گفت‌وگو با رامین پرچمی ؛ روایتی تلخ از هنرمندی که در اوج شهرت ناگهان سقوط کرد

گفت‌وگو با رامین پرچمی دهه هفتادی با روزنامه هفت صبح ؛ دهه هفتاد خورشیدی برای تلویزیون ایران سال‌های ظهور چهره‌هایی بود که قرار بود «ستاره» باشند؛ جوان، خوش‌تیپ و جسور. در میان آن نسل، رامین پرچمی یکی از شمایل‌های اصلی بود. پسری که با سریال «در پناه تو» به قلب خانه‌ها نفوذ کرد اما سرنوشت برای او فیلمنامه‌ای متفاوت نوشت. فیلمنامه‌ای که در آن به جای فرش قرمز، میله‌های اوین و به جای تشویق، سکوت و ممنوعیت انتظارش را می‌کشید.

گفت‌وگو با رامین پرچمی

رامین پرچمی در این گفت‌وگو از روزهای اوج شهرت می‌گوید، از سانسورهایی که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد، از سال‌های حبس و البته از امیدهای کوچکی که هنوز در دلش زنده است. او معتقد است بزرگترین ضربه را نه از زندان، که از فراموشی و بی‌مهری تلویزیون خورده است.

شهرت و جنس متفاوت آن در دهه هفتاد

پرچمی درباره اولین مواجهه با شهرت می‌گوید: «همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. حدود چهار یا پنج قسمت از پخش سریال «در پناه تو» گذشته بود که احساس کردم نگاه‌ها تغییر کرده است. من آن زمان در چهارراه ولیعصر زندگی می‌کردم و دانشگاهم هم همان حوالی بود. آدم‌ها برمی‌گشتند و با انگشت نشانم می‌دادند.» به گفته او، شهرت حتی روی روابط فامیلی‌اش هم تأثیر گذاشت و رفتار نزدیکانش با او تغییر کرد.

سانسورهای وحشتناک «در پناه تو»

پرچمی با تلخی از سانسورهایی یاد می‌کند که سرنوشت او و پارسا پیروزفر را تغییر داد. او افشا می‌کند که قصه اصلی «در پناه تو» یک مربع عشقی بود، نه مثلثی که ما دیدیم. «تا قسمت دهم فیلمنامه، روابط خیلی پیچیده‌تر بود. اما ناگهان تصمیم گرفتند همه چیز را جمع کنند. قرار بود پارسا در پایان دیوانه شود و کارش به تیمارستان بکشد. کل آن خط داستانی حذف شد.» به گفته او، با حذف مقدمات، شخصیت رامین تبدیل به آدم‌بده ماجرا شد و او تا سال‌ها منفور ماند.

روایت سال‌های حبس و تشکر از مهران مدیری

زندگی رامین پرچمی دو نقطه عطف تلخ دارد که هر دو به زندان ختم شد. یکی در جریان حوادث سال ۸۸ و دیگری به خاطر بدهی مالی در سال ۹۷. او درباره زندان مالی می‌گوید: «آن سه سال و نیم خیلی سخت‌تر از ماجرای ۸۸ بود. زندان مالی، فرساینده است.» او همچنین از تشکر خود از مهران مدیری می‌گوید: «چک من برگشت خورده بود. یک روز بازداشت شدم. آقای مدیری بدون اینکه دوستی باهم داشته باشیم لطف کرده بودند و چک من را پاس کردند. همین الان هم از او بسیار ممنون هستم.»

نگاه به سینمای اعتراضی؛ کیمیایی می‌جنگد تا فیلمش را بسازد

پرچمی تجربه کار با مسعود کیمیایی در «ضیافت» و «اعتراض» را دارد. از او می‌پرسیم بین روش ناصر تقوایی (سکوت و کار نکردن) و مسعود کیمیایی (کار کردن و حرف زدن در لایه‌های فیلم)، کدام را می‌پسندد؟ او پاسخ می‌دهد: «روحیه من به آقای تقوایی نزدیک‌تر است؛ انزوا و سکوت. اما اگر منطقی نگاه کنم، روش آقای کیمیایی درست‌تر است. سکوت محض در نهایت به فراموشی منجر می‌شود. سینماگر باید فیلم بسازد تا حرفش را بزند. کیمیایی می‌جنگد تا فیلمش را بسازد، حتی اگر تیغ سانسور تن فیلمش را زخمی کند.»

زندان اصلی، بیرون از دیوارهای اوین

پرچمی درباره دوران پس از آزادی می‌گوید: «ممنوع‌الکار بودم و هیچکس پاسخگو نبود. وکیل گرفتم، به حراست صداوسیما رفتم اما هیچکس جواب قطعی نمی‌داد. می‌گفتند برو خبرت می‌کنم و خبری نمی‌شد.» او خاطره‌ای تلخ از برنامه «خندوانه» تعریف می‌کند: «رامبد جوان دعوتم کرد. کلی گفتیم و خندیدیم و ضبط داشتیم، اما بعدش زنگ زدند و گفتند کل برنامه سانسور شده و پخش نمی‌شود. آنجا بود که واقعاً شکستم. آن سرخوردگی خیلی بدتر از زندان بود.»