داستان ضرب المثل چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است

مشاهده : 1215
داستان ضرب المثل چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است فال و طالع بینی
ضرب المثل ها بخشی از زندگی ما هستند و نکات زیادی برای ما دارد و باعث می شود که برخی توصیه ها که شاید جملات زیادی را لازم داشته باشد را به راحتی با یک عبارت ساده به طرف مان بفهمانیم. داستان مثل چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است را در ادامه بخوانید.

کمک کردن شرایط خاص خودش را دارد و باید همواره ما مراقب دیگر انسان ها باشیم و به آنها کمک کنیم تا در مسیر زندگی مشکلات انها کم رنگ تر شود. اما کمک کردن نباید باعث شود که به خود ما هم اسیب وارد شود. داستان ضرب المثل چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است را در پرشین وی بخوانید.

موارد استفاده از چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

در انفاق کردن اطرافیان و نزدیکان بر دیگر افراد ارجحیت و الویت دارند.

منابع طبیعی کشور و نیز امکانات علمی، رفاهی، پزشکی و مانند آن در درجه اول باید در اختیار هم‌وطنانمان قرار
گیرد.کاربرد: این مثل درباره کسانی به کار می‌رود که: خویشاوند نیازمند را رها کرده و به بیگانه خدمت می‌کنند؛ خانواده
خود را در سختی و تنگی نگه داشته و خرج دوستان خود را متقبل شده‌اند؛ همسایه نیازمند خود را نادیده
گرفته و برای تظاهر، به افراد ناشناس انفاق می‌کند.

داستان مثل چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

بازرگانی نذر کرد برای روشنایی مسجدی که در همسایگی اوست، چهل شب شمع هدیه بدهد.همه شب خادم مسجد به سرای
بازرگان می‌شتافت و شمع نذری را می‌گرفت.چهل شب پایان یافت، ولی او همچنان به مطالبه خود ادامه می‌داد و بر
سَبیل ابرام امام، هر شب به در سرای وی (بازرگان) می‌رفت و به اصرار زیاد شمع نذری را مطالبه می‌کرد.

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است

یک شب که بازرگان از ابرام خادم و امام به ستوه آمده بود، به وسیله خادم به امام پیام داد:
دیر زمانی است که مدت آن شمع هر شبه به سر آمده است، اما شمع هر شبه دیگری دارم که
اگر آن نیز به کار آید، بیا و بستان! خادم چون این خبر به امام باز گفت، وی برآشفت و
پاسخ فرستاد: ای خواجه! ما را معذور دار که شمعی که به خانه رواست، به مسجد حرام است.

کمک به کافر نیازمند

در فرهنگ قرآن کریم که سیره ی اهل بیت(علیهم السلام) نیز منطبق بر آن است حتی اگر کسی مسلمان
هم نبود و رسماً کافر بود و دشمن اسلام و در عین حال به امکانات اولیه ی زندگی مانند آب و غذا و دارو نیاز
داشت؛ کرامت انسانی و فرهنگ والای اسلامی حکم می کند که به او نیز کمک شود.

این نکته مهم از ماجرای مشهور سوره «هل اتی» به دست می آید؛

آنجا که اهل بیت رسول خدا(صلی الله علیه و آله)؛ یعنی امیرالمومنین، فاطمه، حسن و حسین (علیهم السلام)
روزه می گیرند و غذای افطار خود را به سه انسان نیازمند تقدیم می کنند. این سه، بنابر تصریح قرآن کریم یکی
مسکین است و دیگری یتیم و نفر آخر هم اسیر: «وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْکیناً وَ یَتیماً وَ أَسیراً»آ‌[۷]

نکته در نفر سوم یعنی اسیر است. با توجه به نبردهای آن دوره که میان سپاه اسلام و کفر صورت می گرفته است
بی تردید آن «اسیر» یکی از همان کافرانی بوده که به قصد نابودی اسلام به روی مسلمان شمشیر کشیده
و اسیر مسلمانان شده بود.

اما وقتی نوبت به نیازمندی و احتیاج به امکانات اولیه ی زندگی مانند غذا می ‌رسد اهل بیت(علیه السلام)
او را استثناء نکرده و با وجود نیازی که خود به آن غذا داشتند ، با اهدای غذای خود به آن کافر او را در رفع این احتیاج اولیه یاری می رسانند.

راسخون ـ تبیان

2020-03-14 / گردآوری:
برچسب ها:
گزارش خطا در خبر
نظر خود را بنویسید - نظرات کاربران (۰)
logo-samandehi