Ubuntu هر درایو خالی که پارتیشنهای root،swap و home را به
آن اضافه کرده اید، باید وضعیت مشابه با شکل [۱۷] را پیدا کرده باشد.
اگر پارتیشنهای root،swap و home را به درایوی با یک نصب ویندوز اضافه کرده اید، درایو مذکور وضعیتی مشابه شکل
[۱۸] خواهد داشت.
این آخرین شانس شما برای بازگشت پیش از اعمال این تغییرات بر روی جدول پارتیشن درایوتان خواهد بود.
حالا که پارتیشنها ایجاد شده اند، بر روی Forward کلیک نموده و فرآیند نصب را ادامه دهید.
قدم پنجم (Step 5 of 7) این مرحله از نصب بسیار ساده است، الزاما باید آنچه را که در این
بخش وارد می کنید یادداشت نموده و یا به خاطر بسپارید.
شما در بالاترین فیلد باید نام خود را وارد کنید و سپس یک نام کاربری بر اساس نامی که وارد
کرده اید در فیلد دوم ظاهر خواهد شد (شکل[۱۹]).
در این نقطه، شما می توانید نام کاربری را در صورت تمایل تغییر دهید.
صرفنظر از اینکه نام کاربری پیشنهادی را پذیرفته و یا نام کاربری دلخواه خودتان را وارد می نمائید.
” نباید آن را فراموش کنید”.
شما برای مواردی بیش از صرفا log-in بر روی سیستم به نام کاربری و کلمه عبور خود نیاز خواهید داشت.
دو فیلد بعدی به کلمه عبور شما مربوط می شوند.
اگر کلمه عبور شما حاوی کاراکترهای غیرقابل قبولی باشد، از شما خواسته می شود تا مجددا آن را وارد کنید.
اگر کلمه عبور انتخابی شما بیش از حد ضعیف باشد، یک جعبه محاوره ای ظاهر خواهد شد که توصیه هائی
را جهت افزایش امنیت در اختیارتان قرار می دهد.
در صورت تمایل می توانید از این جعبه محاوره ای صرفنظر کرده و بر روی Continue کلیک نمائید.
در زیر فیلدهای Password، بخش دیگری برای وارد کردن نام کامپیوترتان قرار گرفته است.
این نامی است که سیستم شما بر روی شبکه با آن شناخته خواهد شد.
اگر PCهای متعددی بر روی شبکه خود دارید، احتمالا می خواهید نام پیش فرض کامپیوترتان را از “username-desktop” به یک
نام تشریحی تر دیگر تغییر دهید.
آخرین گزینه در این قدم از نصب، انتخاب مابین مشاهده صفحه Login (که در آن از شما خواسته می شود
تا نام کاربری و کلمه عبور خود را وارد کنید) و یا ورود مستقیم به دسک تاپ است.
اگر قرار است کاربران متعددی از کامپیوتر شما استفاده کنند و یا اینکه کامپیوترتان در یک محل عمومی قرار دارد،
باید گزینه “Require a password to log in” را فعال نمائید.
اگر شما تنها کاربر سیستم خود هستید و هیچ شخص دیگری به آن دسترسی فیزیکی ندارد، می توانید گزینه “Log
in automatically” را فعال کنید که باعث صرفه جوئی در زمان بوت شما می گردد.
پس از اتمام کار، بر روی Forward کلیک نمائید.
قدم ششم(Step 6 of 7) ششمین قدم در فرآیند نصب، تابع: “Migrate documents and settings” است که یک ویزارد انتقال
فایل و تنظیمات به حساب می آید.
اگر از قبل یک سیستم عامل دیگر بر روی کامپیوتر شما نصب نشده است، می توانید از این مرحله صرفنظر
نمائید.
اگر در حال نصب Ubuntu بعنوان تنها سیستم عامل کامپیوتر خود باشید، مستقیما به مرحله بعدی خواهید رفت.
