انشا درباره صدای باران ؛ 14 نمونه انشا درباره صدای باران (ساده، توصیفی و ادبی) برای تمام پایه‌ها

باران یکی از زیباترین و آرامش‌بخش‌ترین پدیده‌های طبیعت است. صدای باران مانند نغمه‌ای دلنشین از آسمان است که دل انسان را آرام می‌کند و زمین را زنده می‌سازد. این صدا یادآور مهربانی خداوند و نشانه‌ای از تازگی و امید در دل طبیعت است.​در ادامه در سایت پرشین وی این چند انشا در مورد صدای باران را بخوانید. امیدواریم دانش آموزان عزیز دوره ابتدایی و متوسطه از خواندن این انشاهای جذاب در مورد صدای باران لذت ببرید .

انشا درباره صدای باران

انشا درباره صدای باران را با توصیف موسیقی دلنواز طبیعت آغاز می‌کنم. صدای برخورد قطرات آب با پنجره، زیباترین لالایی خدا برای زمین است. وقتی آسمان می‌تپد و قطره‌ها بر سقف خانه و سنگ‌فرش خیابان‌ها می‌کوبند، آرامشی عجیب تمام وجود انسان را فرا می‌گیرد.

این صدا، گرد و غبار غم را از دل‌ها می‌شوید و مژده‌ی طراوت و زندگی می‌دهد. شنیدن شرشر باران، درست شبیه به نواختن نت‌های یک آهنگ عاشقانه است که زمین تشنه را سیراب می‌کند. در نهایت، صدای باران تنها یک پدیده‌ی طبیعی نیست، بلکه آواز امید است که به ما یادآوری می‌کند پس از هر خشکی و گرفتگی، زلالی و پاکی در راه است و باید لحظات را نفس کشید.

انشا درباره صدای باران کوتاه

صدای باران آرام و دلنشین است. وقتی می‌بارد، زمین زنده می‌شود و بوی خاک فضا را پر می‌کند. من عاشق گوش دادن به صدای بارانم چون به دلم آرامش می‌دهد.

باران می‌بارد و صدای قطره‌هایش مانند موسیقی شادی در دل طبیعت پخش می‌شود. گل‌ها لبخند می‌زنند و درختان جان تازه می‌گیرند. صدای باران برایم یادآور مهربانی خداست.

وقتی باران می‌بارد، دوست دارم کنار پنجره بنشینم و به صدایش گوش بدهم. صدای باران خستگی‌ام را از بین می‌برد و دل مرا شاد می‌کند.

انشا درباره صدای باران کلاس هشتم

مقدمه:

باران، یکی از زیباترین نعمت‌های خداوند است که زمین تشنه را زنده می‌کند و جان تازه‌ای به طبیعت می‌بخشد. صدای باران برای بسیاری از انسان‌ها آرامش‌آور است و احساسی از پاکی و تازگی را در دل ایجاد می‌کند. وقتی باران می‌بارد، گویا آسمان هم مانند انسان‌ها احساس دارد و اشک شوق خود را بر زمین می‌ریزد.

بدنه:

صدای باران همانند موسیقی طبیعی است که نیازی به ساز و آهنگ ندارد. وقتی قطره‌های باران به برگ‌ها و بام خانه‌ها می‌خورند، نغمه‌ای دلنشین پدید می‌آید. در آن لحظه، نسیم خنک همراه با بوی خاک نم‌خورده، روح را نوازش می‌دهد و دل را از غم‌ها می‌شوید.

باران یادآور رحمت و مهربانی خداوند است. هر قطره آن نشانه حیاتی تازه بر روی زمین است. رودها پرآب می‌شوند، درختان جان می‌گیرند و پرندگان شادمان‌تر آواز می‌خوانند. صدای باران به انسان یاد می‌دهد که حتی گریه آسمان نیز می‌تواند سرشار از زیبایی و زندگی باشد.

نتیجه‌گیری:

صدای باران، صدای زندگی و امید است. هر بار که باران می‌بارد، دل انسان آرام می‌شود و یاد خدا در دل زنده‌تر می‌گردد. این نعمت آسمانی به ما می‌آموزد که بعد از هر تاریکی و خشکی، نوبت روشنایی و طراوت فرا می‌رسد.

