از نوموفوبیا (هراس بی موبایلی ) چه می دانید؟
نوموفوبیا
نوموفوبیا , طبق نتایج موسسه پیو ۶۷درصد کاربران گوشی خود را جهت مشاهده تماس‌ها، پیام‌ها و فعالیت‌های شبکه اجتماعی کنترل می‌کنند، حتی در زمانی که تلفن آنان زنگ نمی‌خورد امروزه تقریبا نیمی از بزرگسالان یک گوشی هوشمند دارند
و بنابر گزارشی که در اکونومیست به چاپ رسیده، این رقم تا سال۲۰۲۰ به ۸۰درصد خواهد رسید.
طبق آمار، ۸۰درصد صاحبان گوشی‌های هوشمند در ۱۵دقیقه نخست پس از بیداری، پیام‌ها و اخبار را بررسی می‌کنند.
دوری از موبایل
اما این وسیله ضروری که افراد را در جریان جدیدترین اطلاعات و اخبار قرار می‌دهد، در عین‌حال، منشأ مشکلاتی در
حوزه سلامت روان نیز شده است.
اگر گوشی خود را در خانه جا گذاشته و در مسیریابی ناتوان مانده‌اید یا اگر باتری موبایل‌تان در خارج از
خانه تمام شده و دربه‌در به‌دنبال شارژر گشته‌اید، احتمالا به «ترس دورماندن از تلفن‌همراه» دچارید که اصطلاحا «نوموفوبیا» نامیده می‌شود.
براساس پژوهش ها، این ترس از هر ۵ نفر، ۴نفر را درگیر می‌کند.
«نوموفوبیا» ترس دورماندن از تلفن‌همراه است، مفهومی که در سال۲۰۱۰ در جریان یک پژوهش ابداع شد و نگرانی‌هایی را مورد
مطالعه قرار می‌داد که کاربران موبایل از آنها رنج می‌بردند.
اعتیاد به گوشی موبایل
آن را می‌توان یکی از ترس‌های عصر مدرن دانست که در جهان فراگیر است.
نوموفوبیا می‌تواند علامتی از یک اعتیاد بالقوه باشد.
کاربران وقتی گوشی را به همراه دارند، شادند و زمان خوبی را سپری می‌کنند و بدون گوشی با استرس شدید
و نگرانی مواجه می‌شوند و این زمانی است که یک اعتیاد به تهدید مبدل می‌شود.
۶۶درصد مردم دنیا به ترس دورماندن از تلفن‌همراه خود دچارند، نکته قابل‌تامل این‌جاست که اگر ۶۶درصد بزرگسالان که قاعدتا باید
خویشتن‌دار بوده و توان کنترل علایق خود را داشته باشند، به این ترس مبتلا باشند، دیگر در مورد نسل جوان
چه می‌توان گفت که هنوز باید برای تقویت حس مسئولیت‌پذیری و خودکنترلی تلاش کنند؟
چه مدت طاقت دوری از موبایل خود را دارید؟
به‌گفته روانشناسان، پاسخ این سوال دست‌کم
در میان جوانان ۱۸تا ۲۶ ساله احتمالا چند دقیقه است.
در یک پژوهش مشخص شد که احتمال بروز رفتار پراسترس در افرادی که گوشی از آنها گرفته شده
بود، در مقایسه با سایرین، بیشتر است.
پژوهشگران معتقدند راحتی ناشی از تلفن‌همراه، جایگزین تعاملات واقعی و رودرروی انسان‌ها شده است، مثل زمانی که کودک دور از
آغوش والدین، با گرمای یک پتوی نرم، احساس رضایت می‌یابد.
تبعات دسترسی نداشتن به تلفن‌همراه، زمانی به شکل جدی‌تری رخ می‌نماید که بدانیم طبق پژوهش‌های انجام‌گرفته در سال۲۰۱۶ تقریبا ۷۳درصد
افراد وقتی متوجه می‌شوند که گوشی خود را به همراه ندارند، می‌ترسند، ۱۴درصد مستاصل و ۷درصد بیمار می‌شوند
کودکان و گوشی هوشمند
و تنها
۶درصد احساس رهایی دارند.
اعتیاد به گوشی‌های هوشمند در آسیا ترس دوری از گوشی همراه، چند سالی است که مورد بحث است، اما روانشناسان
معتقدند اعتیاد به تلفن‌های هوشمند در آسیا به‌سرعت درحال افزایش است و جوانان را بیشتر از بقیه درگیر می‌کند.
براساس آمار از ماه مارس ۲۰۱۴ تعداد معتادان به تلفن‌همراه به ۱۷۶میلیون نفر رسیده، درحالی‌که در سال۲۰۱۳ این تعداد ۷۹میلیون
نفر بوده است.
زنان ۵۲درصد از این آمار را به خود اختصاص می‌دهند.
کاربران میانسال ۲۸درصد معتادان موبایل را تشکیل می‌دهند که رفتار وسواس‌گونه‌ای با تلفن‌همراه به نمایش می‌گذارند.
در پژوهشی تعداد هزار دانش‌آموز در کره‌جنوبی مورد بررسی قرار گرفتند.
این کشور جایی است که ۷۲درصد کودکان در سن ۱۱ یا ۱۲سال یک تلفن هوشمند دارند و به‌طور متوسط در
روز ۵ساعت‌ونیم با آن کار می‌کنند.
در نتیجه مشخص شد که حدود ۲۵درصد از این بچه‌ها به تلفن‌همراه معتاد هستند.
