مژده لواسانی: از سلام کوچولو تا اجرای تلویزیون؛ گفت‌وگوی صمیمی با مجری جوان

مژده لواسانی مجری جوان، یکی از چهره‌های شناخته شده در رسانه ملی است که فعالیت هنری خود را از سنین بسیار پایین آغاز کرده است. او با وجود سن کم، سابقه‌ای طولانی در اجرا دارد و توانسته است با برنامه‌های متنوع خود، جایگاهی ویژه در میان مخاطبان پیدا کند. این گفت‌وگو بهانه‌ای است تا نگاهی عمیق‌تر به مسیر حرفه‌ای و شخصی این مجری جوان بیندازیم.

مژده لواسانی با بیش از دو دهه تجربه در حوزه اجرا، از دوران کودکی پا به دنیای هنر گذاشته است. او که در رشته حقوق تحصیل کرده، معتقد است میان حرفه وکالت و اجرا وجوه اشتراک قابل توجهی وجود دارد. این مصاحبه که توسط جام جم انجام شده، به ابعاد مختلف فعالیت‌های او، از اجراهای رادیویی و تلویزیونی گرفته تا تجربیات دیگرش، می‌پردازد.

آغاز فعالیت هنری از سلام کوچولو

اولین گام‌های مژده لواسانی در دنیای هنر، در سنین سه تا چهار سالگی و با حضور در برنامه رادیویی “سلام کوچولو” برداشته شد. او در این برنامه در کنار عذرا وکیلی، اولین تجربه‌های اجرا را پشت میکروفن کسب کرد. لواسانی درباره این دوران می‌گوید: “هر فردی در دوران کودکی‌اش به فعالیت‌های مختلف علاقه‌مند می‌شود و در برخی زمینه‌ها استعداد بیشتری از خود نشان می‌دهد. برخی بچه‌ها در فعالیت‌های هنری بیشتر از هم‌سن و سال‌هایشان کوشا هستند. راستش در دوران کودکی من هم جزو بچه‌های خوش‌زبان بودم و علاقه داشتم در فعالیت‌های هنری شرکت کنم. همین مساله باعث شد به برنامه سلام کوچولو راه پیدا کنم. رادیو در آن سال‌ها کاملاً حرفه‌ای من را پرورش داد. شاید ابتدا این تصور را نداشتم که اجرا را ادامه بدهم، اما رادیو این علاقه را در من تقویت کرد. معتقدم رادیو حکم تئاتر را برای یک هنرمند دارد. در واقع رادیو کارگاه پرورش استعدادهای جوانان است. البته در گذشته این مسئله پررنگ‌تر بود.”

نقش رادیو در پرورش استعدادها

لواسانی با اشاره به تفاوت‌های رادیو در گذشته و حال، بر نقش کلیدی این رسانه در پرورش استعدادهای جوان تاکید می‌کند. او معتقد است رادیو در گذشته به جنبه آموزشی خود توجه بیشتری داشت و فرصت‌های بیشتری برای یادگیری در اختیار هنرجویان قرار می‌داد. “من منکر وجه آموزشی رادیو در وضع کنونی نیستم، ولی شرایط نسبت به گذشته خیلی تغییر کرده است. خوشبختانه من این شانس را داشتم که در رادیو کنار بزرگان چیزهای زیادی یاد بگیرم. تمام استادان برای من و دیگر دوستانم وقت می‌گذاشتند. حضور در کنار این استادان راهگشای مسیر ما در رادیو شد. الان همان استادان در قید حیات هستند و فعالیت هنری دارند، اما دغدغه‌های زندگی، شتاب زمانه و مسائل مالی به آن‌ها اجازه نمی‌دهد همچون گذشته برای این مسئله وقت بگذارند.”

از حقوق تا اجرا: وجوه مشترک دو حرفه

رشته تحصیلی مژده لواسانی در دانشگاه حقوق بوده است، اما این موضوع مانع از ادامه فعالیت او در عرصه اجرا نشد. او درباره این انتخاب می‌گوید: “پدر من وکیل است و من به خاطر شرایط خانواده به رشته حقوق علاقه‌مند شدم، ولی این مساله باعث نشد از علاقه‌ام به اجرا کاسته شود. صدا و سیما من را از بچگی نمک‌گیر کرد و روز‌به‌روز بر علاقه من افزوده شد. طی این سال‌ها درس‌های زیادی از اجرا در رادیو و تلویزیون گرفتم. تجربه‌ای که شاید در رشته دیگر نمی‌توانستم کسب کنم. همچنین من به فضای ادبی، فرهنگی و هنری از کودکی علاقه‌مند بودم و کار در رسانه را دوست داشتم.”