انشا درباره صدای باران

انشا درباره صدای باران هشتم

مقدمه:

باران از زیباترین بخش‌های طبیعت است. هر قطره‌اش پیامی از آسمان برای زمین است؛ پیامی از زندگی، پاکی و مهربانی. وقتی باران می‌بارد، صدای آرام و دلنشین آن مانند موسیقی‌ای طبیعی در گوش می‌پیچد و به دل انسان آرامش می‌بخشد.

بدنه:

صدای باران پر از حس زندگی است. وقتی چکه‌هایش روی برگ‌ها می‌افتد یا بر شیشه پنجره می‌کوبد، انگار تمام خستگی دنیا از بین می‌رود. باران به گل‌ها و درختان جان تازه می‌دهد و بوی نم خاک، فضا را پر از تازگی می‌کند.

در آن لحظه، دوست داری چشم‌هایت را ببندی و فقط به صدای آرامش‌بخش قطره‌ها گوش دهی. باران به ما یاد می‌دهد که پس از هر ابر تیره و طوفان، دوباره روشنی و پاکی می‌آید. مثل دل انسان که پس از آ tears، سبک و آرام می‌شود.

نتیجه:

صدای باران برای من نشانه زندگی و امید است. با هر بار باریدن، زمین و دل انسان تازه می‌شود. باران یادآور این حقیقت است که مهربانی خداوند همیشه جاری است و پس از هر سختی، نوبت آرامش فرا می‌رسد.

انشا درباره صدای باران بهاری

مقدمه:

بهار، فصل بیداری و تازگی طبیعت است. در میان همه زیبایی‌های بهار، باران نرم و آرام آن دل آدمی را زنده می‌کند. صدای باران بهاری، مانند نغمه‌ای آرام از آسمان است که روح را نوازش می‌دهد و بوی نشاط را در فضا پخش می‌کند.

بدنه:

وقتی باران بهاری شروع به باریدن می‌کند، قطره‌های ریز آن بر شاخه‌های جوان درختان و گل‌های تازه شکفته می‌نشیند. زمین بوی نم و زندگی می‌گیرد و پرندگان شادمانه در میان شاخه‌ها پرواز می‌کنند. صدای چکیدن باران بر سقف خانه‌ها و برگ درختان، مانند موسیقی‌ای طبیعی است که تنها دل‌های آرام آن را درک می‌کنند.

باران بهاری علاوه بر زیبایی، نشانه رحمت و برکت خداوند است. کشاورزان با دیدن آن خوشحال می‌شوند، چون می‌دانند زمین‌شان پرمحصول‌تر خواهد شد. باران دل طبیعت را زنده و هوای زمین را تازه می‌کند. در هنگام بارش، همه‌جا آرام می‌شود و تنها صدای دلنشین قطره‌ها شنیده می‌شود که گویی از شادی می‌خوانند.

نتیجه:

صدای باران بهاری، صدای زندگی و امید است. این صدا یادآور مهربانی خداوند و آغاز روزهای زیبا و سبز است. هر بار که باران می‌بارد، باید خدا را شکر کنیم که چنین نعمت آرام و پر معنا را به ما بخشیده است.

انشا درباره صدای باران

انشا درباره صدای باران نگارش هشتم

مقدمه:

باران یکی از زیباترین و آرامش‌بخش‌ترین نعمت‌های خداوند است. وقتی می‌بارد، آسمان و زمین با یکدیگر سخن می‌گویند و صدای قطره‌های باران همچون موسیقی دل‌نوازی در فضا می‌پیچد. این صدا برای دل انسان آرامش می‌آورد و خستگی روزهای طولانی را از بین می‌برد.

بدنه:

صدای باران، صدای زنده شدن طبیعت است. وقتی قطره‌ها یکی‌یکی از آسمان فرو می‌ریزند، برگ درختان می‌درخشند، گل‌ها جان تازه‌ای می‌گیرند و رودها با خوشحالی می‌خروشند. باران یادآور مهربانی خداوند است که زمین خشک و خسته را سیراب می‌کند.

در هنگام بارش، سکوتی پرمعنا در دل طبیعت حاکم می‌شود. تنها صدای چکیدن قطره‌ها بر شیشه پنجره یا بام خانه‌ها شنیده می‌شود که دل را آرام می‌کند. صدای باران به انسان یاد می‌دهد که پس از هر تیرگی و ابر، نوبت روشنی و طراوت می‌رسد.