اگر یک نصب فعال ویندوز بر روی کامپیوتر خود دارید، این مرحله به شما اجازه می دهد تا تنظیمات و
فایلها را از حسابهای کاربری ویندوز به Ubuntu انتقال دهید.
شما می توانید هریک از گزینه های تحت هر حساب کاربری را برای انتقال این فایلها یا تنظیمات به نصب
جدید Ubuntu خود انتخاب نمائید.
اگر مربع کنار نام یک حساب کاربری را تیک بزنید، تمام گزینه های مربوط به آن حساب کاربری انتخاب خواهند
شد.
اگر قبلا از همه چیز کپی پشتیبان تهیه کرده اید ( که البته باید اینکار را انجام داده باشید) و
به استفاده از این ویزارد اهمیتی نمی دهید، می توانید بدون انتخاب هیچیک از گزینه ها بر روی Forward کلیک
نموده و از این مرحله صرفنظر کنید.
ما هیچ مشکلی با انتقال محتویات فولدرهای My Pictures، My Dovumens و My Music خود نداشتیم.
کاغذ دیواریها و فایلهای تصویر کاربر نیز منتقل می شوند، اما باز نخواهند شد.
بطور شگفت انگیزی،Favoriteهای Internet Explorer نیز به Bookmarkهای Mozilla Firefox منتقل شدند.
انتقال Bookmarkهای مرورگر به تنهائی می تواند ارزش زیادی را برای این مرحله ایجاد نماید.
قدم هفتم(Step 7 of 7) صفحه نهائی نصب، صرفا یک خلاصه از گزینه ها و تنظیمات است که تا این
مرحله انتخاب کرده اید.
کلید Advanced، گزینه هائی را برای boot loader، تنظیماتی را برای یک پروکسی شبکه و همچنین گزینه ای جهت ثبت
نام در یک مطالعه اختیاری استفاده از (برنامه) Package را در اختیار شما قرار می دهد.
اگر چند درایو دیسک سخت دارید، مطمئن شوید که boot loader بر روی درایوی که بعنوان اولین گزینه بوت برای
کامپیوترتان تعیین شده است، نصب خواهد شد.
تنظیمات پیش فرض(hd0) از قبل به اولین درایو دیسک سخت در ترتیب بوت اشاره می کند.
پس از اتمام کار، بر روی OK کلیک نمائید.
شما اکنون برای کلیک بر روی گزینه Install و آغاز فرآیند کپی فایلها بر روی دیسک سخت خود آماده هستید.
بر حسب مشخصات سیستم شما، کپی فایلها به مقداری زمان نیاز خواهد داشت.
هنگامیکه این فرآیند به پایان می رسد، از شما خواسته می شود تا کامپیوتر خود را با کلیک بر روی
گزینه Restart Now مجددا راه اندازی نمائید.
پس از چند لحظه، CD شما از درایو خارج شده و سیستم از شما می خواهد تا آن را برداشته
و سپس کلید Enter را برای ادامه کار فشار دهید.
بوت Ubuntu برای اولین بار Boot Loader پس از POST و البته پیش از بارگذاری سیستم عامل، Boot Loared سیستم
عامل Ubuntu در اختیار شما قرار می گیرد که تحت عنوان GRUB GRand Unified Bootloader شناخته می شود.
اگر Ubuntu تنها سیستم عامل کامپیوتر شما است، سه گزینه در اختیار خواهید داشت.
اولین گزینه،Ubuntu است که بطور خودکار پس از ۱۰ ثانیه بوت خواهد شد.
گزینه دوم “recovery mode” است که به ” safe mode” در ویندوز شباهت دارد.
سومین گزینه یک آزمایش Random-Access Memory را اجرا می کند.
اگر یک ساختار Dual-Boot با ویندوز داشته باشید، این سیستم عامل نیز بعنوان چهارمین گزینه ظاهر خواهد شد.
