خداحافظی ایرانیان با یانگوم؛ پایان درام تاریخی جواهری در قصر

خداحافظی با سریال جواهری در قصر برای مخاطبان ایرانی نزدیک است و این رویداد تلویزیونی، پایان فصلی از خاطرات تلویزیونی را رقم می‌زند. سریال «جواهری در قصر» که با نام اصلی «دای جانگ‌گوم» شناخته می‌شود، نه تنها یک برنامه سرگرمی، بلکه پدیده‌ای فرهنگی در کره جنوبی و بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران بود. این سریال با روایت زندگی زنی از طبقه پایین که با پشتکار و هوش سرشار خود به مقام پزشک اختصاصی دربار پادشاه می‌رسد، مرزهای ژانر درام را جابجا کرد و رکوردهای تاریخی بینندگی را ثبت نمود. اکنون با نزدیک شدن به پایان پخش این مجموعه در ایران، نگاهی دقیق به دلایل محبوبیت، حقایق تاریخی پشت داستان و جزئیات قسمت آخر آن می‌اندازیم.

داستان این سریال در دوران سلسله چوسان (۱۳۹۲ تا ۱۹۱۰ میلادی) می‌گذرد و سفر معنوی و مادی یانگوم را از یک دختر یتیم و فقیر به مقامی والا نشان می‌دهد. موفقیت این سریال تنها به داستان جذاب آن محدود نمی‌شود، بلکه به دلیل دقت در بازسازی لباس‌ها، معماری و آداب و رسوم آن دوران، به یکی از مهم‌ترین اسناد بصری برای شناخت تاریخ کره جنوبی تبدیل شده است. در ادامه به بررسی ابعاد مختلف این پدیده تلویزیونی و آنچه در قسمت آخر رخ می‌دهد، می‌پردازیم.

رکوردهای شکسته و محبوبیت جهانی جواهری در قصر

سریال «جواهری در قصر» که اولین بار در کره جنوبی از شبکه ام‌بی‌سی (MBC) پخش شد، با کسب ۴۷ درصد سهم بازار، به موفق‌ترین برنامه تاریخ این شبکه تبدیل گردید. این سریال آنقدر محبوبیت یافت که به عنوان «محبوب‌ترین درام کره‌ای تمام دوران» در دانشنامه ویکی‌پدیا ثبت شد. در نظرسنجی‌های گسترده در ژاپن، این سریال با ۳۶ درصد آرا، رتبه اول برترین سریال کره‌ای را کسب کرد و در سایت معتبر IMDb نیز امتیاز ۸.۹ از ۱۰ را از آن خود نمود که نشان‌دهنده کیفیت بالای تولید و بازی‌های درخشان است.

این سریال تنها در کره جنوبی و ایران پخش نشد، بلکه در کشورهای متعددی از جمله تایوان، هنگ‌کنگ، مالزی، سنگاپور، فیلیپین، چین، تایلند، ژاپن، استرالیا، آمریکا و کانادا نیز به نمایش درآمد. تماشای این مجموعه در بسیاری از کشورهای آسیایی و غربی، موجی از علاقه به فرهنگ و سینمای کره‌ای را ایجاد کرد که به «امواج کره‌ای» معروف شد و تأثیرات عمیقی بر صنعت سرگرمی جهان گذاشت.

حقیقت تاریخی یانگوم؛ افسانه یا واقعیت؟

یکی از سوالات متداول مخاطبان، واقعیت داشتن شخصیت اصلی سریال است. یانگوم (یانگ‌گوم) یک شخصیت تاریخی واقعی است که اسناد ناقصی از زندگی او در دوران پادشاهان سلسله چوسان باقی مانده است. طبق اسناد تاریخی، پادشاه جیانگ‌یونگ به دلیل دانش پزشکی یانگوم و قدردانی از خدمات او، مقام «پزشک خاندان سلطنتی» را به او پیشنهاد داد. این اتفاق برای اولین بار در تاریخ کره رخ داد که یک زن به این مقام عالی دست یابد.

لقب «دای» به معنای بزرگ، بعد از این موفقیت به او اهدا شد و نامش به «دای جانگ‌گوم» (یانگوم بزرگ) تغییر یافت. با این حال، پژوهشگران هنوز بر سر این موضوع که آیا یانگوم یک شخصیت کاملاً واقعی است یا تجسمی افسانه‌ای از زنان بزرگی که نامشان فراموش شده، به توافق نرسیده‌اند. نکته حیرت‌انگیز اینجاست که اگر یانگوم واقعی باشد، از سال ۱۶۰۰ میلادی تا امروز، هیچ زنی در کره جنوبی موفق نشده است به مقام پزشک درباری یا پزشک ریاست جمهوری دست یابد که این موضوع اهمیت تاریخی و نمادین شخصیت او را دوچندان می‌کند.

خلاصه قسمت آخر؛ خداحافظی با یانگوم بزرگ

در قسمت پنجاه و چهارم و پایانی سریال، تنش‌ها به اوج خود می‌رسد. یانگوم برای نجات جان امپراتور، پیشنهاد عمل جراحی می‌دهد که با مخالفت شدید وزرا، پزشک شین و حتی ملکه روبرو می‌شود. یانگوم برای اثبات درستی روش خود، روی خودش بی‌حسی را امتحان می‌کند، اما افسران در برابر او می‌ایستند. امپراتور که تحت فشار مشاوران است، ابتدا از یانگوم می‌خواهد که محل را ترک کند، اما در نهایت اجازه می‌دهد یانگوم دارو را به او بدهد.

در ادامه داستان، پیشکار یونگ به صورت مخفیانه به یانگوم دستور می‌دهد تا به دروازه شمالی شهر برود. یانگوم که از توطئه بی‌خبر است، به دستور امپراتور (که فریب خورده) عمل می‌کند، اما به محض رسیدن، توسط افسران دستگیر و سوار کشتی به چین می‌شود. در همین حال، رئیس داروخانه قصر که سه روز است خبری از یانگوم ندارد، به شدت نگران است و دستور دستگیری او را می‌دهد. یانگوم که پیش افسر مین می‌رود، متوجه می‌شود که باید به چین برود، اما یادش می‌آید که پزشک شخصی شاه است و باید برگردد. او با مقاومت افسران، به قصر بازمی‌گردد، اما در این میان مردم به سجده افتاده و او را ستایش می‌کنند. داستان ۸ سال بعد با تولد دختر یانگوم و ماجراهای جدید ادامه می‌یابد که نشان‌دهنده تداوم میراث او است.

"خداحافظی با سریال جواهری در قصر تنها پایان یک برنامه تلویزیونی نیست، بلکه پایان فصلی از تاریخ تلویزیون ایران و یادآوری قدرت پشتکار و دانش در برابر تعصبات است."