نتیجه‌گیری:

باران پیامی از جانب آسمان است؛ پیامی از امید و ادامه زندگی. صدای آن به ما می‌گوید که ناامید نشویم، چون پس از هر ابر تیره، درخشش خورشید در انتظار ماست. باران یعنی تازگی، مهر و آغاز دوباره زندگی.

انشا درباره صدای باران ادبی

مقدمه:

باران، نغمه‌ای آسمانی است که بر سیم‌های دل می‌نشیند و جان را تازه می‌کند. صدای باران، موسیقی طبیعت است؛ بی‌هیچ سازی و نوایی، اما پر از احساس و معنا. هر قطره‌اش پیام‌آور زندگی است و دل خسته انسان را به آرامش فرا می‌خواند.

بدنه:

وقتی آسمان دلش می‌گیرد و اشک‌های شفاف خود را بر زمین می‌بارد، جهان رنگی دیگر می‌گیرد. صدای باران، گویی گفت‌وگویی عاشقانه میان زمین و آسمان است. در آن لحظه، بوی خاک نم‌خورده از دل زمین برمی‌خیزد و در هوا می‌پیچد؛ عطری که یاد خدا و پاکی را در دل انسان زنده می‌کند.

قطره‌های باران با نرمی و لطافت بر برگ‌ها می‌لغزند و به گوش جهان نجوا می‌کنند که زندگی جریان دارد. صدای باران به دل‌ها امید می‌بخشد، اندوه‌ها را می‌شوید و لبخند را به چهره غمگین‌ترین لحظه‌ها بازمی‌گرداند. در سکوت شب، آن‌گاه که باران آرام می‌بارد، هر ضربه قطره‌اش صدای مهربانی خداست که می‌گوید: هنوز زندگی زیباست.

نتیجه‌گیری:

صدای باران سرود زندگی است؛ یادآور رحمت و عشق جاودان الهی. این نغمه آسمانی به ما می‌آموزد که پس از هر ابر تیره، روشنایی و طراوت در راه است. هر بار که باران می‌بارد، دل‌ها نیز شسته می‌شوند و جهان دوباره جان می‌گیرد.

انشا درباره صدای باران

انشا درباره صدای باران به شما چه میگوید

مقدمه:

وقتی باران می‌بارد، آسمان با زمین حرف می‌زند و طبیعت جان تازه‌ای می‌گیرد. صدای باران برای هرکسی پیامی دارد؛ برای بعضی آرامش، برای بعضی دلتنگی و برای بعضی امید. من هم وقتی صدای باران را می‌شنوم، احساس می‌کنم خدا با مهربانی با دل من سخن می‌گوید.

بدنه:

صدای باران به من می‌گوید که بعد از هر سختی، نوبت آرامش و زیبایی می‌رسد. چکه‌هایش مثل نت‌های موسیقی، داستان زندگی را می‌نوازند. گاهی همراه این صدا، بوی خاک نم‌خورده بلند می‌شود و یاد روزهای کودکی را زنده می‌کند. باران به من یاد می‌دهد که مثل قطره‌ها باشم: کوچک، ولی مفید و پر از برکت.

در آرامش صدای باران، می‌توان فکر کرد، دعا کرد و خستگی‌ها را شست. انگار آسمان با هر قطره، حرفی از امید و بخشش برایمان می‌فرستد. هر بار که می‌بارد، دل من هم مثل زمین تازه و زنده می‌شود.

نتیجه:

صدای باران به من می‌گوید که زندگی حتی در میان ابرها و اشک‌ها هم زیباست. این صدا یادم می‌دهد که امید را فراموش نکنم و همیشه به روشنایی بعد از باران ایمان داشته باشم.

انشا درباره صدای باران احساسی

مقدمه:

هرگاه باران می‌بارد، دلم آرام می‌شود. صدای باران مثل لالایی مادر است که خستگی‌ها را از دل می‌برد و روح را نوازش می‌دهد. باران برای من فقط قطره‌هایی از آسمان نیست، بلکه حرف‌هایی پنهان از مهربانی، دلتنگی و عشق است.

