سحر قریشی: از ممنوع‌الکاری تلویزیون تا دلایل عدم حضور بانوان در ورزشگاه‌ها

سحر قریشی، یکی از چهره‌های شناخته‌شده سینما و تلویزیون ایران، در سال‌های اخیر با چالش‌های متعددی روبرو بوده است. ممنوع‌الکاری او در تلویزیون، موضوعی است که همواره مورد توجه رسانه‌ها و طرفدارانش قرار گرفته است. در این مصاحبه، قریشی به تفصیل درباره این موضوع، دلایل احتمالی آن و تاثیراتش بر مسیر شغلی‌اش صحبت می‌کند. همچنین، او دیدگاه‌های خود را درباره مسائل روز جامعه، از جمله حضور بانوان در ورزشگاه‌ها و لزوم فرهنگ‌سازی در این زمینه، با صراحت بیان کرده است.

مطالب مرتبط با «سحر قریشی ممنوع‌الکاری»: «سحر قریشی و قول نوروزی به هوادارانش: سفره هفت سین زیبا + پیام اینستاگرامی» و «عکس جنجالی مادر سحر قریشی با مار پیتون و محسن افشانی»

این مصاحبه فرصتی است تا نگاهی عمیق‌تر به زندگی حرفه‌ای و شخصی سحر قریشی داشته باشیم و از زبان خودش، پاسخ سوالاتی را که در ذهن بسیاری از مخاطبان وجود دارد، بشنویم. از دلایل ممنوع‌الکاری در تلویزیون گرفته تا نظرات او درباره مسائل اجتماعی و ورزشی، همه در این گفتگوی صریح مورد بررسی قرار گرفته است.

ممنوع‌الکاری در تلویزیون؛ شش سال سکوت اجباری

سحر قریشی در ابتدای این گفتگو به دغدغه اصلی خود یعنی ممنوع‌الکاری در تلویزیون اشاره می‌کند و می‌گوید: “روزهای اول که ممنوع‌الکار شدم، بابت حرف مردم خیلی غصه می‌خوردم. روز اول به من گفتند شش ماه ممنوع‌الکار خواهی بود، اما الان شش سال از آن زمان گذشته و بهترین روزهای عمر من گذشت و نتوانستم جلوی دوربین دیگر تو را در قاب شیشه‌ای تلویزیون ببینند.” او با ابراز تعجب از این وضعیت، می‌پرسد: “چرا این اتفاق نمی‌افتد؟” قریشی ادامه می‌دهد: “راستش خودم هم نمی‌دانم ماجرا چیست! احساس شخصی‌ام این است که با اتفاقی که بعد از «دلنوازان» برایم افتاد و مورد اقبال مخاطبین تلویزیون قرار گرفتم، حال خیلی‌ها بد شده است.”

وی با اشاره به پیگیری‌های خود در طول این شش سال، می‌افزاید: “جالب اینجاست که در این شش سال هر چقدر پیگیر موضوع ممنوع‌الکاری‌ام شده‌ام به هیچ جواب درست و مشخصی هم دست پیدا نکرده‌ام.” قریشی صراحتاً اعلام می‌کند که علت این ممنوع‌الکاری را نمی‌داند و در مراجعه به تلویزیون، هیچ پاسخ مشخصی دریافت نکرده است. او از رویکرد یک‌طرفه در این قضیه انتقاد کرده و می‌گوید: “متاسفانه یک طرفه هم به قاضی می‌روند و حتی دلایل ممنوع‌الکاری‌ام را هم توضیح نمی‌دهند.” با این حال، او ترجیح داده است که دیگر این موضوع را پیگیری نکند، اما دلخوری خود را از عدم ملاقات با او به عنوان یک نیروی تلویزیون ابراز می‌دارد: “من خودم را فرزند تلویزیون می‌دانم و فکر می‌کنم وقتی طی شش سال حتی یک ساعت وقت ندارند منِ بازیگری که نیروی تلویزیون هستم را ملاقات کنند، ناراحت می‌شوم.”

ستاره‌سازی در ایران؛ مانعی بر سر راه پیشرفت

سحر قریشی در ادامه به مقایسه وضعیت ستاره‌سازی در ایران با سایر کشورها می‌پردازد و معتقد است که در ایران این اتفاق به درستی رخ نمی‌دهد. او می‌گوید: “همه جای دنیا رسانه‌ها را ستاره‌هایی که خودشان می‌سازند برای جذب مخاطب استفاده می‌کنند اما خیلی عجیب است که می‌گویی در این شش سال به تو وقت ملاقات هم نداده‌اند!” وی با انتقاد از سیستم موجود، بیان می‌کند: “در ایران ستاره‌سازی اتفاق نمی‌افتد و متاسفانه جلوی پای کسی که به سمت ستاره شدن حرکت می‌کند موانع زیادی ایجاد می‌شود.” این موضوع نشان‌دهنده نارضایتی او از نحوه مدیریت استعدادها و ستاره‌ها در صنعت سرگرمی ایران است.

