فال صائب تبریزی امروز شنبه ۱۶ آبان ۱۴۰۵ برای متولدین ۱۲ ماه

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
شست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

از تماشای رخش چون چشم بردارم، که هست
چهره گلرنگ او گیرنده تر از خون مرا

خط آزادی طمع زان روی نوخط داشتم
سرخط مشق جنون شد آن خط شبگون مرا

خشک می آید به چشم سرو چون سوهان روح
ریشه در دل کرد تا آن قامت موزون مرا

یک سیه خانه است چشم لیلی از صحرای او
سر به صحرا داده است آن کس که چون مجنون مرا

شیشه گو گردنکشی کن، جام گو ناساز باش
کز خمار آورد بیرون آن لب میگون مرا

گرد کلفت گر به خاطر این چنین زور آورد
می دهد در خاک آخر غوطه چون قارون مرا

از جهان آب و گل عمری است بیرون رفته ام
خم نمی سازد حصاری همچو افلاطون مرا

تنگنای شهر نتواند مرا دلتنگ داشت
وسعت مشرب بود پیشانی هامون مرا

نیست احسان، بنده کردن مردم آزاده را
بخل منعم می کند بیش از کرم ممنون مرا

سرمه دان دریاکشان را برنیارد از خمار
شد خمار لیلی از چشم غزال افزون مرا

صید وحشت دیده ام صائب به تنهایی خوشم
می توان کردن به رو گرداندنی ممنون مرا

داغ رسوایی خدادادست منصور مرا
هست تمغای تجلی لاله طور مرا

در تلاش خاکساری دارم آتش زیر پا
گر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا

حد شرعی، مست بی حد را نمی آرد به هوش
نیست پروایی ز چوب دار منصور مرا

در نمکدان از نمکزاری چه گنجد، ظاهرست
برنتابد تنگنای آسمان شور مرا

پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
می کشد دست حمایت شمع مغرور مرا

تاک نتواند به چندین دست در زنجیر داشت
باده شوخ من و صهبای پر زور مرا

باغبان سنگدل را دیدن من می گزد
گرچه رزق از نکهت گلهاست زنبور مرا

کوشش ظاهر حجاب کعبه مقصود بود
رفتن دل ساخت کوته منزل دور مرا

برنیاورد از گداچشمی طمع را ملک چین
کاسه دریوزه از چینی است فغفور مرا

نور من چون برق صائب پرده سوز افتاده است
ابر چون پنهان تواند ساختن نور مرا؟

با خودی هرگز نگردد دل ز درد و غم جدا
هر که از خود شد جدا شد از غمِ عالم جدا

نان جو خور در بهشتِ جاودان پاینده باش
کز بهشت از خوردنِ گندم شده‌ست آدم جدا

تا تو را چون گل در این گلزار باشد خرده‌ای
دیده‌ٔ شوری بود هر قطرهٔ شبنم جدا

دور گشتن از سبک‌روحان بود بر دل گران
می‌شود سنگین چو عیسیٰ گردد از مریم جدا

در حریمِ وصل اشکِ شور من شیرین نشد
کعبه نتوانست کردن تلخی از زمزم جدا

چون ز صد گرداب کشتی سالم آید بر کنار؟
نیست ممکن دل شود زان طره‌ی پر خم جدا

لذتِ خاصی‌ست با هر بوسه‌ٔ لبهای او
می‌شود نقشِ نوی هر دم از این خاتم جدا

چون دو تا شد قد وداعِ روح را آماده باش
کز کمان تیرِ سبکرو می‌شود یکدم جدا

توسنِ عمرِ تو را کردند از آن صَرصَر خَرام
تا تو کاه و دانهٔ خود را کنی از هم جدا

تا دمِ رفتن سبک از جا توانی خاستن
مال را در زندگی از خویش کن کم کم جدا

نی که جان را تازه می‌سازد ز قُربِ همنفس
قالبِ بی‌جان شود چون گردد از همدم جدا

نیک و بد را می‌کند صائب فلک هم‌امتیاز
گندم و جو را کند گر آسیا از هم جدا

جامه آزادگی چالاک باشد سرو را
جیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

رخت زنگاری بهار بی خزان دیگرست
دل چو از زنگ کدورت پاک باشد سرو را

بی بری دارالامان مردم آزاده است
کی دل از بی حاصلی غمناک باشد سرو را؟

می توان بر سرکشان غالب شد از آزادگی
آب با آن منزلت در خاک باشد سرو را

سرد مهری نوبهار مردم آزاده است
در خزان سرسبزی افلاک باشد سرو را

از رعونت صاحب معراج می گردد جمال
همچو گل چندین گریبان چاک باشد سرو را

همت از خاکی نهادان جو که با آن سرکشی
قوت نشو و نما از خاک باشد سرو را

از علایق خط آزادی ندارد هیچ کس
دام ها از ریشه زیر خاک باشد سرو را

بست طوق بندگی راه نفس بر قمریان
دست تا کی در بغل ز امساک باشد سرو را؟

دار و گیر حسن از عشق است در هر جا که هست
طوق قمری حلقه فتراک باشد سرو را

زخم شمشیر حوادث موج آب زندگی است
تازه رویی از دل صد چاک باشد سرو را

باد با آن سرکشی، یک عاشق سر در هوا
آب یک دیوانه بی باک باشد سرو را

دامن برچیده صائب دور باش آفت است
از خس و خاشاک، دامن پاک باشد سرو را

از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد را
نیست غیر از دانه آب این آسیای باد را