بدنه:

وقتی چکه‌های باران بر پنجره می‌کوبند، انگار قلبم با ریتم آن می‌تپد. در آن لحظه، همه چیز آرام می‌شود و تنها صدای باران است که با من سخن می‌گوید. حس می‌کنم آسمان می‌گرید تا زمین را خوشحال کند، تا گل‌ها بخندند و هوا تازه شود.

صدای باران به من یاد می‌دهد که حتی اشک‌ها هم زیبا هستند، اگر از دلِ مهربانی بیایند. گاهی زیر باران قدم می‌زنم و بگذار می‌دهم قطره‌ها روی صورتم بنشینند؛ چون در آن لحظه، غصه‌ها می‌روند و دلم سبک می‌شود. باران برایم یادآور پاکی، زندگی و امید است.

نتیجه‌گیری:

صدای باران صدای آرامش دل من است. هر بار که می‌بارد، می‌فهمم هنوز زیبایی در دنیا هست و زندگی ارزش ادامه دادن دارد. کاش همیشه دلم مثل باران ببارد؛ پاک، آرام و پر از عشق.

انشا صدای باران پایه هشتم / انشا صدای باران کلاس هشتم

مقدمه: آسمان چادر خاکستری‌اش را بر سر شهر می‌کشد و ابرها مانند پنبه‌های تیره، آرام‌آرام به هم نزدیک می‌شوند. همه چیز خبر از یک اتفاق تازه می‌دهد. ناگهان، سکوت سنگین هوا با اولین ضربه قطره‌ای بر شیشه پنجره می‌شکند. این آغاز زیباترین موسیقی طبیعت است؛ صدای باران. صدایی که نه نیازی به ساز دارد و نه نیازی به نوازنده، بلکه تنها با برخورد آب و زمین نواخته می‌شود.

بدنه: وقتی باران شدت می‌گیرد، صداها تغییر می‌کنند. ابتدا صدای «تیک‌تیک» آرام قطرات را می‌شنویم که با خجالت بر سقف خانه‌ها و برگ درختان می‌کوبند. اما کم‌کم این صدا به نوایی پیوسته و ریتمیک تبدیل می‌شود. اگر خوب گوش دهیم، صدای باران روی هر چیزی متفاوت است. وقتی روی شیروانی‌های فلزی می‌بارد، صدایی شبیه به طبل‌های جنگی دارد؛ تند و پرهیاهو. اما وقتی روی خاک تشنه باغچه می‌نشیند، صدایی نرم و خفه دارد، گویی خاک با ولع قطرات را می‌نوشد و در عوض، عطر کاهگل و خاک نم‌خورده را به هوا هدیه می‌دهد.

صدای باران در خیابان هم ماجرای دیگری دارد. صدای چرخ ماشین‌ها روی آسفالت خیس، صدای «شرشر» ناودان‌ها که آب را با عجله به پایین می‌ریزند، و صدای پای عابرانی که با عجله به سمت سرپناه می‌دوند، همه بخشی از این سمفونی بزرگ هستند. گنجشک‌ها ساکت می‌شوند و به زیر لبه بام‌ها پناه می‌برند و تنها صدای غالب، صدای غرش آسمان و بارش بی وقفه است. این صدا گرد و غبار را از چهره شهر می‌شوید و انگار دارد در گوش زمین زمزمه می‌کند که بیدار شو و دوباره نفس بکش.

نتیجه‌گیری: صدای باران، لالایی خدا برای زمین خسته است. این صدا به ما یادآوری می‌کند که پس از هر گرفتگی و تیرگی، رحمتی نازل می‌شود که همه چیز را پاک و تازه می‌کند. وقتی باران بند می‌آید، اگرچه صدا قطع می‌شود، اما طراوت و پاکیزگی که به جا می‌گذارد، تا مدت‌ها حس خوب شنیدن آن موسیقی را در دل ما زنده نگه می‌دارد. بیایید هر بار که صدای باران را شنیدیم، نه فقط با گوش، بلکه با جان به آن گوش دهیم.

انشا درباره صدای باران

انشا صدای باران نگارش هشتم

مقدمه: آیا تا به حال دیده‌اید که آسمان دلش بگیرد و بغضش بترکد؟ صدای باران، همان صدای هق‌هق آسمان است که دلتنگی‌هایش را بر سر زمین می‌ریزد. نگارش داستان باران، نوشتن از مرواریدهایی است که از گردنبند پاره شده‌ی ابرها به پایین می‌ریزند. امروز می‌خواهم گوش‌هایم را تیز کنم و ترجمه‌ی این نجوای آسمانی را بنویسم.

