مراسم یادبود ناصر ایرانی| حبس ابد فرزندانش پس از درگذشت او!

تاریخ انتشار : ۸ آبان ۱۳۹۷ بروزرسانی : ۹ آبان ۱۳۹۷

مراسم یاد بود ناصر ایرانی، نویسنده، مترجم و نمایشنامه نویس عصر دوشنبه، هفتم آبان ماه در خانه فرهنگ فدک برگزار شد.

ناصر ایرانی نویسنده و نمایش نامه نویس معروف معاصر ایرانی بود که در سال 1316 در تهران متولد شده بود و در 2 آبان سال 97 دار فانی را وداع گفت . پیکر ان مرحوم برای کالبد شکافی به دانشگاه علوم پزشکی تهران اهدا شد. مراسم یادبود ناصر ایرانی نویسنده معاصر عصر روز دوشنبه 7 ابان ماه در خانه فرهنگ فدک با حضور همسرش کتایون صدرنیا برگزار شد . تصاویری از این مراسم را در پرشین وی می توانید مشاهده کنید .

تصاویر مراسم یادبود ناصر ایرانی نویسنده

کتایون صدرنیا در مراسم یادبود همسرش، ناصر ایرانی می‌گوید: آثار منتشر نشده ناصر ایرانی،
فرزندان روح یک نویسنده در بدو تولد بودند که محکوم به حبس ابد شدند و مخاطبانش
از خواندن آنها محروم شدند و ادبیات معاصر ما که چندان هم ثروتمند نیست بخشی از دارایی خود را از دست داد.

مراسم یاد بود ناصر ایرانی، نویسنده، مترجم و نمایشنامه نویس عصر دوشنبه،
هفتم آبان ماه در خانه فرهنگ فدک برگزار شد. علی نظیف‌پور، کتایون صدرنیا فرزند
و همسر ناصر ایرانی، قاسمعلی فراست، محمد شریفی، علی اصغر سیدآبادی
و غلامرضا امامی سخنرانان این مراسم بودند. همچنین سید عباس صالحی،
وزیر فرهنگ و ارشاد، نیکنام حسین‌پور، مدیرعامل خانه کتاب، مجتبی رحماندوست نیز در این برنامه حضور داشتند.

مهم‌ترین چیزی که از پدرم آموختم تعهد به حقیقت بود

علی نظیف‌پور، پسر ناصر ایرانی در این مراسم گفت: روزهای آخر عمر پدرم، ناصر ایرانی
از بسیاری جهات روزهای تلخی بود؛ روزهایی پر از درد، بیماری، بی‌خوابی و صدای
پای مرگ که اجتناب ناپذیر بودنش را به رخ می‌کشید. اما یکی از قوانین جهان
هستی این است که هیچ شیرینی بدون تلخی و هیچ تلخی بدون شیرینی نیست.

سخنان پسر ناصر ایرانی نویسنده معاصر

او افزود: روزهای تلخ پایانی پدر من هم از سه جهت شیرین بودند؛ شیرینی هایی
که تحمل را برای من و مادرم ممکن می کردند. اول آن‌که پدرم آن‌گونه رفت
که می‌خواست. درمانش را قطع کرده بود و ما به انتخابش احترام می‌گذاشتیم.
دوست داشت در تخت خودش بمیرد و بیهوده به رنجش ادامه ندهد که همین شد.

دومین اشعه نوری که دل من و مادرم را روشن میکرد محبت دوستانی چون: د
کتر سرمد قباد، دکتر فرشید اربابی، قاسمعلی فراست، ناشرانی مثل نشر نو و
کویر، احسان عالی و سحر آقاپور، سعید انوری، مهدی صادقی، آقایان سیدآبادی، امامی، کریمیان و ... بود.

پسر ناصر ایرانی سومین عامل تسلی خود و مادرش را واکنش رسانه‌ها به مرگ
پدرش دانست و اظهار داشت: رسانه‌ها از آرمان خواهی و از سانسور که قربانی‌اش بود
گفتند. ما دیدیم که سانسور و انزوا، او را از یادها نبرده است که ناصر ایرانی که‌بود و این باعث شد تا شام عزای ما جشن پیروزی ناصر ایرانی باشد.

نظیف‌پور در ادامه گفت: ناصر ایرانی با خیلی چیزها درگیر بود که ادبیات نبودند؛
از سیاست گرفته تا محیط زیست. ولی با هر چه درگیر می‌شد نویسنده وار
درگیر می‌شد. او جهان را با پوست وگوشت و استخوانش می‌زیست و این زیست را به زبان داستان ترجمه می‌کرد. مهم‌ترین چیزی که از پدرم آموختم تعهد به حقیقت بود. هرگز کلمه ای ننوشت که به آن معتقد نباشد.

او در پایان افزود: برای من ناصر ایرانی مردی بود که تعهدی هنرمندانه به حقیقت داشت
و هرگز این تعهد خود را زیر پا نگذاشت و به همین علت عمرش با عزت بود و مرگش بی دریغ.

مراسم یادبود ناصر ایرانی نویسنده معاصر

کتایون صدرنیا، همسر ناصر ایرانی در آغاز صحبت خود با اشاره به این‌که در صفحه
ویکی پدیای ناصر ایرانی آمده «او نویسنده دهه ٤٠ و ٥٠ خورشیدی بود»، بیان کرد:
این حرف این‌طور معنی می‌دهد که ناصر ایرانی بعد از این دو دهه به کار نویسندگی ادامه نداد.

البته نویسندگان، مترجمان و صاحب نظرانی بودند که که به حضور مفصل ایشان
در دهه ٦٠ و ٧٠ اشاره کردند. تا اواسط دهه 70 شمار آثار منتشر شده ناصر ایرانی
به بیش از ٦٠ رمان رسیده بود اما بیشترین و بهترین آثار ناصر ایرانی در دهه های
٨٠ و ٩٠ خلق شده. ناصر ایرانی بیش از هزاران صفحه کار منتشر نشده دارد.
«اعترافات گرگ تنها» که شرح زندگی اوست حدود هزار صفحه است.

این نویسنده و مترجم افزود: خیلی های‌تان می‌دانید که ناصر ایرانی رمانی دارد
به اسم «زنده باد مرگ» که مجموعا هزار صفحه است علاوه بر آن چند صد صفحه داستان کوتاه و نمایشنامه منتشر نشده دارد.

او درباره علت این‌که چرا جامعه از وجود این آثار ناصر ایرانی بی‌خبر است گفت:
چون از همان نیمه دهه ٧٠ به بعد آثار ناصر ایرانی دیگر مجوز انتشار نگرفتند.
برای «اعترافات گرگ تنها» از سال ٨٥ چند انتشارات درخواست چاپ دادند اما مجوز
نگرفت و قاسمعلی فراست هم در این چند وقت اخیر مصمم شد که مجوز بگیرد و از هیچ تلاشی فروگذار نکرد اما نشد.

صدر نیا در پایان افزود: ناصر ایرانی بخشی از این هزاران صفحه را در شرایطی نوشت
که وضعیت جسمانی بسیار بدی داشت اما با سانسور مبارزه کرد و به نوشتن خود افزود.