اعمال ماه ذی القعده ؛ از توبه پیامبری تا شب دحو الارض و شهادت امام جواد (ع)

اعمال ماه ذی القعده فرصتی بی‌نظیر برای توبه، نیایش و نزدیکی به خداوند در یکی از ماه‌های حرام است. ماه ذی القعده یازدهمین ماه قمری و از ماه‌هایی است که شروع جنگ حتی با دشمنان اسلام در آن حرام می‌باشد. زائران خانه خدا از سراسر جهان در این ماه به سوی مکه حرکت می‌کنند و این ماه به «ماه اجابت دعا» معروف شده است.

اعمال ماه ذی القعده

حداقل چیزی که بر مؤمنین لازم است در این ماه بر آن مداومت کنند بدین شرح است: هر روز ۱۰۰ بار صلوات بر محمد و آل محمد، ۳۶۰ مرتبه «الحمد لله رب العالمین»، ۷۰ مرتبه استغفرالله، ۷۰ مرتبه اتوب الی الله، ۱۰۰ مرتبه سبحان الله، ۱۰۰ بار الحمدلله، ۱۰۰ مرتبه لا اله الا الله، ۱۰۰ مرتبه الله اکبر، ۱۰۰ مرتبه لا اله الا الله الملک الحق المبین و ۱۰۰ مرتبه لاحول ولاقوه الا بالله. همچنین مداومت بر نماز جعفر طیار (نماز تسبیح) حداقل هفته‌ای یکبار و مداومت بر نماز شب و نوافل یومیه توصیه شده است.

دستور پیامبر (ص) برای توبه در ماه ذی القعده

در این ماه، روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از منزل خارج شدند و فرمودند: «ای مردم! چه کسی می خواهد توبه کند؟» همه پاسخ مثبت دادند. آنگاه دستور غسل، وضو و چهار رکعت نماز با سوره‌های حمد، اخلاص، فلق و ناس داده شد.

پس از نماز، ۷۰ مرتبه استغفار و گفتن «لا حول و لاقوه الا بالله العلی العظیم» و خواندن دعای «یا عزیز یا غفار اغفر لی ذنوبی…» از آسمان ندا می‌رسد: ای بنده خدا، توبه‌ات پذیرفته شد.

وقایع مهم ماه ذی القعده؛ از میلاد امام رضا (ع) تا شهادت امام جواد (ع)

روز یازدهم ماه ذی القعده: میلاد با سعادت امام رضا علیه السلام در سال ۱۴۸ هجری قمری.

روز پانزدهم: شب نیمه ماه که پیامبر فرمود خداوند با نگاه رحمت به بندگان مؤمن می‌نگرد و کسی که در آن شب به اطاعت مشغول باشد، پاداش صد روزه دار غیر عاصی را می‌دهند.

روز بیست و سوم: شهادت امام رضا علیه السلام در سال ۲۰۳.

شب بیست و پنجم: شب دحو الارض (پهن شدن زمین از زیر خانه کعبه بر روی آب).

روز سی‌ام: شهادت امام محمدتقی علیه السلام در سن ۲۵ سالگی در سال ۲۲۰ هجری قمری.