لواسانی معتقد است وکالت و اجرا در رادیو و تلویزیون دو حرفه کاملاً مجزا نیستند و وجوه اشتراک زیادی با هم دارند. “افرادی که در این دو رشته مشغول هستند هر دو باید روی مخاطبشان تاثیرگذار باشند. یعنی باید دانش و اطلاعاتشان به اندازه‌ای باشد تا بتوانند محیط اطراف خود را تحت تاثیر قرار دهند. وکیل در دادگاه باید این کار را انجام دهد و مجری با مردم مواجه است. اجرا برای من مثل ارائه یک مقاله دانشگاهی است. خوشبختانه مردم در طول این سال‌ها نسبت به من لطف داشته و با برنامه‌های من ارتباط برقرار کرده‌اند. در مجموع معتقدم بین اجرا و وکالت حلقه مشترکی وجود دارد که این دو را به هم وصل می‌کند.”

“موفقیت در هر حرفه‌ای نیازمند تلاش مستمر، یادگیری و انطباق با شرایط است؛ چه در جایگاه یک مجری و چه در کسوت یک وکیل.”

چالش‌های اجرا و ارتباط با مخاطب

مژده لواسانی در بیست سالگی اجرای برنامه‌های خانواده تلویزیون را بر عهده گرفت و در ابتدا نگرانی‌هایی درباره پذیرش خود از سوی مخاطبان داشت. اما او با تلاش و برقراری ارتباط صمیمانه با مردم، توانست اعتماد آن‌ها را جلب کند. “من همیشه در زندگی‌ام تلاش کرده‌ام به اهدافی که مد نظر دارم، برسم. خدا را شاکرم که در این راه به من کمک کرده و توانستم در بیست سالگی اجرای برنامه‌های خانواده تلویزیون را به عهده بگیرم. گرچه در روزهای اول نگران این مسئله بودم که آیا مردم مرا می‌پذیرند یا نه. خوشبختانه توانستم ارتباط خوب و صمیمانه‌ای با مخاطبان برقرار کنم. مهم‌ترین انگیزه من مردم بودند. آن‌ها با بازخوردهای دلگرم‌کننده به من امید می‌دادند و همین مسئله روی اجرای من تاثیرگذار بود و توانستم در هر برنامه رادیویی و تلویزیونی با هر ساختار و محتوایی که دارد خودم را هماهنگ کنم. در طول این سال‌ها برنامه‌های گوناگونی در زمینه‌های معارف و خانواده اجرا کرده‌ام. وجه اشتراک تمام برنامه‌ها این بود که سعی کردم خود مژده لواسانی باشم. گرچه موضوع برنامه تغییر می‌کرد و همین مساله در حالت‌های اجرا تاثیرگذار بود، اما در تمام برنامه‌ها خودم بودم و سعی نکردم آن چیزی را که نیستم نشان دهم.”

نقش تهیه‌کننده در موفقیت برنامه

لواسانی بر این باور است که موفقیت یک برنامه تلویزیونی تنها به مجری آن بستگی ندارد و تهیه‌کننده نیز نقش بسزایی در این امر ایفا می‌کند. او معتقد است تهیه‌کننده باید دست مجری را برای خلاقیت و طرح سوالات متنوع باز بگذارد. “وقتی برنامه موفق نیست، نباید همه مشکلات را به گردن مجری انداخت؛ چرا که او ویترین برنامه است، اما قبول کنیم تهیه‌کننده نیز نقش بسزایی در این ارتباط دارد. او هم باید دست مجری را باز بگذارد. بگذارید برایتان مثالی بزنم. خانم الن در شبکه‌های غربی خودش همزمان تهیه و اجرای برنامه را به عهده دارد. طبیعی است برنامه او موفق می‌شود. در ایران هم نمونه‌های این‌چنینی زیاد داریم. برنامه «پارک ملت» و «مردم ایران سلام» توسط آقای شهیدی فرد تهیه و اجرا می‌شد و به همین خاطر موفقیت زیادی میان مردم کسب کرد یا آقای علیخانی زمانی که تهیه‌کنندگی و اجرا را همزمان داشت میزان محبوبیت برنامه‌اش افزوده شد و درخشش بیشتری داشت، چون برنامه برای خودش بود. وقتی مجری، خودش هم تهیه‌کننده باشد دستش برای طرح سوالات متنوع‌تر بازتر است. البته من خودم زمانی که اجرای برنامه‌ای را به عهده دارم سعی می‌کنم در اتاق فکر آن کار حضور داشته باشم، اما نظراتم را تا حدودی می‌توانم اعمال کنم؛ بنابراین شما در این رابطه نباید فقط مجری را مقصر بدانید.”

تجربه بازیگری و دلایل ادامه ندادن آن

مژده لواسانی در نوجوانی تجربه بازیگری در سریال‌هایی چون “پلاک ۱۴” مهران مدیری و “خبرنگار” را داشته است. اما او تصمیم گرفت مسیر اجرا را با جدیت بیشتری دنبال کند. “احساس کردم در اجرا موفق‌تر از بازیگری هستم. به همین دلیل حرفه اجرا را با علاقه دنبال کردم. در ضمن پوشش چادر را برای خودم انتخاب کرده‌ام و در بازیگری گاهی باید از پوشش دیگری استفاده کرد. به همین دلیل نمی‌توانستم بازیگری را ادامه دهم، اما هنوز هم در تئاترهای مذهبی به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر حضور دارم. چرا که در این تئاتر‌ها می‌توانم چادر داشته باشم.”