عکس نیسان آبی پاتوق سمنانیها برای روایت لایههای متفاوت جنگ

نیسان آبی پاتوق سمنانیها در روزهایی که فضای عمومی کشور تحت تأثیر تحولات منطقهای و روایتهای مختلف از جنگ قرار دارد، به رسانه زنده و پویایی تبدیل شده است. این وانت ساده که زمانی مدام خراب میشد، حالا با ابتکار گروهی از جوانان خلاق سمنانی، به نمادی از روایتگری مردمی و جریانسازی فرهنگی در کف خیابان بدل شده است. نیسان آبی پاتوق سمنانیها جایی است که مردم از طیفهای مختلف دور هم جمع میشوند، سوال میپرسند، بحث میکنند و روایتهای خود را به اشتراک میگذارند. در این گزارش، ماجرای شکلگیری این حرکت جالب و تأثیرگذار را مرور میکنیم. اما ایده اصلی زمانی جان گرفت که اعضای این گروه تصمیم گرفتند روایتهای خشک و تکراری را کنار بگذارند و با زبانی ساده و قابل درک برای همه، لایههای پنهان جنگ و معادلات جهانی را باز کنند. به گزارش پرشین وی و به نقل از همشهری آنلاین، محسن محمدنژاد، یکی از اعضای این گروه که خود را «راوی سیار» معرفی میکند، درباره فلسفه شکلگیری این حرکت میگوید: «وقتی شور و هیجان عجیب مردم را در میدان دیدیم، متوجه شدیم مداحیها و فضاهای احساسی در میدان وجود دارد، اما جای یک روایت ساده و مردمی خالی است.»
نیسان آبی پاتوق سمنانیها ؛ از یک ایده ساده تا رسانه خیابانی
جرقه اولیه شکلگیری نیسان آبی پاتوق سمنانیها به تجربهای در مدرسه فلسطین بازمیگردد، جایی که روایتها با استفاده از نقشههای بزرگ ارائه میشد. اعضای گروه که عمدتاً دانشجو و عضو بسیج دانشجویی هستند، تصمیم گرفتند این ایده را به خیابان ببرند. آنها یک نقشه بزرگ و لایهباز از جهان تهیه کردند که آبراههای مهم، پایگاههای آمریکا، رادارها و نقاط حساس منطقه روی آن مشخص بود. خلیج فارس را بزرگتر نشان دادند و روی تنگه هرمز ذرهبین گذاشتند تا مردم ببینند چرا این منطقه راهبردی است. اما تحول بزرگ وقتی رخ داد که یک نیسان وانت قدیمی وارد ماجرا شد. دوستان محسن محمدنژاد یک نیسان داشتند که مدام خراب میشد. آنها تصمیم گرفتند با تعمیر آن، وسیلهای سیار برای روایتگری بسازند که از مسجدی به مسجد دیگر و از محلهای به محله دیگر برود. حالا نیسان آبی پاتوق سمنانیها با بنرهای بزرگی از نقشه جهان و خاورمیانه در دو طرفش، هر شب از ساعت ۸ در نقاط مختلف شهر حاضر میشود و مردم را به گفتوگو دعوت میکند.

نیسان آبی پاتوق سمنانیها
استقبال شگفتانگیز از نیسان آبی پاتوق سمنانیها
شروع کار با تردید همراه بود. برخی میگفتند اگر در حاشیه تجمع باشید، صدایتان به مردم نمیرسد. اما همان شب اول، خود نقشهها مردم را جذب کردند. نیسان آبی پاتوق سمنانیها به محض استقرار، با انبوهی از سوالات جغرافیایی و سیاسی مواجه میشد. مراجعهکنندگان ابتدا درباره مکانها و مرزها میپرسیدند، اما به تدریج گفتوگوها عمق بیشتری پیدا میکرد. محسن محمدنژاد میگوید: «حالا برنامه هر شب از حدود ساعت ۸ آغاز میشود، اما پایان مشخصی ندارد. گاهی آنقدر جمعیت درگیر بحث میشود که حتی بعد از پایان رسمی برنامه، مردم میمانند و سوال میپرسند. تا جایی که با تذکر پلیس راه به دلیل ترافیک و راهبندان، برنامه تمام میشود.» این استقبال بینظیر نشان میدهد که نیسان آبی پاتوق سمنانیها به یک نیاز واقعی در فضای عمومی پاسخ داده است.
روایتهای سهگانه؛ از سیاست تا علم و قرآن در نیسان آبی پاتوق سمنانیها
گروه راویان سیار سه عضو ثابت دارد که هر کدام بخش خاصی از روایت را بر عهده گرفتهاند. محسن محمدنژاد که دانشآموخته مهندسی است، بیشتر روایتهای سیاسی روز از جمله تحلیل مذاکرهها و شرایط جاری را توضیح میدهد. مصطفی بامدادی بخشهای علمی مانند انرژی هستهای و جنگ نامتقارن را تشریح میکند. سید صادق زرگر نیز روایتهای قرآنی و مفاهیم دینی مرتبط با مقاومت را ارائه میدهد. تاکنون بیش از ۳۰ راوی مهمان نیز در نیسان آبی پاتوق سمنانیها حضور داشتهاند. یکی از ویژگیهای برجسته این حرکت، مشارکت مستقیم مردم است. محسن محمدنژاد تأکید میکند: «ما فقط حرف نمیزنیم. از مردم میخواهیم سوال بپرسند، حتی اگر خواستند خودشان بیایند صحبت کنند. همین تعامل باعث شده واکنشهای غیرمنتظرهای شکل بگیرد.»
تأثیر نیسان آبی پاتوق سمنانیها بر مخاطبان؛ از همافر بازنشسته تا میانسالان ناامید
یکی از تأثیرگذارترین لحظات در تجربه نیسان آبی پاتوق سمنانیها، حضور یک همافر بازنشسته بود. او پس از شنیدن توضیحاتی درباره جنگ نامتقارن، پشت میکروفن آمد و اعتراف کرد که بعد از ۳۰ سال خدمت، این مباحث برایش تازگی دارد. در شب دیگری، یک آقای میانسال با ظاهری متفاوت جلو آمد و اجازه خواست تا راویان را بغل کند. او گفت فکر میکرد این کارها بیهوده است، اما وقتی روایتها و استقبال پرشور مردم را دید، نظرش عوض شد. حتی باران شدید هم نتوانست مردم را از دور نیسان آبی پاتوق سمنانیها پراکنده کند. محمدنژاد میگوید: «چند شب پیش باران شدیدی میآمد، اما مردم هر چه دم دست داشتند را روی سرشان گرفته بودند و تا آخر روایت ماندند. این برای ما ارزشمند و در عین حال عجیب بود که تا این اندازه مردم به روایتها علاقهمند هستند.»