نتایج این پژوهش که در سال۲۰۱۶ به چاپ رسید، نشان داد که استرس یک شاخص مهم از احتمال اعتیاد افراد
به تلفن‌همراه محسوب می‌شود و افرادی که از گوشی هوشمند خود برای دسترسی به شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند، بیشتر احتمال
دارد که به آن معتاد شوند.
درست است که تلفن‌های هوشمند در بسیاری از جوامع، نقطه کانونی زندگی شهروندان به شمار می‌آیند، اما واقعیت این است
که به روش‌های مختلف با جوامع آسیایی آمیخته و یکپارچه شده‌اند.
قاره آسیا با ۵/۲میلیارد کاربر تلفن‌همراه، جریانی از اخبار ناگوار را ایجاد کرده است.
کم نبوده‌اند افرادی که به دلیل تمرکز بر صفحه گوشی خود با خطرات جانی مواجه شده‌اند، اما نگرانی‌های دیگری نیز
وجود دارد، مثلا موضوع اصلی در سنگاپور کاهش یافتن سن افراد در معرض اعتیاد است.
اعتیاد به دیجیتال
این کشور با جمعیت ۶میلیون نفر بیشترین ضریب نفوذ گوشی‌های هوشمند را دارد.
همین مسأله باعث‌شده متخصصانی در امر اعتیاد دیجیتال، دست به کار شوند و برای پایش آن، به‌طور رسمی کلینیک سلامت
سایبری راه‌اندازی کنند.
مدیر یکی از این کلینیک‌ها می‌گوید جوان‌ترها هنوز به پختگی نرسیده‌اند و همین امر مدیریت استفاده از تلفن‌های هوشمند را
برای آنان دشوار می‌کند، چراکه خودکنترلی چندانی ندارند.
در آغاز، گوشی همراه به منزله یک ابزار کلیدی به‌منظور بیشتر‌کردن تماس انسان‌ها با یکدیگر در نظر گرفته می‌شود، اما
به مرور زمان افزون‌بر این کارکرد اصلی، برای مقاصد دیگری نیز مورد استفاده قرار گرفت.
امروزه گوشی‌های هوشمند، مفهوم اولیه تلفن‌های همراه را عوض کرده‌اند.
دیگر فقط برای ارتباطات صوتی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند.
گوشی‌های هوشمند این امکان را فراهم کرده‌اند تا دوربین، جهت‌یاب، بازی‌های ویدیویی و حتی کتابخانه مجازی را در مشت خود
داشته باشیم و البته مهم‌ترین جنبه این است که یک گوشی هوشمند امکان دستیابی به اینترنت را فراهم می‌آورد.
نشانه‌های اعتیاد به گوشی‌های هوشمند – چک‌کردن دایمی گوشی بدون دلیل – احساس اضطراب و ناآرامی بدون گوشی – دوری‌گزیدن
از جمع و گذراندن زمان با گوشی – بیدارشدن در نیمه‌شب برای دیدن صفحه گوشی – کاهش در عملکرد تحصیلی
یا شغلی به‌عنوان نتیجه کار طولانی‌مدت با تلفن‌همراه – حواس‌پرتی در انجام کارهای روزانه وضع مقررات در بعضی کشورها برای
استفاده از تلفن‌های هوشمند در کره‌جنوبی استفاده بیش‌ازحد از گوشی هوشمند در میان نوجوانان به بحث داغی تبدیل شده است.
مقامات این کشور در سال۲۰۱۱ قوانینی تدوین کردند که دسترسی کودکان به بازی‌های آنلاین را بعد از نیمه شب محدود
می‌کرد.
کشور چین
چین یکی از نخستین کشورهایی است که اعتیاد به اینترنت را به‌عنوان ناهنجاری کلینیکی شناخت و مراکز درمانی خاصی تاسیس
کرد تا اعتیاد به رسانه‌های جدید را مورد بررسی قرار دهد.
کارشناسان معتقدند تاثیر استفاده از تلفن هوشمند در خلق‌وخوی یک فرد تقریبا شبیه چگونگی عملکرد داروها بر رفتار او است.
مانند معتادان به موادمخدر، معتادان به گوشی‌های هوشمند نیز علایمی از قبیل بی‌قراری، نگرانی و حتی خشم نشان می‌دهند.
دانشگاه دربی در انگلستان به‌تازگی درباره تاثیرات رفتاری صاحبان گوشی‌های هوشمند به بررسی پرداخته است.
یافته اصلی این است: گوشی‌های هوشمند از نظر روانی برای کودکان اعتیادآورند و با تشویق خودشیفتگی، مشکلاتی در سلامتی آنان
ایجاد می‌کنند.
این امر امروزه بخشی از معضلات جوامع مدرن است تا درباره سلامت روان شهروندان خود بیشتر بیندیشند.
سخن آخر نگرانی جداشدن از گوشی اساسا بخشی از زندگی انسان‌ها در عصر حاضر است.
یکی از روانشناسان بالینی درباره نوموفوبیا می‌گوید: متاسفانه این ترس بسیار واقعی است و مانند دیگر علایم اضطراب، نوموفوبیا این
ظرفیت را دارد که زندگی افراد را ویران کند.
برای برخی این نگرانی سطح تحریف واقعیت را بالا می‌برد و این دقیقا همان زمانی است که به یک موضوع
مهم مبدل می‌شود: نگرانی از قطع‌شدن ارتباط.
فاجعه وقتی اتفاق می‌افتد که تلفن خود را همراه نداشته باشید