شما می توانید ۱۰ ثانیه برای بوت به Ubuntu صبر کرده و یا پس از انتخاب دستی سایر گزینه ها
کلید Enter را فشار دهید.
صفحه Login پیش از آنکه به دسک تاپ Ubuntu دسترسی پیدا کنید، با صفحه Login مواجه خواهید شد.
اگر گزینه Log in” automaticaly” را در قدم پنجم نصب انتخاب کرده باشید، بدون مشاهده این صفحه مستقیما به دسک
تاپ هدایت خواهید شد.
اگر نام کاربری و کلمه عبور دقیق خود را حفظ (و یا یادداشت) نکرده باشید، در اینجا با مشکل مواجه
خواهید شد.
بدون این اطلاعات، شما باید تمام فرآیند نصب را تکرار کنید زیرا هیچ راهی برای ورود به دسک تاپ نخواهید
داشت.
اگر به توصیه ما عمل کرده و اطلاعات Login خود را در اختیار دارید، پس از تایپ نام کاربری کلید
Enter را فشار دهید.
سپس، کلمه عبور خود را وارد کرده و کلید Enter را فشار دهید تا وارد Desktop شوید.
دسک تاپ یکی از اولین مواردی که بر روی دسک تاپ Ubuntu توجه شما را به خود جلب خواهد کرد،
وجود دو Taskbar است که تحت عنوان “Panel” شناخته می شوند.
پانل بالائی در انتهای سمت چپ خود حاوی منوی Start شما است.
این بخش به سه منوی مجزا اما منطقی تقسیم شده است.
اولین منو، Applications است که حاوی میان برهائی به نرم افزارهای کاربردی نصب شده بر روی سیستم (که بر حسب
دسته بندی سازماندهی شده اند) و ویزارد Add/Remove می باشد.
این منو به Windows Start Menu کلاسیک و یا بخش All Programs در ویندوز XP یا ویستا شباهت دارد.
منوی میانی، Places نام دارد که حاوی میان برهائی به فولدر home شما و متداول ترین فولدرهای داخل آن است.
این منو در عین حال ابزارهای متصل شده شما نظیر درایوهای ذخیره سازی، درایوهای اپتیکال، درایو فلاپی و همچنین میان
برهائی به مکانهای شبکه را در بر می گیرد.
منوی Places دارای مقاصد معادل آیکنهای My Documents،My Computer و My Network Places و اقلام منوی Start در ویندوز است.
از سوی دیگر، منوی Places بعنوان ابزار جستجوی دسک تاپ و recently-viewed documents نیز عمل می کند.
سومین منو بر روی پانل بالائی، تحت عنوان منوی System شناخته می شود که حاوی منوهای فرعی، Administration Perferences و
همچنین کلیدهای Help و About است.
منوهای فرعی Administration ،Perferences عملکرد پانل کنترل در ویندوز را فراهم می کنند.
پس از منوی System، میان برهائی به Mozilla Firefox، کلاینت پست الکترونیکی Evolution و Ubuntu Help Center قرار گرفته اند.
این بخش هیچ تفاوتی با Quick Launch ویندوز ندارد و شما می توانید برای اضافه کردن یا حذف این میان
برها بر اساس نیازهای خود، بر روی آن کلیک راست نمائید.
در امتداد سمت راست پانل بالائی، اپلتهای calendar/time،volume control،network status و user/shutdown قرار گرفته اند.
کلیدهای Calendar،Volume و User/shutdown زمانیکه بر روی آنها کلیک نمائید با توابع بیشتری بازی می شوند (درست همانند ویندوز).
بعلاوه، این همان جائی است که شما هشدارهای مربوط به ارتقاء و یا راه اندازی مجدد سیستم و همچنین اطلاعات
device-status را دریافت می کنید.
بعضی از برنامه ها نظیر کلاینت Bittorent, (IM (Instant Messaging، و پخش کننده موسیقی به این قسمت Minimize می شوند.
