بهاره رهنما: از سینما و ادبیات تا اضافه وزن و تبعیض جنسیتی

بهاره رهنما، نامی آشنا در عرصه هنر ایران، همواره با فعالیت‌های متنوع و چندوجهی خود خبرساز بوده است. او نه تنها در بازیگری، بلکه در نویسندگی، کارگردانی و حتی مدیریت کسب‌وکار نیز حضوری فعال دارد. این مصاحبه بهانه خوبی است تا نگاهی عمیق‌تر به زندگی حرفه‌ای و شخصی این هنرمند داشته باشیم و از دغدغه‌های او در زمینه‌های مختلف، از جمله چالش‌های اجتماعی و شخصی، مطلع شویم.

در دنیای امروز که سرعت تغییرات بالاست و افراد در معرض اطلاعات و فرصت‌های فراوانی قرار دارند، توانایی مدیریت زمان و انرژی برای موفقیت در چند حوزه مختلف، امری ستودنی است. بهاره رهنما نمونه‌ای بارز از این توانایی است که توانسته است با برنامه‌ریزی دقیق و استفاده بهینه از فرصت‌ها، حضوری موفق در عرصه‌های گوناگون هنری و اجتماعی داشته باشد. این مصاحبه به ما کمک می‌کند تا با رازهای موفقیت او و دیدگاه‌هایش در مورد مسائل مهمی چون تبعیض جنسیتی و چالش‌های مربوط به ظاهر و وزن آشنا شویم.

فعالیت‌های چندوجهی؛ راز موفقیت یا اجبار؟

بهاره رهنما در پاسخ به سوالی درباره چگونگی فعالیت همزمان در رشته‌های مختلف هنری و مدیریتی، برنامه‌ریزی دقیق و مدیریت زمان را کلید موفقیت خود معرفی می‌کند. او معتقد است که در جامعه‌ای رو به رشد و اهل فرهنگ، طبیعی است که یک چهره هنری در فعالیت‌های مختلفی چون کارهای خیریه، مدیریت کسب‌وکار (کافه، رستوران، فروشگاه) و البته حرفه اصلی خود، یعنی بازیگری، حضور داشته باشد. رهنما این تصور را که هنرمندان باید تنها به یک حوزه محدود شوند، نادرست می‌داند و آن را مختص فرهنگ ایران می‌شمارد. او با اشاره به اینکه بسیاری از هنرمندان بین‌المللی در طول دوران فعالیت حرفه‌ای خود، در کارهای خیریه نیز مشارکت فعال دارند، تاکید می‌کند که این حضورها می‌تواند تاثیر مثبتی بر جامعه و طرفدارانشان بگذارد.

رهنما همچنین به این نکته اشاره می‌کند که شهرت در دوران جوانی جذاب است، اما پس از مدتی، هنرمند باید از این محبوبیت و شهرت در مسیری استفاده کند که هم به رشد معنوی و هم به رشد مادی او کمک کند. او بازیگری را شغلی می‌داند که در تصور عامه مردم ایران، دور از دسترس و غیرعادی جلوه می‌کند، در حالی که یک بازیگر موفق کسی است که بتواند فعالیت‌های اجتماعی خود را نیز داشته باشد. او با بیان اینکه یک تنبلی ذاتی در میان ایرانیان وجود دارد که باعث می‌شود به افراد فعال جامعه خرده بگیرند، دیدگاه خود را درباره فعالیت‌هایش روشن می‌سازد. در مورد کافه «گوزن» نیز، او نقش خود را بیشتر در مدیریت هنری این مجموعه می‌داند و شرکای خود را افرادی باتجربه در زمینه کافه‌داری معرفی می‌کند.

