لحظه دقیق تحویل سال 1402

ما این جشن باستانی و کهن را از اقوام مختلفی در منطقه به ارث بردهایم. جشنی که با رنگ و بویی ویژه، هویتی ایرانی گرفته و نماد پیوند اقوام و مردمان ایران است. وقت تحویل سال، همه اعضای خانواده در خانه های خود گرد هم می آیند و در کنار سفره نوروزی می نشینند. لحظه تحویل سال ۱۴۰۲ را در پرشین وی ببینید.
لحظه تحویل سال ۱۴۰۲
خرگوش نماد ذکاوت، سرعت، تولد دوباره و امید است. امید که همه این خوبی ها در سال جدید و در تمام زندگی، قرین همه انسان ها باشد.
– زمان دقیق تحویل سال ۱۴۰۲ ، ساعت ۰۰ و ۵۴ دقیقه و ۲۸ ثانیه بامداد سه شنبه (۱۴۰۲/۱/۱) خواهد بود.
نماد این سال خرگوش است.
خرگوش نماد ذکاوت، سرعت، تولد دوباره و امید است. امید که همه این خوبی ها در سال جدید و در تمام زندگی، قرین همه انسان ها باشد.
البته سال ها و ماه ها و هفته ها، تقسیم بندی های قراردادی ما انسان ها هستند و اصالت ندارند. ما عید نوروز را جشن می گیریم چون فرصتی است برای تولد دوباره و و اصلاح و نوسازی خود و اصیل شدن و آنچه اصیل است، زندگی انسانی در تمام دوران زندگی است، حیاتی که در آن، صلح درون، صلح با مردم و صلح با جهان قانون اساسی انسان ها باشد.
هر چند در وضعیت کنونی تحقق این آرمان به شکل عمومی میسر نیست ولی مگر یک بار بیشتر زندگی خواهیم کرد؟ پس در همین یک بار، با صلح زندگی کنیم و مهم تر از هر صلحی، صلح با خودمان است:
مولانای بزرگ می گوید:
تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید
تو یکی نهای هزاری تو چراغ خود برافروز
چراغ هایتان همیشه روشن!
پیشاپیش عید باستانی و زیبای نوروز را تبریک می گوییم و سالی پر از صلح و رشد و مهر برایتان آرزو می کنیم و امیدواریم که ایران عزیز ما نیز در سال جدید، عاری از رنج های کنونی باشد و به سوی صلح و ثبات و توسعه برود.
چگونگی رسم و آداب تحویل سال در میان مردم
از چگونگی رسم و آداب تحویل سال در میان توده مردم گزارش هایی از دوران گذشته به ما نرسیده است، چنانچه علی بلوکباشی می نویسد: آنچه به صورت مکتوب در دست است چگونگی برگزاری تحویل سال در دربار پادشاهان ساسانی است. بنابراین روایات، در بامداد نوروز شاه با جامه ای از بُرد یمانی و مجموعه زیورها و گوهرها در دربار بر تخت می نشست. نخستین کسی که پس از تحویل سال به حضور او بار می یافت و از او دیدار می کرد، موبد موبدان (یکی از مقامات روحانی) بود.
مردم قدم او را نیک و زبانش را خوش می پنداشتند و ورود او را به دربار و برای شاه و مردم شگون آور می دانستند، خیام در نوروزنامه در چگونگی آئین سال تحویل پادشاهان ساسانی از کی خسرو تا روزگار یزدگرد چنین می نویسد:
«روز نوروز نخست کس از مردمان بیگانه، موبد موبدان پیش مَلک آمدی با جام زرین پُر مِی، و انگشتری و دِرمی و دیناری خسروانی، و یک دسته خوید سبزرسته، و شمشیری و تیر و کمان، و دوات و قلم، و اسبی و غلامی خوب روی، و ستایش نمودی و نیایش کردی او را به زبان پارسی به عبارت ایشان، چون موبد موبدان از آفرین بپرداختی، پس بزرگان دولت درآمدندی و خدمت ها پیش آوردندی.»
آنگاه موبد موبدان به پارسی برای شاه این دعای نوروزی را می خواند:
«شَها! به جشن فروردین، به ماه فروردین، آزادی گزین، به روان و دین کیان، سروش آورد تُرا دانایی و بینایی به کاردانی، و دیر زی باخوی هژیر، و شادباش بر تخت زَرین، واَنوشه خُور به جام جمشید و رسم نیاکان، در همت بلند و نیکوکاری و ورزش داد، و راستی نگاه دار. سَرَت سبزباد و جوانی چو خوید. اسبت کامگار و پیروز، و تیغت روشن و کاری به دشمن، و بازَت گیرا و خجسته به شکار، و کارَت راست چون تیر، و هم کشوری بگیر نو، بر تخت با دِرم و دینار، پیشت هنری و دانا گرامی و درم خوار، و سَرایت آباد و زندگانی بسیار.»
عصر ایران ـ قدس