حضور بانوان در ورزشگاه‌ها؛ حق برابر و لزوم فرهنگ‌سازی

یکی دیگر از موضوعات مهمی که سحر قریشی به آن پرداخته، بحث حضور بانوان در ورزشگاه‌ها است. او با تاکید بر اینکه “ورزش با خانم‌ها قهر است”، معتقد است که اگر قرار است این حق به بانوان داده شود، باید برای همه فراهم باشد. او می‌گوید: “برخی می‌گویند فقط هنرمندان اجازه ورود به ورزشگاه را پیدا کنند ولی واقعا مگر خون ما از دیگران رنگین‌تر است؟” قریشی حضور در ورزشگاه‌ها را یک تفریح جدی برای خانم‌ها می‌داند که می‌تواند جایگزین فعالیت‌هایی مانند پاساژگردی شود.

فرهنگ‌سازی؛ کلید ورود بانوان به ورزشگاه‌ها

در پاسخ به این نگرانی که جو ورزشگاه‌ها ممکن است مناسب حضور خانم‌ها نباشد، سحر قریشی تا حدی با این موضوع موافق است و بر اهمیت فرهنگ‌سازی تاکید می‌کند. او پیشنهاد می‌دهد که می‌توان با طراحی فیلترهایی برای ورود افراد، جو سالن‌های ورزشی را سالم و منسجم نگه داشت. وی همچنین معتقد است که بانوان نیز باید در رعایت پوشش و رفتار خود توجه داشته باشند و با ذکر مثالی از رفتار برخی خانم‌ها پس از بازی با آرژانتین، بر لزوم اصلاح رفتارهای نامناسب و فرهنگ‌سازی تاکید می‌کند تا شرایط برای حضور بانوان در ورزشگاه‌ها فراهم شود.

ورزش شخصی؛ چالشی برای هنرمندان

سحر قریشی درباره میزان علاقه‌اش به ورزش کردن می‌گوید که متاسفانه شرایط به گونه‌ای است که نمی‌تواند به راحتی در باشگاه ورزش کند. او با احترام به مردم و قدردانی از حمایت‌هایشان، بیان می‌کند که ترجیح می‌دهد در باشگاه فقط ورزش کند و تمرکز خود را بر آن بگذارد. اما با توجه به توجه مردم، این امر برایش دشوار است و مجبور است در خانه ورزش کند.

تیم‌های ورزشی هنرمندان؛ کج‌سلیقگی‌ها و فرصت‌های از دست رفته

درباره عضویت در تیم‌های ورزشی هنرمندان، قریشی اعتراف می‌کند که چند بار دعوت شده، اما به دلیل برخی “کج‌سلیقگی‌ها” نپذیرفته است. او به کیفیت پایین لباس‌های تیم والیبال هنرمندان اشاره می‌کند و معتقد است که برای تیم هنرمندان باید از بهترین لباس‌ها استفاده شود. همچنین، او بر لزوم استفاده از مربیان برجسته ایرانی برای ارتقای سطح کیفی تیم‌ها تاکید می‌کند که متاسفانه این اتفاق نمی‌افتد.

تلویزیون، خانه من است؛ دلتنگی برای قاب شیشه‌ای

با وجود تمام مشکلات و ممنوعیت‌ها، سحر قریشی همچنان تلویزیون را خانه خود می‌داند و دلتنگ فعالیت در این رسانه است. او می‌گوید: “احساس شخصی‌ام این است که با اتفاقی که بعد از «دلنوازان» برایم افتاد و مورد اقبال مخاطبین تلویزیون قرار گرفتم، حال خیلی‌ها بد شده است.” این جمله نشان‌دهنده این است که او معتقد است موفقیت و محبوبیتش باعث حسادت برخی شده و همین امر منجر به ممنوع‌الکاری او شده است. با این حال، او همچنان امیدوار است که روزی بتواند دوباره به تلویزیون بازگردد و به فعالیت هنری خود ادامه دهد.

“عدم شفافیت در دلایل ممنوع‌الکاری، مانع بزرگی بر سر راه هنرمندان است و امید به بازگشت را کمرنگ می‌کند.”

او در پایان این بخش از مصاحبه، با اشاره به اینکه طی شش سال گذشته حتی یک ساعت وقت ملاقات هم به او داده نشده است، ناراحتی عمیق خود را از این وضعیت ابراز می‌دارد. این موضوع نشان‌دهنده عدم توجه کافی به هنرمندان و نادیده گرفتن ظرفیت‌های آن‌ها در صنعت رسانه است.