در واقع این بخش اساسا معادل Taskmanager و Notification Area در ویندوز است که در سمت راست Taskbar ویندوز قرار
می گیرند.
پانل پائینی حاوی یک کلید “Show Desktop” در انتهای سمت چپ خود است که اگر آن را فشار دهید تمام
پنجره های جاری Minimize خواهند شد.
فهرستی از تمام پنجره های باز در بخش میانی پانل پائینی دیده می شود (درست مانند ویندوز).
یک Workspace Switcher (بطور پیش فرض شما دو دسک تاپ در اختیار دارید) و آیکن Trash معادل Recycle Bin در
ویندوز در انتهای سمت راست پانل پائینی قرار گرفته اند). توجه داشته باشید که توضیحات ما به GUI پیش فرض
درج شده در Ubnutu مربوط می شود.
امکان جابجائی، تغییر اندازه، تغییر تنظیمات، حذف هریک از عناصر GUI ( نظیر جایگزین نمونه کل GUI با یک نمونه
دیگر و یا با اینترفیس خط فرمان CLI) وجود دارد.
ترکیب پانلها، Widget ها ، Gadgetها، اپلتها، آیکنها، تمها و افکتها واقعا بی شمار است.
ارتقاء فایلهای سیستمی و درایورها سیستم خود را بروز رسانی کنید تنها پس از ۵ دقیقه، Update Manager ظاهر شده
و بطور خودکار به جستجوی بروز رسانی می پردازد.
پس از باز شدن این ابزار، ممکن است چند دقیقه طول بکشد تا Update manager تمام بروز رسانی موجود را
بیابد.
پس از اتمام این مرحله، بر روی Install Updates کلیک نمائید.
توجه داشته باشید که اگر شما نسخه LTS 8.04 را بجای ۹/۰۴ انتخاب کرده باشید، یک پیکان قرمز رنگ به
سمت پائین در ناحیه Notification ظاهر خواهد شد.
این یک سمبل برای بروزرسانی های حیاتی است، در حالیکه بروز رسانی های غیر حیاتی بصورت یک درخشش نارنجی ظاهر
می شوند.
بر روی پیکان قرمز رنگ کلیک کنید تا Update Manager باز شود (در صورتیکه قبلا باز نشده است).
در این مرحله، صفحه نمایش تاریک شده و سیستم از شما می خواهد تا کلمه عبور خود را وارد کنید.
هر بار فعالیتی را انجام دهید که مستلزم تغییراتی در فایلهای سیستمی باشد، همین وضعیت اتفاق خواهد افتاد.
پس از اتمام کار، بر روی کلید User/Power در انتهای سمت راست پانل بالائی کلیک نموده و سپس گزینه Restart
را انتخاب کنید.
فعال سازی درایورهای انحصاری هنگامیکه کامپیوتر شما مجددا راه اندازی شد، به دسک تاپ بر می گردید.
اگر یک آیکن “add-in card” در مدت چند دقیقه در ناحیه Notification ظاهر نشد، بر روی منوی System کلیک کرده،
به منوی فرعی Administration رفته و سپس Hardware Drivers را انتخاب نمائید.
از آنجائیکه Ubuntu 9.04 یک سیستم کاملا تازه است، ممکن است هنوز درایورهای انحصاری جدید برای آن در دسترس قرار
نداشته باشند که در این صورت، نیازی نیست کاری را در این مرحله انجام دهید.
هنگامیکه AMD، اینتل و یا Nvidia درایورهای جدیدی را برای کارت ویدیوئی شما منتشر می کنند، برای فعال نمودن آنها
باید به این محل بیائید.
اگر هنگامیکه شما تصمیم به نصب Ubuntu 9.04 بر روی سیستم خود گرفتید درایورهای انحصاری برای آن ارائه شده بودند،
یکی از آنها با بالاترین شماره نسخه را انتخاب کرده و سپس بر روی Enable کلیک نمائید.
