آزیتا اکبری و همسرش: ساخت هواپیمای خانگی/زندگی متفاوت

آزیتا اکبری و همسرش داستان زندگی‌شان نمادی از پیوند عشق، علم و خلاقیت در ایران است. آزیتا اکبری، زنی که از کودکی عاشق آسمان بود، با ازدواج با علی انارکی فیروز، مهندس هوا و فضا، مسیر زندگی‌اش تغییر کرد. این زوج با ترکیب تخصص‌های مهندسی و شیمی، توانستند نخستین هواپیمای کانارد خانگی را در ایران طراحی و بسازند. داستان آن‌ها نشان می‌دهد که چگونه با پشتکار و دوری از مدرک‌گرایی، می‌توان بر موانع فنی و تحریم‌ها غلبه کرد و رویاهای بزرگ را محقق ساخت.

همسر آزیتا، علی انارکی فیروز، با دانش مهندسی خود و حمایت همسرش در زمینه مواد کامپوزیتی، پروژه‌ای را آغاز کردند که در ابتدا به عنوان یک هواپیمای دونفره طراحی شد. این هواپیما که به نام «آزیتا» نام‌گذاری شد، نه تنها یک دستاورد فنی، بلکه نمادی از اراده و همت این زوج است. آن‌ها با الهام از برادران رایت و با استفاده از دانش روز، توانستند موانع زیادی را پشت سر بگذارند و نام خود را در تاریخ هوانوردی خانگی ایران ثبت کنند.

از رویای کودکی تا واقعیت پرواز

آزیتا اکبری در خاطراتش می‌گوید که علاقه‌اش به پرواز از زمانی آغاز شد که پدرش از یک سفر هوایی برگشت و از تجربه پروازش گفت. آن جمله پدرش که «ابرها مثل توده‌های پنبه از کنارت می‌گذرند» نقطه عطفی در زندگی او شد. آزیتا که در رشته شیمی از دانشگاه فردوسی مشهد فارغ‌التحصیل شده بود، با ازدواج سنتی با علی انارکی فیروز، مهندس هوا و فضا، وارد دنیای جدیدی شد. در جلسه خواستگاری، وقتی فهمید که علی متخصص هوا و فضا است، از او پرسید آیا می‌تواند یک هواپیمای دونفره بسازد؟ این سوال، آغازگر یک سفر هیجان‌انگیز بود.

علی انارکی فیروز که پروژه کارشناسی‌اش را روی هواپیمای ۵۰ نفره انجام داده بود، با اعتماد به نفس گفت که ساخت هواپیمای دونفره برایش دشوار نیست. اما آزیتا که خود نیز به دلیل دیدن سوانح رانندگی و ترافیک‌های سنگین به فکر راه‌حلی بود، تصمیم گرفت در این مسیر همراه همسرش باشد. آن‌ها با تحقیق درباره تکنیک‌های ساخت و طراحی هواپیما، کار را آغاز کردند. آزیتا با استفاده از دانش شیمی خود، در زمینه پلیمر و کامپوزیت کار کرد تا بدنه هواپیما را با مواد سبک‌تر و مقاوم‌تری بسازد.

طراحی و ساخت: چالش‌ها و راهکارها

پروسه ساخت هواپیما برای آزیتا اکبری و همسرش علی انارکی فیروز، مسیری پرچالش بود. آن‌ها در ابتدا یک هواپیمای دوباله طراحی کردند، اما با پیشنهاد اساتید دانشگاه شریف، طرح را به صورت یک‌باله (کانارد) تغییر دادند. این تغییر طراحی یک سال زمان برد. آزیتا می‌گوید که مادرم همیشه به من کمک می‌کرد و اجازه نمی‌داد از چیزی گله کنم. این تربیت خانوادگی به او کمک کرد تا در برابر موانع مقاومت کند و به دنبال راه‌حل باشد.

یکی از بزرگترین چالش‌ها، دسترسی نداشتن به برخی مواد اولیه به دلیل تحریم‌ها بود. اما آن‌ها با استفاده از دانش فنی و خلاقیت، توانستند با استفاده از کامپوزیت‌های پیشرفته، بدنه هواپیما را بسازند. آزیتا و علی باور داشتند که مدرک‌گرایی مانع پیشرفت است و به همین دلیل تصمیم گرفتند کار را به صورت عملی انجام دهند. آن‌ها با ساخت مدل‌های کوچک‌تر و تست آن‌ها با رادیو کنترل، به تدریج به مرحله ساخت هواپیمای واقعی رسیدند.

نخستین پرواز و نام‌گذاری

نخستین پرنده این زوج، به نام دخترشان «شکیبا» نام‌گذاری شد. این هواپیمای کوچک که با رادیو کنترل پرواز می‌کرد، اولین گام در مسیر ساخت هواپیمای بزرگ‌تر بود. آزیتا می‌گوید که وقتی هواپیمای کانارد خانگی نهایی شد، تصمیم گرفتند آن را به نام خودشان، یعنی «آزیتا»، نام‌گذاری کنند. این نام اکنون در فرهنگ اسامی دختران ایرانی، در کنار معنای «نامیرا»، به عنوان نام نخستین هواپیمای کانارد خانگی ایران نیز شناخته می‌شود.

این زوج با استفاده از برگ برنده‌هایی مانند تربیت خانوادگی، دوری از مدرک‌گرایی و تمرکز بر کار عملی، توانستند موانع زیادی را پشت سر بگذارند. آزیتا و علی با همبستگی و دانش فنی خود، نه تنها رویای کودکی آزیتا را محقق کردند، بلکه الگویی برای نسل جدید خلاق و مهندس در ایران شدند. داستان آن‌ها نشان می‌دهد که با پشتکار و دوری از محدودیت‌های ذهنی، می‌توان به دستاوردهای بزرگ دست یافت.

سوالات متداول