بدنه: ابرها، این مسافران سرگردان آسمان، وقتی به هم می‌رسند، انگار خاطرات غم‌انگیزی را برای هم تعریف می‌کنند و نتیجه‌اش اشکی است که ما آن را باران می‌نامیم. صدای باران، ترانه‌ی بی‌کلامی است که واژگانش از جنس آب هستند. وقتی باران به شیشه می‌خورد، انگار انگشتان ظریفی به در می‌کوبند و اجازه ورود می‌خواهند. قطرات باران مانند الماس‌های تراش‌خورده، با شتاب خود را به زمین می‌رسانند و در آغوش مادرشان، زمین، آرام می‌گیرند.

این صدا گاهی خشمگین است و گاهی مهربان. وقتی رعد و برق مانند تازیانه‌ای آتشین بر پیکر آسمان فرود می‌آید، صدای باران نیز اوج می‌گیرد و مانند لشکری که فرمان حمله گرفته است، بر زمین می‌تازد. اما دقایقی بعد، آرام می‌شود و مثل مادری که موهای فرزندش را نوازش می‌کند، بر سر گل‌ها و گیاهان دست نوازش می‌کشد. صدای برخورد قطرات با برگ‌های پهن درخت چنار، صدای کف‌زدن تماشاگرانی است که از تماشای این نمایش باشکوه به وجد آمده‌اند. هر قطره که می‌افتد، کلمه‌ای از دیوان شعر خداست که بر دفتر زمین نوشته می‌شود.

نتیجه‌گیری: صدای باران، صدای تپش قلب طبیعت است. این صدا به ما می‌آموزد که حتی سقوط هم می‌تواند زیبا باشد، اگر نتیجه‌اش سیراب کردن یک گل تشنه باشد. باران با زبان بی‌زبانی به ما درس بخشندگی می‌دهد؛ می‌بارد بی‌آنکه بپرسد کاسه‌های خالی از آن کیست. بیایید ما هم مثل باران باشیم؛ زلال، باطراوت و جاری، و صدایی باشیم که شنیدنش به دیگران آرامش می‌بخشد.

انشا صدای باران غمگین

مقدمه: پاییز است و غروب جمعه. کنار پنجره نشسته‌ام و بخار روی شیشه را با انگشت پاک می‌کنم. بیرون، همه چیز خاکستری است. ناگهان سکوت سنگین اتاق با صدای آشنایی می‌شکند. صدای باران… اما این بار، این صدا برایم نویدبخش شادی نیست؛ بلکه موسیقی متنی است برای دلتنگی‌هایی که در کنج دلم انبار شده‌اند.

بدنه: صدای باران غمگین است، درست مثل گریه‌ی کودکی که در شلوغی بازار دست مادرش را گم کرده است. قطرات آب روی شیشه می‌لغزند و با هم مسابقه می‌دهند، انگار اشک‌های پنجره هستند که برای تنهایی من می‌ریزند. وقتی خوب گوش می‌دهم، در لا‌به‌لای صدای شرشر ناودان، صدای خاطرات دور را می‌شنوم. خاطرات روزهایی که با عزیزانم زیر باران قدم می‌زدم و می‌خندیدم، اما حالا تنها صدای برخورد قطرات با سنگفرش سرد حیاط باقی مانده است.

این صدا من را به یاد کسانی می‌اندازد که سقفی بالای سر ندارند، به یاد پرنده‌ی کوچکی که در شاخه‌های خیس درخت کز کرده و می‌لرزد. صدای هو‌هوی باد که با باران همراه می‌شود، ناله‌ای حزن‌انگیز سر می‌دهد. انگار آسمان هم فهمیده است که در دل آدم‌های روی زمین چه غوغایی برپاست و آمده تا با آن‌ها همدردی کند. باران می‌بارد تا شاید اشک‌های ما در میان قطراتش پنهان شود و کسی نبیند که ما نیز همپای آسمان بارانی هستیم.