پس از فعال سازی درایورهای جدید، باید سیستم خود را مجددا راه اندازی کنید.
نصب نرم افزارها هر کاربری که از ویندوز به سمت لینوکس حرکت می کند، در ذهن خود با چنین پرسشی
مواجه می شود که “چرا نصب نرم افزارهای کاربردی در لینوکس به کشیدن دندان شباهت دارد، در حالیکه همین کار
در ویندوز تا این حد آسان است؟”.
اما آیا فرآیند نصب در ویندوز واقعا User-Friendly است؟ برای نصب اکثر برنامه ها و نرم افزارهای کاربردی در ویندوز،
شما بایستی آنها را تهیه کرده و سپس بر روی یک فایل .
exe کلیک نمائید تا یک اسکریپت راه اندازی بصورت یک فایل اجرائی فعال شود.
در لینوکس، شما برای اضافه کردن و یا حذف نرم افزارهای کاربردی صرفا به بخش Add/Remove Applications در منوی Applications
می روید.
برای یک کاربر کاملا تازه کار، این بخش یک محل طبیعی برای بررسی به حساب می آید.
برای یک کاربر حرفه ای تر، این بخش بطور خودکار بعنوان یک ابزار نیمه کارآمد فقط حذفی (همانند شرایطی که
در Windows دارد) نادیده گرفته می شود.
بطور کلی یکی از دلایلی که باعث می شود لینوکس کمتر مستعد آلوده شدن به ویروسها و یا Malware را
داشته باشد، این است که فاقد فایلهای .
exe می باشد.
در حالیکه یک فایل.exe نه تنها داده های نرم افزار کاربردی بلکه وسایل نصب خودش را نیز نگهداری می کند،
یک “Package” در لینوکس صرفا داده های نرم افزار کاربردی را حمل می نماید.
برای نصب برنامه ها و نرم افزارهای کاربردی، شما باید نرم افزار مدیریت Package را اجرا کنید.
بخاطر کنترلهای سخت گیرانه حساب کاربری، هر بار که یک Package-Manager برای نصب یک Package تلاش می کند، از شما
خواسته می شود تا کلمه عبور خود را وارد نمائید.
همانند شرایطی که هنگام بروز رسانی سیستم مشاهده کردید، در این وضعیت نیز صفحه نمایش تاریک شده و یک جعبه
محاوره ای ظاهر خواهد شد که از شما می خواهد کلمه عبور خود را وارد نمائید.
بدون وارد کردن کلمه عبور خود (هربار)، نمی توانید هیچ چیزی را در سیستم فایل root سیستم عامل خود نصب
کنید و این بدان معنی است که نرم افزارهای بدخواهانه نمی توانند خودشان را بعنوان یک پردازش پشت صحنه بر
روی سیستم شما نصب نمایند.
مطمئنا سئوال بعدی شما این است که “از کجا می توانم این Packageها را تهیه کنم؟”.
در ویندوز، شما می توانید به یک فروشگاه رفته و نرم افزار مورد نظر خود را خریداری کنید و یا
آن را از وب بارگذاری نمائید.
در لینوکس، می توانید نرم افزار مدیریت Package خود را باز کرده و نرم افزارهای قابل دسترسی را بر اساس
دسته بندی آنها مرور نمائید.
شما همچنین می توانید یک عنوان خاص را در فیلد Search جستجو کنید.
نرم افزار مدیریت Package ارائه شده به همراه Ubuntu، به یک بانک اطلاعاتی مخزن نرم افزاری یا “Repo” متصل است.
Repoهای Ubuntu دارای تمام Packageهای نرم افزاری آزمایش شده سازگار با نسخه مورد استفاده شما می باشند.
اگر به دنبال یک عنوان خاص هستید که در Repoهای رسمی وجود ندارد، هنوز می توانید Packageها را بصورت آنلاین
پیدا کنید.
