ورود امام خمینی به ایران؛ حاشیه‌های روز بازگشت و لحظات ماندگار

ورود امام خمینی به ایران یکی از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادهای تاریخ معاصر ایران است که در 12 بهمن ماه سال 1357 رخ داد. این لحظه تاریخی، پایان‌بخش پانزده سال تبعید و مبارزه‌ای طولانی علیه رژیم پهلوی بود و نقطه آغازین فصلی نوین در تاریخ سیاسی کشور محسوب می‌شود. روزی که پیر فرزانه انقلاب، با آرامشی آسمانی بر خاک میهن خود قدم نهاد، لحظه‌ای بود که امید و اراده ملت ایران به اوج خود رسید و مسیر تاریخ را برای همیشه تغییر داد.

مطالب مرتبط با «ورود امام خمینی به ایران»: «لحظه ورود امام خمینی به ایران؛ همراهان و تصاویر ماندگار» و «تصاویر ورود امام خمینی (ره) به میهن؛ لحظه‌ای که تاریخ را دگرگون کرد»

این بازگشت پرشور تنها یک حرکت فیزیکی نبود، بلکه تجلی اراده مردمی بود که در طول ماه‌ها و سال‌های گذشته، با فداکاری‌های بی‌شمار، زمینه را برای این پیروزی بزرگ فراهم کرده بودند. از لحظه فرود هواپیما در فرودگاه مهرآباد تا حرکت کاروان امام در خیابان‌های تهران، هر ثانیه با هیجان، اشک شوق و فریادهای تکبیر آمیخته بود. بررسی دقیق جزئیات این روز، به ما کمک می‌کند تا عمق احساسات مردم و اهمیت نمادین این رویداد را بهتر درک کنیم.

لحظات حساس فرود و نگرانی‌های امنیتی

پس از یکصد و هفده روز توقف در نوفل لوشاتوی فرانسه، هواپیمای حامل امام خمینی (ره) در ساعت سه و سی دقیقه به وقت تهران به سوی تهران حرکت کرد. این پرواز با نگرانی‌های فراوانی همراه بود؛ نگرانی از احتمال ربوده شدن هواپیما یا انهدام آن در آسمان، ذهن همراهان و هواداران را مشغول کرده بود. در هواپیما حدود 200 نفر حضور داشتند که 50 تن از آن‌ها همراهان و نزدیکان امام و 150 تن دیگر خبرنگاران خارجی و داخلی بودند. امام خمینی پس از اقامه نماز در کف هواپیما، روی دو پتو با آرامشی عجیب خوابیدند، در حالی که همه نگران امنیت این پرواز بودند.

راس ساعت نه و سی و هفت دقیقه و سی ثانیه روز دوازدهم بهمن 1357، هواپیما در فرودگاه مهرآباد فرود آمد. امام در میان حلقه گروه منتخب استقبال‌کنندگان از پله‌های هواپیما پیاده شدند. این لحظه، آغاز یک جشن بزرگ ملی بود. استقبال‌کنندگان با خواندن سرود «خمینی ای امام» و فریاد «الله اکبر» سالن فرودگاه را به لرزه درآوردند. اشک‌های مشتاقان بر گونه‌هایشان جاری شد و فضای فرودگاه از هیجان و شور انقلابی پر بود.

واکنش‌های تلویزیون و خشم مردم

یکی از حاشیه‌های جالب و پرتنش روز ورود امام، ماجرای پخش زنده تلویزیون بود. مراسم استقبال از امام خمینی به مدت بیست دقیقه به صورت زنده از تلویزیون ایران پخش می‌شد. اما ناگهان عکس شاه روی صفحه تلویزیون ظاهر شد و برنامه قطع گردید. نظامیان با یورش به سازمان رادیو و تلویزیون، از ادامه پخش این مراسم ممانعت به عمل آوردند. این اقدام باعث خشم شدید مردم شد.

عده‌ای از مردم که از عصبانیت به کف آمده بودند، تلویزیون‌های خود را به خیابان پرت کردند. با این وجود، سیل عظیمی از مردم تهران برای دیدار رو در رو با امام، خود را به مسیر تعیین شده و خیابان‌هایی که از فرودگاه تا بهشت زهرا به عنوان معبر امام انتخاب شده بود، رساندند. به نوشته روزنامه کیهان، طول جمعیت استقبال‌کننده از امام خمینی به 32 کیلومتر می‌رسید که نشان‌دهنده اوج مشارکت مردمی بود.

بیانات امام در فرودگاه و بهشت زهرا

حضرت امام در بیاناتی کوتاه در فرودگاه تهران، از عواطف طبقات مختلف ملت تشکر کردند و گفتند: «عواطف ملت ایران به دوش من بار گرانی است که نمی‌توانم جبران کنم.» ایشان ضمن اشاره به اینکه طرد شاه از کشور قدم اول پیروزی بود، همگان را به وحدت کلمه و ادامه مبارزه تا قطع کامل ریشه‌های فساد ترغیب کردند. امام سپس عازم بهشت زهرا شدند.

در شب اول اقامت در مدرسه رفاه و سپس در بهشت زهرا، امام بر لزوم حفظ وحدت و محاکمه مجرمین تأکید کردند. ایشان در سخنانی تأثیرگذار در بهشت زهرا، مصیبت‌های مردم، از دست دادن عزیزان و فداکاری‌های ملت را یادآوری کردند و گفتند: «من نمی‌توانم از عهده این خسارات که بر ملت ما وارد شده است برآیم... خدای تبارک و تعالی باید به آنها اجر عنایت فرماید.»

سوالات متداول