نتیجه‌گیری: با این همه، صدای بارانِ غمگین هم زیباست. غمی دارد که جنسش از جنس سبک شدن است. شاید آسمان می‌بارد تا غم‌های زمین را بشوید و با خود ببرد. وقتی باران تمام می‌شود و سکوت بازمی‌گردد، اگرچه دلتنگی هنوز هست، اما انگار سبک‌تر شده‌ایم. صدای باران به ما یاد می‌دهد که گریستن عیب نیست؛ گاهی باید بارید تا بتوان دوباره طلوع کرد و رنگین‌کمان را دید.

انشا درمورد صدای باران / موضوع انشا صدای باران

مقدمه: در میان تمام صداهای طبیعت، از صدای امواج دریا گرفته تا صدای خش‌خش برگ‌ها، هیچ صدایی به اندازه صدای باران همگانی و آشنا نیست. این صدا قرن‌هاست که برای بشر تکرار می‌شود، اما هرگز تکراری نمی‌شود. انشا درباره صدای باران، انشا درباره زندگی، رویش و برکت است. موضوعی که ساده به نظر می‌رسد اما دنیایی از معنی در خود دارد.

بدنه: صدای باران تنها یک پدیده فیزیکی ناشی از برخورد آب با اجسام نیست؛ بلکه یک پیام‌آور است. وقتی باران می‌بارد، ریتم زندگی تغییر می‌کند. سرعت آدم‌ها کم می‌شود، ماشین‌ها آهسته‌تر می‌روند و همه به دنبال پناهگاه می‌گردند. این صدا قدرت عجیبی دارد؛ می‌تواند یک کشاورز را که نگران محصولش است خوشحال کند و لبخند بر لبش بیاورد، و همزمان می‌تواند معماری را که نگران سقف نیمه‌کاره ساختمانش است، نگران کند. پس صدای باران برای همه یک معنی ندارد.

صدای باران به ما درس برابری می‌دهد. وقتی می‌بارد، صدایش روی سقف کاخ ثروتمندان همان‌گونه است که روی کلبه فقیران. این صدا مرز نمی‌شناسد. از کوه‌ها سرازیر می‌شود، به رودخانه‌ها می‌پیوندد و در نهایت راه دریا را پیش می‌گیرد. صدای غرش آسمان قبل از باران، نشانه قدرت است و صدای نرم ریزش آن، نشانه لطافت. ترکیب این قدرت و لطافت است که باران را شگفت‌انگیز می‌کند. این صدا گرد و غبار را می‌خواباند و هوا را برای نفس کشیدن مطبوع می‌کند.

نتیجه‌گیری: در نهایت، صدای باران موهبتی است که باید قدر آن را دانست. تصور کنید دنیایی را که در آن هرگز باران نبارد؛ خشک، ساکت و بی‌روح. بنابراین، هر زمان که صدای برخورد قطرات را شنیدیم، باید خدا را شکر کنیم که هنوز جریان حیات در رگ‌های زمین جاری است. صدای باران، صدای تپش زندگی است که ما را به زنده‌بودن و شادابی دعوت می‌کند.

انشا صدای باران

مقدمه: جهان تالار بزرگی است و طبیعت، ماهرترین نوازنده‌ی آن. گاهی سکوت بر این تالار حکم‌فرماست و گاهی صدای خش‌خش برگ‌ها شنیده می‌شود. اما باشکوه‌ترین اجرای این ارکستر زمانی است که ابرها به هم می‌پیوندند و سازهای خود را کوک می‌کنند. موضوع انشای امروز من، گوش سپردن به کنسرت بزرگ خدا، یعنی صدای باران است.

بدنه: اجرا با یک پیش‌درآمد آرام شروع می‌شود. ابتدا تک‌نوازیِ قطرات ریز را می‌شنویم؛ «چک… چک…». این صدا شبیه به زخمه زدن بر تارهای یک ساز زهی است که آرامش را به جان شنونده تزریق می‌کند. کم‌کم ریتم تندتر می‌شود. ابرها رهبر ارکستر می‌شوند و با حرکات نامرئی خود، فرمان اوج گرفتن صدا را صادر می‌کنند. حالا دیگر تک‌نوازی نیست؛ میلیون‌ها قطره با هم هماهنگ شده‌اند. صدای برخورد باران با سقف‌های شیروانی، حکم صدای طبل و سنج را دارد که هیجان را بالا می‌برد. صدای شرشر آب که در جوی‌های کوچه به راه می‌افتد، مانند صدای سازهای بادی، پیوسته و ممتد است.