فایلهای .
deb سیستم عامل Ubuntu، نزدیک ترین معادل ها برای یک فایل.exe به حساب می آیند.
شما می توانید یک .
deb را بارگذاری کرده و بر روی آن دوبار کلیک نمائید (درست همانطور که با یک فایل.exe در ویندوز رفتار
می کنید)، با این تفاوت که فرآیند مذکور صرفا یک Package Manager را باز خواهد کرد.Gdebi، همان مدیر Package است
که برای نصب فایلهای.
deb باز خواهد شد.
در حالیکه Add/Remove Applications کاربرپسندترین شیوه برای نصب برنامه ها و نرم افزارهای کاربردی به حساب می آید، Synaptic Package
Manager در منوی System/Administration می تواند هر Package (برنامه ها، نرم افزارهای کاربردی، کتابخانه ها، Codecها، Plug-inها و امثالهم) را
نصب کند.
Synaptic Package Manager از تمام عملکردهای Add/Remove Applications به همراه چند تابع اضافی برخوردار است.
وقتی با لینوکس آشنائی بیشتر پیدا کنید، به احتمال قوی ترجیح خواهید داد که برای مدیریت Packageها از Synaptic Package
Manager بهره گیری نمائید.
Codec های مورد نیاز برای پخش چند رسانه ای بخاطر مشکلات قانونی و فلسفی مختلف،Ubuntu بصورت از پیش نصب شده
با بعضی از Codecهای مورد نیاز برای پخش انواع مشهور فایلهای چندرسانه ای ارائه نمی شود.
هنگامیکه برای پخش یک فایل چندرسانه ای در Firefox یا یک پخش کننده رسانه تلاش می نمائید، اعلانهائی ظاهر خواهند
شد که شما را در فرآیند نصب هر یک از Codec های مورد نیازتان هدایت خواهند کرد (درست همانند ویندوز).
اگر می خواهید اکثر Plug-inهای اساسی را بصورت یکجا بدست آورید، Add/Remove Applications را از منوی Applications باز کنید.
حالا فیلد Show را از “Canonical-maintained applications” به ” All available aplications” تغییر دهید.
عبارت “Restricted” را در جعبه Search تایپ نموده و مربع کنار”Ubuntu restricted extras” را تیک بزنید.
یک جعبه محاوره ای ظاهر خواهد شد که از شما می پرسد آیا می خواهید ضمائم محدود شده (Restricted Extras)
را فعال کنید یا خیر.
بر روی Enable و سپس Apply Changes کلیک نمائید.
حالا جعبه محاوره ای دیگری ظاهر خواهد شد که سئوال می کند آیا مطمئن هستید که می خواهید تغییرات اعمال
شوند یا خیر.
بر روی Apply کلیک نمائید.
پس از نصب موفقیت آمیز نرم افزارها، یک جعبه محاوره ای نهائی ظاهر خواهد شد که دو گزینه “Add/Remove More
Software” و “Close” را در اختیار شما قرار می دهد.
بر روی Close کلیک نمائید.
دریافت کمک آنلاین موفقیت Ubuntu می تواند تا حدود زیادی به جامعه آنلاین گسترده و مسئولیت پذیر آن مربوط باشد
(شاید بیش از هر خصیصه طراحی دیگری).
تالارهای گفتگوی رسمی Ubuntu، بهترین منبع برای یافتن پاسخهای شما درباره این سیستم عامل به حساب می آید.
زمان کوتاهی را برای ثبت نام خودتان بر روی این انجمن ها صرف کنید تا بتوانید در صورت نیاز سئوالات
خود را مطرح نمائید.
به تمام سئوالات مطرح شده توسط ما که قبلا در این انجمنها پرسیده و یا پاسخ داده نشده بودند، تنها
در مدت ۱۲ ساعت پاسخ داده شد.
