مگه تموم عمر چند تا بهاره؟

چند روزیه که به خاطر بروز یک اتفاق در زندگیم حال روحی خوبی ندارم. اتفاقی که از دست من خارجه و نمی‌تونم براش کاری بکنم. با این حال مثل یک خوره داره روحم رو می‌خوره .تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که این دوره رو بگذرونم تا آروم‌تر بشم. اول از همه برای دو هفته مرخصی گرفتم، چون واقعا با این حجم از غم نمی‌تونستم بازدهی داشته باشم و بعد برای اینکه کمتر به موضوع فکر کنمو کمتر اذیت بشم یه سری برنامه‌ها برای خودم چیدم، مثلا این که کتاب بخونم، اما بیشتر از چند صفحه نتونستم ادامه بدمو رهاش کردم؛ چون به نظرم کتاب خوندن تمرکز می‌خواد.

بعد فیلم دیدنو شروع کردم ایرانی، آمریکایی، هندی، کره‌ای. رمانتیک، اکشن، اجتماعی، تخیلی و … اما از هر کدوم فقط یه قدریشو دیدم و خیلی زود حوصله‌ام سر رفت. نه اینکه من فیلم دیدن رو دوست نداشته باشم یا اینکه اونا فیلمای بدی بودن نه، اما این راهی نبود که تو این موقعیت حالمو بهتر کنه.

روز بعد سعی کردم پیاده‌روی رو امتحان کنم. بد نبود؛ هندزفری توی گوشم گذاشتم یک موسیقی پلی کردم و به راه افتادم یه مقدار گریه کردم که خوب تا حدودی تخلیه روحی خوبی برام بود و سبک شدم . با خودم گفتم؛ ولی لعنتی موسیقی چقدر خوبه! چقدر آرامش‎بخشه. انگار باهات حرف میزنه و میگه ببین تو تنها نیستی،، آدمای زیادی مثل توان، من درکت می‌کنم.

داشتم با خودم فکر می‌کردم تازه اینو یکی دیگه ساخته و من انقدر باهاش کیفورم! این هنرمندایی که خودشون آهنگم می‌سازن چه حالی می‌برن. دقیقا مثل اینه که بتونی با یه زبون دیگه احساساتو به خیلی از آدما بگی و اونام حرفتو بفهمن؛ خیلی بهتر از وقتی که با زبون مادری با یه همزبون حرف می‌زنی. تازه زبون موسیقی جهانی هم هست یا شاید فرا دنیایی!

بعد با خودم گفتم؛ اصلا خوب نیست که تا حالا هیچ موقع تلاشی برای یادگرفتن یک ساز نکردم. خصوصا که دیگه دارم به ۴۰ سالگی نزدیک می‌شم. بعد یهو حجم بالای همه کارهای زندگیم یادم اومدو باعث شد به خودم حق بدم.

من یه مادر شاغل با دو تا بچه‌ام که عاشقشونم و برام خیلی مهمه که بهشون توجه لازم رو داشته باشم و برای آموزششون هم کم نذارم علاوه بر همسرداری، کلی کارهای ریز و درشت خونه‎داری رو هم باید انجام بدم که خوب باعث میشه خیلی وقتی برای این که دنبال اموزش‌های جدید مثل موسیقی برم پیدا نکنم.
توی همین افکارغوطه‌ور بودم که از دور یه بیلبورد بزرگ رو دیدم. هیچ عکس خاصی نداشتو فقط روش بزرگ نوشته بودن ” فرصت‌های بر آب رفته”.

نمی‌دونم که منظورشون از این جمله چی بود و چرا اینو نوشته بودن و اصلا من چرا در چنین زمان خاصی اونو دیدم؟ اما هر چه که بود منو حسابی به فکر فرو برد؛ آیا من هم در زندگیم فرصت‌های بر آب رفته داشتم؟ من که همیشه یا مشغول درس خوندن بودم یا کار کردن در اداره و خونه! آیا منم فرصت‌هایی رو از دست دادم که می‌تونستم به شکل بهتری ازشون استفاده کنم؟ تصمیم گرفتم رسیدم خونه بشینم یه بازنگری روی برنامه‎های روزانه‌ام بکنم و ببینم چطور می‌شه از خلال اونها وقتی برای آموزش پیدا کنم. بالاخره کار نشد نداره دیگه! چون که عمر مثل برق و باد می‌گذره و اصلا مگه آدم چند بار زندگی می‌کنه که نتونه یه چیزای جدیدی رو تجربه کنه، مثل نواختن یک ساز، یا آموزش هر هنر دیگه‌ای.

شما چی فکر می‌کنین؟ به نظرتون شما در زندگیتون فرصتهایی رو از دست دادین که شاید می‌تونستین به نحو بهتری ازش استفاده کنین؟