فال صائب تبریزی امروز جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵ برای متولدین ۱۲ ماه

یک نظر‌بازست نرگس چشمِ بیمارِ ترا
گل یکی از سینه‌چاکان است دستارِ ترا

می کند شبنم‌گرانی بر عذارِ نازکت
ابر می‌بوسد زمین از دور گلزارِ ترا

خشک می آید به چشمش جلوهٔ آبِ حیات
هر که در مستی تماشا کرده رفتارِ ترا

سبز می‌گردد ز حیرت حرف در منقارشان
طوطیان آیینه‌گر سازند رخسارِ ترا

از تماشای تو خورشیدست یک چشم پر آب
چون تواند سیر دیدن دیده دیدارِ ترا؟

بس که می‌چسبد به هم کام و لب از شیرینی‌اش
نَقل نتوان کرد گفتارِ شکربارِ ترا

تا چه در پیراهنِ گلهای بی خارَش بود
نازِ مژگان است در سر، خارِ دیوارِ ترا

ساده می‌سازد ز جوهر، روشنی آیینه را
نیست پروای خطِ شبرنگ، رخسارِ ترا

دستِ گلچین را ز حیرت پای خواب‌آلود ساخت
احتیاجِ دور‌باشی نیست گلزارِ ترا

آب می‌گردید در چشم ترازو گوهرش
یوسفِ مصری اگر می‌دید بازارِ ترا

اهلِ دین را می‌برد از راه، زلفِ کافرت
در بغل چون رشته گیرد سبحه زنّارِ ترا

کردم از دین و دل و هوش و خرد قطعِ نظر
من همان روزی که دیدم چشمِ عیارِ ترا

مرگ نتواند عنانِ بی‌قراران را گرفت
نیست زیرِ خاک آسایش طلبکارِ ترا

قابل قسمت شمارد نقطهٔ موهوم را
هر که بیند در سخن لعلِ گهربارِ ترا

گردی از دور از نمکدانِ قیامت دیده است
هر که صائب از تو نشنیده است گفتارِ ترا

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا
روشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

در بلندی، عمر من چون شمع کوتاهی نداشت
زندگانی کوته از آتش‌زبانی شد مرا

چون درِ دوزخ ز چشمِ باز بودم در عذاب
چشم‌پوشیدن، بهشتِ جاودانی شد مرا

تا شدم خاموش چون ماهی، محیطِ پر خطر
مهدِ آسایش ز فیضِ بی‌زبانی شد مرا

نخلِ امیدِ مرا جز بارِ دل حاصل نبود
حیف ازان عمری که صرفِ باغبانی شد مرا

پای در دامان عزلت کش که چون موجِ سراب
زندگی پا در رکاب از خوش‌عنانی شد مرا

ریخت هر خونی که چرخِ سنگدل در ساغرم
از هواجویی شرابِ ارغوانی شد مرا

حاصلش چون خندهٔ برق است اشکِ بی‌شمار
آنچه صرفِ عیش از ایامِ جوانی شد مرا

خردهٔ جانی که در غم‌صرف‌کردن ظلم بود
چون گلِ بی‌درد خرجِ شادمانی شد مرا

کشتیِ جسمی کز‌او امیدِ ساحل داشتم
در دلِ دریا زمین‌گیر از گرانی شد مرا

عرض مطلب می‌کند کوتاه طولِ عمر را
حفظ آبرو، حیاتِ جاودانی شد مرا

کرد شعرِ آبدار از آبِ خضرم بی‌نیاز
مزرعِ امیدِ سبز از ترزبانی شد مرا

بر کمالِ لطف، رخسارست نادیدن دلیل
رغبتِ دیدار بیش از لن‌ترانی شد مرا

نیست صائب کوتهی در جذبهٔ افتادگان
راهِ دورِ عشق، طی از ناتوانی شد مرا

بی کسی را کعبه مقصود می دانیم ما
خضر را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

