اعتراف تلخ رامین پرچمی: بزرگ‌ترین حسرت زندگی‌ام در جاده آب‌پری جا ماند! + ویدئو

رامین پرچمی، بازیگر محبوب سینما و تلویزیون که با آثاری چون «در پناه تو» شناخته می‌شود، در گفتگویی صریح با برنامه «تی‌وی‌ده»، از تلخ‌ترین فصل زندگی خود پرده برداشت. او ضمن بیان دیدگاه جسورانه‌اش درباره مرگ، به حادثه تصادف رانندگی در سال ۱۳۸۷ اشاره کرد که منجر به فوت هم‌زمان پدر و مادرش شد. پرچمی بزرگ‌ترین پشیمانی زندگی خود را «غفلت از رسیدگی و حضور کافی در کنار والدینش» در سال‌های پایانی عمر آن‌ها عنوان کرد؛ موضوعی که به گفته او، باعث شده با وجود محبت‌های بی‌دریغ آن‌ها، در سال‌های بعد با تنهایی عمیقی دست‌وپنج نرم کند.

رامین پرچمی

رامین پرچمی، بازیگر سینما و تلویزیون، در گفتگو جدیدش در برنامه تی‌وی‌ده، درباره ترس از مرگ و فقدان والدینش صحبت کرد.

رامین پرچمی از بزرگترین پشیمانی زندگی خود پرده برداشت

​او تاکید کرد که به هیچ وجه از مرگ نمی‌ترسد و آن را بخشی طبیعی از زندگی می‌داند. پرچمی با اشاره به فوت هم‌زمان پدر و مادرش در تصادف رانندگی مرداد ۱۳۸۷ در جاده آب‌پری شمال، توضیح داد که پدرش در همان صحنه جان باخت و مادرش نیز پس از دو ماه کما درگذشت.

بازیگر سریال در پناه تو

او بزرگ‌ترین پشیمانی زندگی خود را عدم حضور و رسیدگی کافی به والدینش در سال‌های پایانی عمرشان عنوان کرد و افزود محبت بیش‌ازحد آن‌ها باعث شد در ادامه زندگی فردی تنها شود.

​رامین پرچمی متولد ۲۷ شهریور ۱۳۵۲ در بندر انزلی، بازیگر سینما و تلویزیون است که فعالیت خود را از سال ۱۳۷۳ آغاز کرد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به سریال‌های «در پناه تو»، «پس از باران» و فیلم سینمایی «اعتراض» اشاره کرد.

بسیاری از افراد پس از فقدان عزیزان، با «سوگ» مواجه می‌شوند، اما آنچه رامین پرچمی به آن اعتراف می‌کند، «پشیمانی» (Regret) است. او تأکید دارد که به دلیل مشغله‌های کاری و شاید غفلت‌های ناشی از جوانی، آن‌طور که باید و شاید حق فرزند بودن را در سال‌های آخرِ عمر والدینش ادا نکرده است. این اعتراف، نوعی خودکاوی بی‌پرده است که نشان می‌دهد حتی هنرمندان محبوب هم در پسِ زرق‌وبرق دنیای سینما، درگیر همان حسرت‌های انسانی هستند که همه ما ممکن است تجربه کنیم.

نکته قابل‌تأمل در صحبت‌های پرچمی، اشاره او به «محبت بیش‌ازحد والدین» است. او می‌گوید این عشقِ بی‌اندازه که زمانی به او تکیه می‌داد، پس از رفتنشان باعث شد تا در ادامه مسیر زندگی، احساس تنهاییِ مضاعفی داشته باشد. این تعبیر، عمقِ پیوند عاطفی او با والدینش را نشان می‌دهد؛ پیوندی که پس از قطع شدن، خلأیی بزرگ و غیرقابل‌جبران در زندگی فردی او باقی گذاشته است.