سرنوشت اعضای گروه سرود بچه‌های آباده پس از انقلاب و جنگ

گروه سرود بچه های آباده نامی است که در دهه شصت شمسی بر سر زبان‌ها افتاد و خاطرات بسیاری را برای مردم ایران ثبت کرد. این گروه نوجوان با لباس‌های یکدست و صداهای رسا، حس‌وحال خاصی به تلویزیون آن دوران داد. امروزه بسیاری از افراد به یاد دارند که چگونه با شنیدن سرودهای این گروه، احساساتشان درگیر می‌شد. اما سرنوشت این نوجوانان چه شد؟ آیا آن‌ها همچنان در عرصه هنر باقی ماندند یا مسیر زندگی‌شان تغییر کرد؟

مطالب مرتبط با «گروه سرود بچه های آباده»: «مدل پرده های حمام بچه گانه»

بررسی وضعیت فعلی اعضای این گروه، نگاهی تازه به تاریخچه فرهنگی دهه شصت است. از تک‌خوان‌هایی که اکنون پزشک یا هنرمند هستند گرفته تا شهید گروه، هر کدام داستانی برای گفتن دارند. این گزارش تلاش می‌کند تا با جمع‌آوری اطلاعات از مصاحبه‌های گذشته، تصویری روشن از زندگی امروز آن‌ها ارائه دهد. با ما همراه باشید تا با سرنوشت واقعی آن‌ها آشنا شوید.

تاریخچه شکل‌گیری گروه سرود بچه‌های آباده

گروه سرود بچه‌های آباده در سال ۱۳۵۵ در خانه فرهنگ و هنر آباده در استان فارس پایه‌گذاری شد. این گروه پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز به فعالیت خود ادامه داد و سرودهای معروفی مانند «یا علی مدد» و «خواهرم حجابت سنگر است» را اجرا کرد. شهرت اصلی این گروه زمانی آغاز شد که در سال ۱۳۶۷ به خدمت امام خمینی (ره) در حسینیه جماران رسیدند. آن‌ها در آن مراسم سرودهای «جنگ»، «دلیران تنگستان» و «قصه بابا» را خواندند.

پس از آن، اجرای آن‌ها در مراسم سپاهیان صد هزار نفری حضرت محمد (ص) در شیراز و حضور در جمع رئیس‌جمهور وقت، آیت‌الله خامنه‌ای، باعث شد نام آن‌ها در سراسر ایران شناخته شود. اهمیت این گروه برای مردم آباده چنان بود که در سال ۱۳۸۰، احمد دانایی کتابی با عنوان «سرودهای بچه‌های آباده» منتشر کرد تا این میراث فرهنگی ماندگار شود.

سرنوشت محمدحسین توکل؛ از تک‌خوان تا ریاست بیمارستان

محمدحسین توکل، تک‌خوان سرود معروف «قصه بابا» با عینک ته‌استکانی‌اش، یکی از چهره‌های ماندگار این گروه است. او متولد ۳۱ مرداد ۱۳۵۳ در آباده است. توکل پس از فعالیت در گروه سرود، مسیر تحصیلی خود را در رشته پزشکی ادامه داد. او موفق به اخذ مدرک پزشکی عمومی و تخصص پاتوبیولوژی شد.

توکل مدتی نیز مسئولیت ریاست بیمارستان آباده را بر عهده داشت. او در خاطرات خود می‌گوید که در سال ۱۳۶۶ وارد این گروه شد و تا سال ۱۳۶۹ در آن فعالیت کرد. اولین سرودی که از آن‌ها ضبط شد «دلیران تنگستان» بود. توکل خاطره ضبط این سرود را بسیار احساسی توصیف می‌کند و می‌گوید عوامل صدا و سیما هنگام پخش صدا گریه می‌کردند.

او همچنین حضور در محضر امام خمینی (ره) را تجربه‌ای بی‌نظیر می‌داند. توکل می‌گوید: «در زمان اجرا در محضر امام یک حس جدیدی در ما به وجود آمد که با بقیه اجراها قابل قیاس نبود.»

مهدی نظری؛ دانش‌آموز تهرانی که در آباده ماند

مهدی نظری، تک‌خوان دیگر گروه سرود بچه‌های آباده، متولد ۱۳۵۲ است. او اصلیت تهرانی دارد اما به دلیل ماموریت پدرش به آباده، در مدرسه آیت‌الله غفاری ثبت‌نام کرد. نظری فارغ‌التحصیل رشته موسیقی است و مدت‌هاست که در تهران زندگی می‌کند. او اکنون یک دختر بزرگسال دارد که وارد دبیرستان شده است.

نظری درباره نحوه عضویتش در گروه می‌گوید: «آقای توکلی بعد از تمرین‌های مختلف گروه سرود را از ۵۰ نفر به ۲۰ نفر رساند و من و آقای توکل به عنوان تک‌خوان انتخاب شدیم.» او خاطره اجرای سرود «قصه بابا» در جماران را نیز به یاد می‌آورد و می‌گوید که در آن اجرا از ساز استفاده شد که اتفاق کمی بود.

یاد و خاطره شهید گروه سرود

گروه سرود بچه‌های آباده تنها یک شهید نیز دارد. علی کریمی از اعضای این گروه بود که با اصرار زیاد به جبهه رفت و به شهادت رسید. حضور شهید در این گروه، معنای عمیق‌تری به فعالیت‌های آن‌ها می‌داد. نظری خاطره‌ای از علی کریمی نقل می‌کند که نشان‌دهنده روحیه جهادی اعضای گروه بود.

امروزه اگر به دنبال یادآوری خاطرات نوستالژیک دهه شصت هستید، نام‌های محمدحسین توکل و مهدی نظری همچنان زنده است. آن‌ها هر کدام در مسیر زندگی خود موفقیت‌هایی کسب کرده‌اند و نام گروه سرود بچه‌های آباده را در تاریخ فرهنگ و هنر ایران جاودانه کرده‌اند.