اگر در جنگل یا باغ باشید، صدای باران جنس دیگری دارد؛ نرم و بم، شبیه به صدای ویولن‌سل. قطرات روی برگ‌ها می‌لغزند و صدایی لطیف تولید می‌کنند. اما در شهر، باران روی آسفالت و فلز ماشین‌ها صدایی تیزتر و خشک‌تر دارد. باد هم در این میان به کمک باران می‌آید و با هو‌هو کردن در لابه‌لای شاخه‌ها، پس‌زمینه‌ای وهم‌آلود و زیبا برای این موسیقی می‌سازد. رعد و برق نیز گهگاه با صدای مهیبش، حضار را از جا می‌پراند و قدرتِ این سمفونی را به رخ می‌کشد.

نتیجه‌گیری: وقتی این موسیقی به پایان می‌رسد و ابرها کنار می‌روند، سکوتی عجیب و دلپذیر همه جا را فرا می‌گیرد. بوی خاک باران‌خورده، شبیه به صدای تشویق تماشاگران است که فضا را پر می‌کند. صدای باران به ما یادآوری می‌کند که زیباترین آهنگ‌ها رایگان هستند؛ فقط کافی است پنجره را باز کنیم، چشم‌ها را ببندیم و با تمام وجود به هنرنمایی آسمان گوش دهیم.

انشا صدای باران پایه هشتم

انشا درمورد صدای باران پایه هشتم

مقدمه: زنگ آخر مدرسه که خورد، آسمان مثل همیشه نبود. ابرها پایین آمده بودند و هوای گرفته‌ی پاییز، خبر از یک مهمان ناخوانده می‌داد. هنوز به نیمه‌ی راه خانه نرسیده بودم که اولین قطره روی گونه‌ام چکید. انگار آسمان دکمه‌ی شروع را فشار داد و ناگهان صدای همهمه‌ی خیابان در صدای غالب باران گم شد. انشای من روایتی است از شنیدن صدای باران در مسیر خانه.

بدنه: اولین صدایی که توجهم را جلب کرد، صدای «فِش‌فِش» باز شدن چترهای رنگارنگ بود. مردم با عجله چترهایشان را باز می‌کردند و این صدا مثل باز شدن بال پرندگان در فضا می‌پیچید. باران شدت گرفت و صدای برخورد قطرات با چتر من، شبیه به صدای پرتاب سنگریزه‌های کوچک روی طبل بود. یک ریتم تند و نامنظم که درست بالای سرم نواخته می‌شد و حس امنیت عجیبی به من می‌داد؛ اینکه زیر این سقف پارچه‌ای کوچک، از خیس شدن در امانم.

کمی جلوتر، ماشینی با سرعت از کنارم رد شد و صدای «شلپ» بلندی بلند شد. آب جمع شده در چاله خیابان به اطراف پاشید. حتی این صدای ناخوشایند هم بخشی از ماجرای باران بود. به ناودان خانه‌ای قدیمی رسیدم؛ صدای آب که با فشار از لوله بیرون می‌ریخت و به سنگفرش پیاده‌رو می‌خورد، شبیه به صدای یک آبشار کوچک بود. گنجشک‌ها ساکت شده بودند و تنها صدای غالب، شرشر مداوم و یکنواختی بود که انگار می‌خواست شهر را خواب کند. وقتی به خانه رسیدم و در را بستم، صدای باران تغییر کرد. حالا صدایش خفه و دور شده بود، مثل زمزمه‌ای که از پشت شیشه التماس می‌کرد وارد اتاق شود.

نتیجه‌گیری: کنار بخاری نشستم و به صدای باران که حالا آرام‌تر شده بود گوش دادم. صدای باران برای من فقط صدای آب نیست؛ صدای خاطره‌های راه مدرسه است، صدای دویدن‌ها و خندیدن‌ها و خیس شدن‌ها. این صدا به من یاد می‌دهد که حتی در روزهای خاکستری و ابری هم می‌توان زیبایی را پیدا کرد، اگر چتری از امید بالای سر داشته باشیم. صدای باران، صدای جریان زندگی در رگ‌های شهر است