حقوق؛ رشته‌ای دور از دنیای هنر؟

یکی از جنبه‌های جالب شخصیت بهاره رهنما، تحصیلات او در رشته حقوق است. او در پاسخ به این سوال که چرا رشته‌ای به ظاهر دور از فضای کاری امروز خود را انتخاب کرده، توضیح می‌دهد که در دوران جوانی وارد دانشکده حقوق شده است. رهنما معتقد است که هرچند رشته حقوق با فضای کاری امروز او تفاوت دارد، اما این رشته به او دیدگاهی حقوقی و تحلیلی داده است که در تمام جنبه‌های زندگی‌اش، از جمله درک بهتر مسائل اجتماعی و حتی در روابط شخصی، به او کمک کرده است. او همچنین اشاره می‌کند که در کنار تحصیل در رشته حقوق، همواره به هنر نیز علاقه‌مند بوده و این دو حوزه را به موازات هم دنبال کرده است.

ادبیات و تئاتر؛ پناهگاه خلاقیت

بهاره رهنما در ادامه، به علاقه‌اش به ادبیات و تئاتر اشاره می‌کند و این دو حوزه را پناهگاه خلاقیت خود می‌داند. او بیان می‌کند که در سینما، گاهی فرصت برای سرمایه‌گذاری روی فعالیت‌های هنری که مورد علاقه‌اش است، محدود می‌شود. اما در تئاتر و ادبیات، او توانسته است ایده‌ها و سلیقه شخصی خود را به بهترین شکل ممکن پیاده کند. رهنما تا کنون ۹ کتاب منتشر کرده است که شامل نمایشنامه، مجموعه شعر، داستان و رمان می‌شود. او معتقد است که نوشته‌هایش، فضایی متفاوت از بازیگری او دارند و گاهی حتی در فضای تلخ به نگارش درمی‌آیند.

چالش‌های جسمی و اجتماعی؛ اضافه وزن و تبعیض جنسیتی

در بخشی دیگر از این گفتگو، بهاره رهنما به چالش‌های شخصی و اجتماعی خود، از جمله اضافه وزن و تبعیض جنسیتی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اضافه وزن، موضوعی است که بسیاری از زنان با آن درگیر هستند و جامعه نیز نگاه متفاوتی به وزن زنان دارد. رهنما معتقد است که این نگاه، نوعی تبعیض جنسیتی است که زنان را تحت فشار قرار می‌دهد تا همیشه ظاهری خاص داشته باشند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که رسانه‌ها و فضای مجازی گاهی با انتشار عکس‌ها و نظرات غیرمسئولانه، این فشار را بر زنان افزایش می‌دهند.

"نگاه جامعه به ظاهر و وزن زنان، اغلب با استانداردهای غیرواقعی و گاه تبعیض‌آمیزی همراه است که فشار روانی زیادی را بر آنها وارد می‌کند."

رهنما با اشاره به اینکه خود او نیز گاهی با این چالش‌ها روبرو بوده است، بر اهمیت پذیرش تنوع بدنی و مبارزه با کلیشه‌های جنسیتی تاکید می‌کند. او معتقد است که زنان باید بتوانند بدون ترس از قضاوت، خودشان باشند و ارزش آنها تنها به ظاهرشان وابسته نباشد. این دیدگاه، نشان‌دهنده تلاش او برای ایجاد فضایی سالم‌تر و پذیراتر در جامعه است.

آرزوی عکاسی و نیاز به سکوت

وقتی از آرزوهای تحقق نیافته‌اش سوال می‌شود، بهاره رهنما از علاقه‌اش به عکاسی می‌گوید. او بیان می‌کند که در جوانی آرزو داشته است که در سن ۴۰ سالگی بتواند به زبان‌های مختلف صحبت کند و عکاسی را نیز تجربه کند. هرچند در زمینه زبان انگلیسی به سطح مورد انتظار نرسیده، اما همچنان این علاقه در او وجود دارد. رهنما همچنین به نیاز خود به سکوت و آرامش در زندگی پرهیاهویش اشاره می‌کند. او معتقد است که گاهی برای بازیابی انرژی، نیاز به تعطیلی کامل زندگی، مدیتیشن، گوش دادن به موسیقی و پناه بردن به طبیعت دارد.