اگر پاسخهای خود را در این انجمنها پیدا نکردید و یا با مشکل دیگری مواجه شده اید، می توانید پرسش
خود را با اضافه کردن عبارت “Ubuntu” به آن در Google جستجو کنید.
احتمال زیادی وجود دارد که شخص دیگری قبلا یک رشته بحث را درباره مشکل شما در محل دیگری شروع کرده
باشد.
اگر در این مسیر نیز موفق نشدید، عبارت Ubuntu را در جستجوهای خود با عبارت Linux جایگزین نمائید.
بسیاری از راه حلهای ارائه شده در بین توزیع های مختلف لینوکس یکسان هستند.
اگر می خواهید بدانید که آیا تجهیزات بی سیم شما در سیستم عامل جدید کار خواهند کرد یا خیر.
به سایت وب پشتیبانی Linux wireless LAN بروید.
شما می توانید سخت افزار خود را جستجو کنید تا سایت مذکور در پاسخ به شما نشان دهد که آیا
سخت افزار شما: ۱- بلافاصله پس از راه اندازی با لینوکس کار خواهد کرد.
۲- به هیچ وجه با لینوکس کار نخواهد کرد.
۳- برای استفاده از سخت افزار خود در لینوکس باید دردسرهائی را بپذیرید.
LinuxCompatible.org یک بانک اطلاعاتی سازگاری آنلاین برای نرم افزارهای کاربردی، بازیها و سخت افزارها به حساب می آید که دائما
در حال گسترش است.
اگر در حال تصمیم گیری برای خرید چیزی هستید که می خواهید با لینوکس کار کند، این سایت ارزش بررسی
را خواهد داشت.
با اینحال، سایت مذکور به هیچ وجه “تمام” نرم افزارهای کاربردی، بازیها و سخت افزارهای سازگار با لینوکس را در
فهرست خود ندارد و به همین دلیل نباید آن را بعنوان تنها مرجع خود در نظر بگیرید.
منبع:بزرگراه رایانه
2011-06-17 / گردآوری:
گزارش خطا در خبر
نظر خود را بنویسید - نظرات کاربران (۰)
فیلم پرشین وی
آموزش فتوشاپ ۲۰۲۱ راهی به سوی حرفه‌ای شدن آموزش فتوشاپ ۲۰۲۱ راهی به سوی حرفه‌ای شدن
آموزش فتوشاپ 2021 و دانلود فتوشاپ 2021 از جی اف ایکس
سوژه های روز رو این جا ببینید !
فال روزانه
تعبیر خواب
برای رشد کسب و کار خود، فالوور بخرید !!
با دنیای بی نظیر و پر از خلاقیت گوشی های موبایل همراه شوید
گوشی دست دوم بخریم یانه؟ (نکات مهم خرید گوشی دست دوم)
کمی در رابطه با تاریخچه و اطلاعات گوگل کروم بخوانیم
کیفیت و وضوح بالای تلویزیون ۵۵ اینچ سونی به همراه قیمت
تجربه فروش بیشتر با طراحی سایت فروشگاهی
اندروید ۱۰ جدیدترین سیستم عامل گوشی های هوشمند را بیشتر بشناسید
دوربین آیفون ۱۱ را بیشتر بشناسیم
سونی اکسپریا ۵ پرچم دار کوچک سونی
نحوه فهمیدن آنفالو شدن در اینستاگرام توسط سایر کاربران
آیپد پروی جدید و ویژگی های منحصربفردش
آیفون ۱۱ چه چیزهایی برای موفقیت لازم دارد؟
حذف شدن کیبورد گوشی ها با هوش مصنوعی
تعداد لایک در اینستاگرام نمایش داده شود یا نه؟
راه‌ رفتن معلولین با آسانی با شورت ورزشی رباتیک
اسم آیفون آیا از گوشی های اپل حذف خواهد شد؟
logo-samandehi