هستی مطلق بود از خودنمایی بی نیاز
هر چه آید در نظر نابود می دانیم ما

نیست ما را وحشتی از برگریزان حواس
این زیان ها را سراسر سود می دانیم ما

بار منت برنمی تابد دل آزادگان
ترک احسان را ز مردم جو می دانیم ما

آفتاب و ماه را با آن ضیا و روشنی
دیده های شیر خشم آلود می دانیم ما

حق به دست ماست گر چشم از جهان پوشیده ایم
آسمان را خانه پردود می دانیم ما

شورش محمود، عالم را اگر بر هم زند
از ایاز عاقبت محمود می دانیم ما

با دل بی آرزوی خویش می بازیم عشق
رتبه این آتش بی دود می دانیم ما

برنمی دارد رعونت خاطر آزادگان
سرو را شمشیر زهرآلود می دانیم ما

حلقه در از درون خانه باشد بی خبر
دیده های باز را مسدود می دانیم ما

دعوی هستی درین میدان دلیل نیستی است
هر که فانی می شود موجود می دانیم ما

در شبستان رضا تیغ زبان شکوه نیست
شمع ناحق کشته را خشنود می دانیم ما

در دل هر کس که صائب آه دردآلود نیست
بی تکلف، مجمر بی عود می دانیم ما

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما
چون خزان در برگریزان است گلریزان ما

ما چو گل سر را به گلچین بی تأمل می دهیم
دست خالی برنگردد دشمن از میدان ما

ما به همت سرخ رویی را به دست آورده ایم
خشک از دریا برآید پنجه مرجان ما

غنچه دلگیر ما را باغ ها در پرده هست
می کند یوسف تلاش گوشه زندان ما

هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است
در سواد فقر باشد چشمه حیوان ما

ما و صبح از یک گریبان سر برون آورده ایم
تازه رو دارد جهان را چهره خندان ما

گوهر شهوار، گردد مهره گل در صدف
گر بشوید بحر از گرد گنه دامان ما

ما چنین گر واله رخسار او خواهیم شد
بستگی در خواب بیند دیده حیران ما

گرچه طوفان از جگرداری است بر دریا سوار
دست و پا گم می کند در بحر بی پایان ما

در ریاض جان ز آه سرد ما خون می چکد
بی طراوت از سفال جسم شد ریحان ما

جسم خاکی جان ما را پخته نتوانست کرد
خامتر شد زین تنور سرد صائب نان ما

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را
رنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

با تهی چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟
خاک نتوانست کردن سیر چشم دام را

هر که از روز سیاه نامداران غافل است
می پذیرد چون عقیق از ساده لوحی نام را

خواهش بی جا مرا محروم کرد از فیض عشق
برنمی دارد کریم از سایلان ابرام را

عارفان دل را سفید از نقش هستی کرده اند
رنگ داغ عیب باشد جامه احرام را

ناصح از بیهودگی آبروی خویش برد
بوی خون آید ز افغان مرغ بی هنگام را

شور بختی تلخکامان را به اصلاح آورد
جز نمک درمان نباشد تلخی بادام را

فکر صید خلق دارد زاهدان را گوشه گیر
خاکساری پرده تزویر باشد دام را

خو به مردم کرده را صائب جدایی مشکل است
دامن صحراست زندان صیدهای رام را

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا
این رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

تخمِ امیدی که دل در سینه خرمن کرده بود
در زمینِ شورِ دنیا جمله باطل شد مرا

کرد کارِ سیلِ بی‌زنهار با ویرانه‌ام
خرمنی کز دانه‌های اشک حاصل شد مرا

نیستم بر خاطرِ دریا گران چون خار و خس
می‌تواند هر کفِ بی‌مغز، ساحل شد مرا

خارِ خُشکم، می‌شوم قانع به اندک گرمیی
هر شراری می‌تواند شمعِ محفل شد مرا

دستِ خود چون موج شستم از عنانِ اختیار
تا به دریای حقیقت قطره واصل شد مرا

شرمِ عشق از دیدنِ رخسارِ یارم بازداشت
از تماشا این حجابِ نور حایل شد مرا

ضعف بر مجنونِ من گر این چنین زور آورد
موجهٔ ریگِ روان خواهد سلاسل شد مرا

قامتِ خم بُرد آرام و قرار از جانِ من
خوابِ شیرین، تلخ ازین دیوارِ مایل شد مرا

شاهدِ کیفیتِ می، شورِ میخواران بس است
رهبرِ تیغِ شهادت رقصِ بسمل شد مرا

حسنِ عالمگیرِ لیلی تا نقاب از رخ گرفت
دامنِ دشتِ جنون دامانِ محمل شد مرا

در طریقت بار هر کس را که نگرفتم به دوش
چون گشودم چشمِ بینش، بار بر دل شد مرا

عشق تا دستِ نوازش بر سرِ دوشم کشید
زال شد صائب اگر رستم مقابل شد مرا

کاسه زانوست جام جم دل آگاه را
یوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