آب شد پیکانِ او تا از دلِ گرمم گذشت
می‌گدازد نامهٔ من خامهٔ فولاد را

طوقِ قمری سروِ بستان را کمندِ وحدت است
نیست از زنجیر پروا مردمِ آزاد را

می کند هر کس که بر عمرِ سبکرو اعتماد
می‌گذارد بر سرِ ریگِ روان بنیاد را

سخت‌جانان را نمی‌گردد ملامت سنگِ راه
بیستون سنگِ فَسان شد تیشهٔ فرهاد را

ناله‌ام بسیار بی‌رحمانه بر آهنگ زد
سخت می‌ترسم به رحم‌ آرد دلِ صیاد را

قوّتِ دستِ دعا گردد ز بی‌برگی زیاد
هست در خشکی گشایش پنجهٔ شمشاد را

حاجتِ پا سنگ نبود، سنگ چون باشد تمام
بر غمِ خود چند افزایی غمِ اولاد را

چشم در صُنعِ الهی باز‌کن، لب را ببند
بهتر از خواندن بود، دیدن خطِ استاد را

سخت تر گردد گره هر‌گاه صائب تر شود
کی گشاید بادهٔ گلگون دلِ ناشاد را؟

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما
نقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

فیض ما دیوانگان کم نیست از ابر بهار
خوشه بندد دانه زنجیر در زندان ما

تا نسوزد تخم دلها را نیفشاند به خاک
داغ دارد ابر را تردستی دهقان ما

از طراوت سایه اش میراب گلشن ها شود
نبض هر خاری که گیرد دیده گریان ما

چون صدف در دامن ما نیست جز در یتیم
وقت ابری خوش که برمی خیزد از دامان ما

می کشد در خاک و خون از طعنه بی طاقتی
دیده قربانیان را دیده حیران ما

جوهر آیینه ما گر نماید خویش را
تخته از بال و پر طوطی شود دکان ما

سبزه خوابیده ما می زند پهلو به چرخ
سرو کوتاهی است عمر خضر از بستان ما

از بریدن پنجه خورشید و مه دارد خطر
گر برون آید ز خلوت یوسف کنعان ما

از کمند ما نگارین است دایم ساق عرش
آسمان، گردی است از فکر سبک جولان ما

کیست گردون تا تواند هم نبرد ما شدن؟
زهره شیران فشاند آب در میدان ما

تخته نتوان کرد از کشتی دکان بحر را
خواب هیهات است پوشد دیده گریان ما

می توان از سینه روشن ضمیران جمع کرد
گر بشوید آسمان سنگدل دیوان ما

فیض ما بر سالکان تشنه لب پوشیده نیست
می درخشد از سیاهی چشمه حیوان ما

عیب، صائب می شود در چشم پاک ما هنر
دیو را یوسف نماید پله میزان ما

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا
خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا

هست از روز ازل با پیچ و تاب آمیزشی
چون میان نازک خوبان، رگ جان مرا

مزرع امید من از سیر چشمی تازه روست
شبنمی سیراب دارد باغ و بستان مرا

دیده آیینه از نقش پریشان سیر شد
نیست سیری از تماشا چشم حیران مرا

فکر شورانگیز من دیوانگی می آورد
هست زنجیر جنون شیرازه دیوان مرا

بر دل آزاده من فکر مهمان بار نیست
از دل خود روزی آماده است مهمان مرا

نامه ناشسته نتوان یافت در دیوان حشر
گر بیفشارند روز حشر دامان مرا

نیست بی داغ جنون صائب دل غم دیده ام
هیچ کس بی گل ندارد یاد، بستان مرا

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب را
هست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

کاه را بال و پرِ پرواز گردد کهربا
نیست در دست اختیاری سالکِ مجذوب را

حسن را از دیده‌های پاک نبود سرکشی
می‌کشد آیینه بی‌ مانع به بر محبوب را

بوته خاری است جنت محو دیدار ترا
سیر‌چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را

بی‌قراری می‌شود بال و پرِ موجِ خطر
نیست جز تسلیم لنگر، بحرِ پر آشوب را

دید تا دردِ گران‌سنگِ منِ بی صبر را
شد زبانِ شکر امواجِ بلا ایوب را

از شکستن می‌شود پوشیده در دل رازِ عشق
پاره کردن می‌کند سربسته این مکتوب را

پیشِ روشن‌گوهران یک جلوه دارد خار و گل
کی کند صائب تمیز آیینه زشت و خوب را؟

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو را
از ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

