احمد گلچین معانی | شعر زیبای نگهش سوی دگر بود و نگاهش کردم

احمد گلچین معانی شاعر و پژوهشگر و نویسنده ایرانی که در خانواده ای مذهبی به دنیا آمده است و در وزارت دادگتری مشغول به کار می شود این شاعر نامدار ایرانی وی به تنظیم فهرست کتب خطی در استان قدس رضوی همت گماشته و تا آخر عمر در آنجا ساکن و سپس درگذشت و در مقبره آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شده است در ادامه با زندگینامه و اشعار این شاعر ایرانی آشنا می شوید

احمد گلچین معانی

نگهش سوی دگر بود و نگاهش کردم

دیده روشن به صفای رخ ماهش کردم

تا برم ره به دل آن گل خندان چو نسیم

گاه و بیگاه گذر بر سر راهش کردم

همچو آن تشنه که راهش بزند موج سراب

اشتباه از نگه کاه به گاهش کردم

دیدمش گرم سخن دوش چو در صحبت غیر

غیرتم کشت ولی خوب نگاهش کردم

دور از آن رلف پریشان دلم آرام نیافت

گرچه زندانی شبهای سیاهش کردم

حاصل شمع وجودم همه اشک آمد و آه

وآنقدر سوختم از غم که تباهش کردم

مهربان گشت مه من به سرودی "گلچین"

تا نثار قدم این مهر گیاهش کردم

اشعار احمد گلچین معانی شاعر ایرانی

آنچه باید بدانید : زندگی نامه احمد گلچین معانی متخلص به گلچین

احمد گلچین معانی متخلص به گلچین فرزند علی اکبر از شاگردان بزرگ معاصر است . وی در سال 1295 در تهران متولد شد . پس از پایان دوران تحصیل ابتدایی و متوسطه در سال 1313 در اداره ثبت اسناد و مدارک به خدمت مشغول شد و ضمن انجام خدمت دولتی به همکاری با روزنامه و مجله های کشور پرداخت و اشعار سیاسی و فکاهی خود را با نام های مستعار سیمرغ ، سجاف دفتر ، اشعر الممالک ، شاعر باشی ، لجباز ، توچه ، سارق دیوار در روزنامه های ایران منتشر کرد .

در انجمن ادبی حکیم نظامی به مدیریت وحید دسگیری و انجمن ادبی فرهنگستان عضویت داشت و سال ها دبیر اول و رئیس دبیر خانه انمن ادبی فرهنگستان بود.

مجموعه اشعار احمد گلچین معانی

از سال 1330 الی 1338 بعا از ظهر ها در کاتبخانه ملی ملک در تهران به کتابداری اشتغال داشت و در سال 1338 به کتابخانه مجلس شورای ملی منتقل شد و در افند 1342 بازنشسته شد

از سال 1343 الی 1355 به سمت کارشناس امور کتابخانه ها و مشاور فرهنگی نیابت تولیت آستان قدس رضوی در مشهد به خدمت اشتغال داشت

وفات این شاعر پژوهشگر در سال 1377 در تهران اتفاق افتاد. پیکر او در مقبرة الشعرای آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد.

بیشتر بدانید : اشعار زیبای احمد گلچین معانی

مه روی تو، شب موی تو، گل بوی تو دارد

گلزار جهان خرمی از روی تو دارد

گردون که سرا پای وجودش همه چشم است

پیوسته نظر در خم ابروی تو دارد

مهتاب شب افروز که از هاله کند زلف

خود سایه ای از خرمن گیسوی تو دارد

نرگس که نظر باز بود در صف گل ها

تا چشم تو را دیده نظر سوی تو دارد

با نکهت زلف تو نسیم سحری را

هر جا نگرم سر به تکاپوی تو دارد

تا ساقی این بزم تویی باده ی گلرنگ

این گرمی و لطف از اثر خوی تو دارد

گلچین که به شیرین سخنی شهره ی شهر است

لطف سخن از لعل سخنگوی تو دارد

شعر خوانی , مردان پارس