فرصت های طلایی برای استجابت دعا

براى استجابت دعا باید شرایطى را مهیا نمود و موانعى را برطرف ساخت. در ذیل به راه های ارتباط با خدا و برخى از موانع استجابت دعا اشاره کرده ایم . در این بخش به موانع و شرایط استجابت دعا اشاره کرده ایم با ما در پرشین همراه باشید.

راه های ارتباط با خدا

روایتی از امام صادق (علیه السلام) آمده که حضرت فرمودند: «هُوَ الدُّعَاءُ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَغُرُوبِهَا وَ هِیَ سَاعَةُ إِجَابَةٍ»؛ دعا کردن در این زمان‏ ها ـ ‏قبل از طلوع و غروب آفتاب‏ _ باعثاستجابت دعا است.(الکافی، 2 ، 522)یا برای هنگام زوال در روایت آمده است: «کَانَ النَّبِیُّ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِو سَلَّمَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ یُصَلِّی أَرْبَعَ رَکَعَاتٍ فَسُئِلَ عَنْ ذَلِکَ فَقَالَ هَذِهِ سَاعَةٌ تُفْتَحُ فِیهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَ أُحِبُّأَنْ یَصْعَدَ لِی فِیهَا عَمَلٌ صَالِحٌ».پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وقتی که نزدیک ظهر می ‏شد، چهار رکعتنماز می‏ خواندند.چرا؟ می‏ فرمودند چون این ساعت زمانی است که در‏های آسمان‏ باز می ‏شود و من دوست دارمکار نیکی از من در این ساعت بالا رود.(مستدرک الوسائل، 3، 67)پس در واقع زمان ها برای دعا تأثیر گذارند.

خداوند در قرآن برای یاد کردن و تسبیح گفتن زمان های خاصی بیان نموده است.شاید این زمان ها فرصت هاییطلایی است، فرصتی که باز خداوند به ما داده که به او نزدیک تر گردیم مانند شب قدر که گویندیک شب هزار شب است یا زمان سحرها و.....خداوند در قرآن زمان تسبیح را برای ما بیان نموده است. تسبیح گفتن چه معنایی دارد؟تسبیح در قرآن كریم، در حدود 85 بار با واژه‌ های گوناگون استعمال شده است و در روایات و ادعیهنیز، بسیار بكار رفته است.

ارتباط با خداوند

شرایط استجابت دعا

تسبیح از سبّح گرفته شده است و سبّح حركت سریع در آب و هواست، گفته می ‌شود: (سَبَحَ سَبْحاً وسباحةً) یعنی شنا كرد شنا كردنی.و برای حركت ستارگان در فلك و حركت اسب و با سرعت به دنبال كاریرفتن، استعاره شده است.(راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، ص 227)خداوند در قرآن برای یاد کردن و تسبیحگفتن زمان های خاصی بیان نموده است.شاید این زمان ها فرصت هایی طلایی است، فرصتی که باز خداوند به ماداده که به او نزدیک تر گردیم مانند شب قدر که گویند یک شب هزار شب است یا زمان سحرهاو.....

در اصطلاح، تسبیح، تنزیه خداوند متعال است و اصلش حركت سریع در عبادت خداوند است.(المفردات، ص 227)از امیر‌ المومنین علیبن ابیطالب (علیه السلام) سوال شد كه تفسیر سبحان اللّه چیست؟امام ‌(علیه السلام) فرمودند: تسبیح، تعظیم و بزرگداشتن جلال خداوند عزّوجل و تنزیه او از هر چیزی است كه هر مشرك درباره خدا گفته است، پس هنگامی‌كهبنده سبحان اللّه گوید، هر ملك بر او صلوات و درود فرستد.( محمد باقر مجلسی، بحارالانوار، ج 90، ص 177)تسبیح در حقیقت، نشانگر اعتقاد تسبیح كننده است، كه هرگونه نقص و حاجت را از خداوند نفی می كند.

راه دعا از دیدگاه امامان

نزدیک ترین دعا به اجابت

زمان تسبیح در آیات، تعابیر متعددی درباره زمان تسبیح، وارد شده است آیاتی كه در آنها، تسبیح به صورتفعل مضارع به كار رفته است مانند: «یُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ....
»(سوره جمعه، آیه 1) و….افاده استمرار می‌كند.در واقع یعنی تسبیح آنان مستمر بوده و كم ‌ترین وقفه‌ای در تسبیح آنها وجود ندارد.و اگر فعل ماضی به کار رود مانند «سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ...» (آیه اول سوره صف) خبر از قطعیت و حتمیت می دهد.آیاتی هم به زمان های مخصوصی اشاره کرده است كه مخاطب مستقیم آن، حضرت رسول‌ (صلی الله علیه و آله)
و مخاطب غیر مستقیم آن، تمام مسلمانان می ‌باشند: مانند آیات 39 و 40 سوره مبارکه ق « فَاصْبِرْ عَلَىمَا یَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ * وَمِنَ اللَّیْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ »

تسبیح، تعظیم وبزرگ داشتن جلال خداوند عزّوجل و تنزیه او از هر چیزی است كه هر مشرك درباره خدا گفته است، پسهنگامی‌كه بنده سبحان اللّه گوید، هر ملك بر او صلوات و درود فرستدبرخی از مفسّران، نماز های پنجگانه رابه آیه فوق تطبیق داده‌اند، بدین ترتیب «قبل طلوع الشمس» یعنی نماز صبح، «قبل الغروب» یعنی عصر و یا ظهرو عصر، «ومن اللیل فسبّحه» یعنی مغرب و عشا، «وأدبار السجود» یعنی نوافل بعد از نمازها و یا نافله مغرب.(تفسیر المیزان، ج18، ص 362)این آیات تقریباً شبیه آیه 130 سوره طه است: «...وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا وَمِنْ آنَاء اللَّیْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَى»

تبیان  -  خبرگزاری تسنیم