می‌کند بی‌دست‌ و‌ پا نظارگی را جلوه‌ات
چون به این بی‌دست و پایی همسفر گردم تو را؟

کاش چون پرگار، پای آهنین می‌داشتم
تا به کامِ دل چو مرکز گِرد سر گردم تو را

در زمینِ خاکساری نقشِ پا گردیده‌ام
بر امید آن که شاید، پی سپر گردم تو را

چون تو هرگز زیرِ پای خود نمی‌بینی ز ناز
من به امیدِ چه خاکِ رهگذر گردم تو را؟

آفتاب و مه تو را از دور می‌بوسد زمین
من کدامین ذره‌ام تا گِرد سر گردم تو را؟

چون ز بی‌قدری نیم شایستهٔ بزمِ حضور
چشم دارم حلقهٔ بیرونِ در گردم تو را

دامن از گَردِ یتیمی می‌فشاند گوهرت
چون غبارِ خاطر ای روشن گهر گردم تو را؟

یک کمر بسته است در مُلکِ سلیمان کوه قاف
من چه مورم تا سزاوارِ کمر گردم تو را

هر که در هر جا شود گویا به ذکرِ خیرِ تو
گِردِ سر چون سبحه از صد رهگذر گردم تو را

سرمه‌واری از وجودِ خاکیِ من مانده است
بختِ سبزی کو، که منظورِ نظر گردم تو را

گرچه خاکستر شدم، باز از خدا خواهم پری
تا مگر بر گِرد سر، بارِ دگر گردم تو را

حلقهٔ سرگشتگی می‌افتد از پرگار خویش
ور نه صائب می‌توانم راهبر گردم تو را

از حیات بی وفا یاری طمع داریم ما
در نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

در گلستانی که خاک از باد سبقت می برد
از گل و شبنم وفاداری طمع داریم ما

خویش را دیوار نتواند ز بیهوشی گرفت
در خراباتی که هشیاری طمع داریم ما

رشته طول امل را دام مطلب کرده ایم
از ره خوابیده بیداری طمع داریم ما

صیقل از آیینه ما شد هلال منخسف
هرزه از روشنگران یاری طمع داریم ما

بر سر هر موی خود صد کوه آهن بسته ایم
با چنین قیدی سبکباری طمع داریم ما

در جهان بی نیازی کارها را مزد نیست
از سفاهت مزد بیکاری طمع داریم ما

نیست در آیینه پیشانی روشنگران
آنچه از گردون زنگاری طمع داریم ما

گوهر ما برنمی دارد عمارت همچو گنج
از جهان گل چه معماری طمع داریم ما؟

ساده لوحی بین که از سوهان ناهموار چرخ
صاف ناگردیده، همواری طمع داریم ما

کعبه را از باددستی در فلاخن می نهد
از خم زلفی که دلداری طمع داریم ما

صحبت خاکستر و آیینه را تا دیده ایم
روسفیدی از سیه کاری طمع داریم ما

یوسف ما در لباس گرگ می آید به چشم
صائب از اخوان چرا یاری طمع داریم ما؟

ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا
شرار زنده دل از آهن (و) خارا شود پیدا

جهد پیوسته نبض موج در دریای پرشورش
دل آسوده هیهات است در دنیا شود پیدا

به خون خوردن گشاید عقده سر در گم عالم
چنان کز باده روشن، ته دلها شود پیدا

گذارد سرو را از طوق قمری نعل در آتش
به هر گلشن که آن سرو سهی بالا شود پیدا

ز شوق جستن آتش زیر پا دارد شرار من
چه آسایش مرا از بستر خارا شود پیدا؟

توان در پرده شرم از عذار یار گل چیدن
که حسن باده گلرنگ در مینا شود پیدا

به جز خفت ندارد حاصلی خشم و غضب صائب
به غیر از کف چه از آشفتن دریا شود پیدا؟

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را
دل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

در خزان طی کرد بلبل داستان ناله را
نیست چون افسردگی مهری دهان ناله را

گرچه در سیر مقامات است کاهل اسب چوب
نی به منزل می‌رساند کاروان ناله را

نیست پیرآموز، درس ناله زود آشنا
طفل مادرزاد می‌داند زبان ناله را

با نوای دلخراش نی قناعت کن که نیست
تیر روی ترکشی چون نی، کمان ناله را

از هجوم بلبلان گل روی آسایش ندید
نیست گوش امن هرگز قدردان ناله را

بزم بی دردان شود ساز از نوای دیگران
مطرب از خانه است دایم همزبان ناله را

خون به جای آب از سرچشمه ها گردد روان
گر کنم بر سنگ خارا امتحان ناله را

برنیامد زور سیل از عهده جوش و خروش
چون نگه دارم من عاجز، عنان ناله را؟

با نوای آتشین، خاموش بودن مشکل است
دل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

در کهنسالی به لب مهر خموشی چون زنم؟
من که در گهواره زه کردم کمان ناله را

نیست صائب اختیاری ناله جانسوز من
می‌کشد درد گران از کف عنان ناله را