از غبار خط مشکین حسن می بالد به خود
گرد لشکر توتیای چشم باشد شاه را

می نماید حسن در آغوش عاشق خویش را
در کنار هاله باشد حسن دیگر ماه را

اهل غیرت نیست ممکن بازی دنیا خورد
شیر چون گردن گذارد حیله روباه را؟

هر که را همواری بدباطنان از راه برد
سیل بی زنهار داند آب زیر کاه را

راستی از کج نهادان گرد برمی آورد
از زدن مانع نگردد تیغ رهزن راه را

نیست در عقل متین دست تصرف باده را
می کند آگاه تر مستی دل آگاه را

خواب می سوزد به چشم عارفان شکر وصول
نیست آرام از رسیدن طالب الله را

ابر نتواند گرفتن رخنه جستن به برق
مهر خاموشی نگیرد پیش راه آه را

کوته اندیشی است کردن شکوه از بخت سیاه
روز رعنا در قفا باشد شب کوتاه را

آدمی را نقش کم ز آفت سپرداری کند
چشم بد بسیار باشد نقش خاطرخواه را

پاک خواهد کرد از اشک ندامت راه خویش
ابراز بی آبرویی گر بپوشد ماه را

تشنه تر گردند از نعمت تهی چشمان حرص
آب هیهات است سازد سیر، چشم چاه را

صبر درد بی دوا را عاقبت درمان کند
ناامیدی خضر ره شد رهرو گمراه را

برنیاید شعله را از سر هوای سرکشی
نفس چون از دل برآرد ریشه حب جاه را؟

فربهی از خوان مردم رنج باریک آورد
کرد نور عاریت آخر هلالی ماه را

ترک دعوی می نماید پایه معنی بلند
جامه کوتاه، رعنا می کند کوتاه را

شد جهان پر شور صائب از صریر کلک من
بلبل از من یاد دارد ناله جانکاه را

اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را
جوانمردست درد عشق، پیدا می‌کند ما را

ندارد صرفه‌ای آیینه ما را جلا دادن
شود رسوای عالم هر که رسوا می‌کند ما را

تماشای بساط زودسیر عالم امکان
نظر پوشیدنی دارد که بینا می‌کند ما را

اگر روشنگر حیرت به حال ما نپردازد
که دیگر ساده از نقش تمنا می‌کند ما را؟

اگر چون قطره در دریای کثرت راه ما افتد
خیال دور گرد یار، تنها می‌کند ما را

به تلخی قطره ما را ز دریا ابر اگر گیرد
به شیرینی دگر در کار دریا می‌کند ما را

کدامین غبن ازین افزون بود ما بی‌نیازان را؟
که چرخ بی‌بصیرت خرج دنیا می‌کند ما را

ز چشم بد خدا آن چشم میگون را نگه دارد!
که در هر گردشی مست تماشا می‌کند ما را

همین عشقی که روز ما ازو شب شد، اگر خواهد
به داغی آفتاب عالم‌آرا می‌کند ما را

اگر چون شانه از هر چاک، دل راهی کند پیدا
همان زلف سبک‌دستش ز سر وامی‌کند ما را

چنین معلوم شد از گوشمال آسمان صائب
که بهر محفل دیگر مهیا می‌کند ما را

چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا
صد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا

