هنگامی که خورشید را به هم درپیچند

و هنگامی که ستارگان تیره و بی نور شوند

و هنگامی که کوه ها را به حرکت آرند و از جا برکنند

و هنگامی که اموال نفیس و با ارزش رها و بی صاحب شود

و هنگامی که همه حیوانات وحشی محشور شوند

و هنگامی که دریاها مشتعل و برافروخته گردند

و هنگامی که هرکس [با همسان خود] قرین و جفت شوند [خوبان با خوبان و بدان با بدان]

و هنگامی که از [دختر] زنده به گور بپرسند

به کدام گناه کشته شده؟

و هنگامی که نامه های اعمال را بگشایند….

و هنگامی که آسمان را به شدت برکنند و برچینند

و هنگامی که دوزخ افروخته شود….

و هنگامی که بهشت را نزدیک آرند

[در چنین موقعیت و زمانی است که] هر کس هر عملی را [از خیر و شر] حاضر کرده است، بداند.

پس سوگند به ستارگانی که باز می گردند،

ستارگانی که به سرعت می روند و پنهان می شوند

و سوگند به شب هنگامی که [روی می آورد، و زمانی که] می رود

و سوگند به صبح هنگامی که می دمد [و با گستردن نورش تاریکی را می زداید]

که قرآن کلام فرستاده ای ارجمند و بزرگوار است.

نیرومندی که نزد صاحب عرش دارای مقام و منزلت است؛ ….

آنجا مورد اطاعت [فرشتگان] و امین است….

و رفیق و یار شما دیوانه نیست.

بی تردید امین وحی را در افق روشن دیده است،

و او نسبت به [ابلاغ و تعلیم] آنچه به او وحی می شود، بخیل نیست

و قرآن، کلام شیطان رانده شده نیست؛

پس [با انکار قرآن و روی گرداندن از آن] کجا می روید؟

قرآن فقط وسیله یادآوری و پند برای جهانیان است؛

برای هرکس از شما که بخواهد [در همه شؤون زندگی مادی و معنوی] راه مستقیم بپیماید

و شما [طیِ راهِ مستقیم را] نخواهید خواست مگر آنکه خدا پروردگار جهانیان بخواهد.