روایت جالب از طعم دستپخت همسر رهبر انقلاب
حضرت آیت الله خامنه ای رهبر گرانقدر ایران اسلامی در سال های قبل از انقلاب رشادت های فراوانی داشت و برای مبارزه با رژیم پهلوی تا پای جان جنگید. امروز می خواهیم نقش همسر رهبر انقلاب را در کنار ایشان در این مبارزات ببینیم. با پرشین وی همراه باشید
طعم دستپخت همسر رهبر انقلاب
صفحه مجازی ریحانه پنجمین قسمت از روایت تاریخی همراهی همسر مکرمه حضرت
آیت‌الله خامنه‌ای در طول سالیان مبارزه با رژیم ستمشاهی را منتشر کرد.
در آستانه چهل و یکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران، صفحه مجازی ریحانه
وابسته به دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌اللّه خامنه‌ای، قصد دارد روایت هایی تاریخی از
همراهی همسر مکرمه رهبر معظم انقلاب در طول سالیان مبارزه با رژیم ستمشاهی را منتشر کند.
نقش همسر رهبر انقلابریحانه در پنجمین قسمت از این روایت خواندنی به طعم دستپخت همسر
رهبر انقلاب در زندان چهارم پرداخته است. در متن کامل این پست آمده است:
«روایت‌هایی تاریخی از همراهی همسر مکرمه‌ی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای
در طول سالیان مبارزه با رژیم ستمشاهی
دهم آبان ۱۳۴۹، اول ماه مبارک بود و او برای چهارمین بار زندانی شده بود. هر چند روزه‌داری برایش سخت بود،، اما به سراغ گرسنگی و تشنگی رفت. اذان مغرب روز اول از راه رسید و وقت افطار شد. هر چه منتظر ماند تا در سلولش باز شود و افطاری بدهند، خبری نشد. واقعیت آن است که در آن اردوگاه نظامی، حسابی برای رمضان باز نکرده بودند.
روایتی از همسر رهبر انقلاب
نمازش را خواند. حالا که چیزی برای خوردن نبود، یادش را برد کنار سفره‌های افطار و به یاد فرنی «ماقوت» افتاد که چه اندازه دوست داشت و همسرش آن را خوب می‌پخت؛ مثل غذا‌های دیگر. احساس کرد رضایتش از دست‌پخت‌های همسر چقدر زیاد بوده و او نمی‌دانسته است. غلغل سماور را به یاد آورد و چای دبش لب‌سوز دم افطار را.
نیم ساعتی از اذان گذشته بود که یک فنجان چای رسید؛ چندی بعد هم شام. آن سفره خانگی کجا و این غذای زندان کجا؟! اندکی بیش نتوانست بخورد. باقی را گذاست برای سحر، تا به زور ناچاری و گرسنگی ِبیشتر، آن را بخورد.
همراهی همسر رهبر انقلاببعد از ظهر روز دوم ماه مبارک رمضان بود که نگهبان خبر داد از بیرون چیزی برایت آورده‌اند.
وقتی بسته را گرفت و باز کرد، سفره خیالش را در برابر دیدگان خود دید. روشن شد
که خیال دیروز او در پرواز بر سر سفره افطار، تنها نبوده است.
خانم خجسته کار خودش را کرده بود. اسباب آماده‌باش چای نیز همان روز به دستش رسید. دیگر مجبور نبود دَم کرده گروهبان چای‌فروش را بنوشد. به اندازه معده رنجورش از سفره برداشت و بقیه را میان زندانیان تقسیم کرد. این کار، روز‌های بعد نیز تکرار شد.»
فردا