خونِ خود را می‌کنم چون آب بر تیغش حلال
بر سرِ بالین اگر آن گلعِذار آید مرا

آن که برقِ خرمنم در زندگی هرگز نشد
بعدِ مردن چشم‌ دارم بر مزار آید مرا

تن به هجران دادن و از دور دیدن خوشترست
من که از خود می روم چون در کنار آید مرا

خارِ دیوارم، خزان و نوبهارِ من یکی است
نخلِ امیدی ندارم تا به بار آید مرا

شبنمِ من چشم می‌پوشد ز روی آفتاب
چهرهٔ گل کی به چشمِ اشکبار آید مرا؟

خارِ صحرای جنون گر سر‌بسر سوزن شود
از جگر بیرون کجا این خار‌خار آید مرا

از نظر چون رفت، برگشتن ندارد آبِ عمر
گریهٔ حسرت مگر در جویبار آید مرا

همتِ من پشتِ پا بر عالمِ باقی زده است
چیست دنیا تا به چشمِ اعتبار آید مرا؟

هر که را کاری است، گردون می‌زند بر یکدگر
وقت آن آمد که بیکاری به کار آید مرا

می‌شنیدم پیش ازین از خون شمیمِ نوبهار
بوی خون اکنون به مغز از نوبهار آید مرا

ای که داری خنده بر کوتاه دستی‌های من
باش چندانی که دولت در کنار آید مرا

کی به فکر وعده‌ام آن بی‌وفا خواهد فتاد؟
خون اگر صائب ز چشمِ انتظار آید مرا

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را
تخم خال عیب باشد این زمین ساده را

عشرت روی زمین در خاکساری بسته است
بیم افتادن نمی باشد ز پا افتاده را

بر سر گفتار، دل را خامشی می آورد
جوش مستی در خم سربسته باشد باده را

هر که پامال حوادث شد به منزل می رسد
از رسیدن پیچ و خم مانع نگردد جاده را

از نظر افتادن اغیار، عین رحمت است
شکوه بی موقع بود عضو به جا افتاده را

می کند قرب خسیسان پاک گوهر را خسیس
می پرد بهر پر کاهی نظر بیجاده را

چون کف بی مغز باشد پیش دریا دل، سبک
زاهد اندازد به روی آب اگر سجاده را

نیست صائب قسمت منعم به جز حسرت ز مال
اشتها در غیب باشد نعمت آماده را

شیوه های چشم او را در نظر داریم ما
مو به مو زان جنبش مژگان خبر داریم ما

بلبلان در راه ما بیهوده می ریزند خار
دیده ای از دامن گل پاکتر داریم ما

زورق ما گرچه شد یکرنگ دریا چون حباب
همچنان اندیشه از موج خطر داریم ما

از پی روپوش، صندل بر جبین مالیده ایم
ورنه سر را از برای دردسر داریم ما

دیدن پا خوشترست از بال و پر طاوس را
عیب خود را در نظر بیش از هنر داریم ما

دیده حیران ما را پرده دیگر شود
نسخه از رخسار او چندان که برداریم ما

نیست آسان ترک می صائب خمارآلود را
چون ازان لبهای میگون چشم برداریم ما؟

سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا
خضر نتواند به آب زندگی راندن مرا

بس که دلسردم ز تار و پود هستی چون کتان
می تواند پرتو مهتاب سوزاندن مرا

دشمنان را دارم از تیغ تغافل سینه چاک
چشم خواباندن بود شمشیر خواباندن مرا

شمع ماتم را خموشی به ز آب زندگی است
دل نمی گردد سیاه از دامن افشاندن مرا

گرچه بر خورشید من آفاق تنگی می کند
از سبکروحی توان در ذره گنجاندن مرا

داغ دارد مشربم در خوش عنانی موج را
هر نسیمی می تواند دست پیچاندن مرا

لنگر دریای امکان است کوه صبر من
عالمی پر شور می گردد ز شوراندن مرا

چون زمین آرامش عالم به من پیوسته است
کوهها را می کند بی سنگ، لرزاندن مرا

عشرت روی زمین از من بود چون صبح عید
یک جهان خوشوقت می گردد ز خنداندن مرا

گرچه از افسردگی ها چون چراغ کشته ام
می تواند یک نگاه گرم، گیراندن مرا

پرتو خورشید چون خورشید باشد بی زوال
آتش لعلم، میسر نیست میراندن مرا

دستگیری می کنم آن را که گیرد دست من
چون دعا دارد اثرها زیرلب خواندن مرا

در گره از نافه نتوان بست موی مشک را
راز عشقم، می کند بی پرده، پوشاندن مرا

هر تهیدستی نیارد ماه کنعان را خرید
در ترازو از گرانقدری بود ماندن مرا

ای که چون سنگ فلاخن دورم از خود می کنی
از مروت نیست گرد سر نگرداندن مرا

حاصل من منحصر در ترک حاصل گشته است
دامن افشانی است صائب دانه افشاندن مرا