جشن تولد رعنا آزادی ور در حاشیه اکران مردمی فیلم مرد بازنده

بازی درخشان زوج رعنا ازادی ور و جواد عزتی باعث شد محمد حسین مهدویان کارگردان زخم کاری از ان ها در آخرین فیلم سینمایی خود با نام مرد بازنده استفاده کند. جشن تولد رعنا آزادی ور در حاشیه اکران مردمی فیلم مرد بازنده را در پرشین وی ببینید

مطالب مرتبط با «جشن تولد رعنا آزادی ور»: «جشن تولد مژده خنجری در کافه؛ قاب صمیمی مجری صداوسیما در کنار فرزندش» و «جشن تولد ۱۹ سالگی لاکچری یامال در عمارت تاریخی قرن دوازدهم»

جشن تولد رعنا آزادی ور

مرد بازنده فیلمی ایرانی به کارگردانی محمدحسین مهدویان محصول سال ۱۴۰۰ است. نوشتن فیلم‌نامهٔ این فیلم بر عهدهٔ ابراهیم امینی، حسین حسنی و مهدویان بوده‌است. بازیگران این فیلم جواد عزتی، رعنا آزادی‌ور، بابک کریمی، آناهیتا درگاهی، مهدی زمین‌پرداز، مجید نوروزی، امیرحسین هاشمی، امیر دژاکام، سجاد بابایی، منوچهر علی‌پور، شبنم قربانی، ونوس کانلی و ملیکا پازوکی هستند

خلاصه داستان و نقد فیلم مرد بازنده

احمد خسروی، در گیر و دار زندگی شخصی پرمساله‌اش، مسئول رسیدگی به پرونده‌ای رازآلود می‌شود. پرونده‌ای که روند کشف آن با شک‌ها و نگرانی‌های احمد درمی‌آمیزد و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

رعنا آزادی ور و همسرش

مرد بازنده در همه زمینه‌ها برای محمدحسین مهدویان یک قدم (و حتی بیشتر) به عقب محسوب می‌شود. در مضمون، در اجرا و در فیلمنامه. در مضمون فیلم چیزی بیش از آنچه مهدویان در «زخم کاری» در اطرافش پلکیده نیست. حرف زدن گنگ و مبهم از شبکه‌(های) پیچیده و مخوف فساد اقتصادی در کشور، که مجهز به میلیاردها ثروت و نفوذ در تمام مراکز حساس قدرت‌اند و به هیچ خط قرمز انسانی‌ای پایبندی ندارند و از هیچ جرم و جنحه قانونی و اخلاقی رویگردان نیستند.

فیلم سینمایی مرد بازنده

و باز مثل زخم کاری (و آثار مشابهی چون «روز بلوا»)، همه حرف‌ها در این باره (البته به دلایل قابل درک) در حد اشاره‌های سطحی باقی می‌مانند و با اثری که به موشکافی این موضوع مهم و خطیر بپردازد و مکانیزم و ریشه‌های این فساد را نشان‌مان دهد و از دلایل حل‌نشدنی بودنش بگوید، طرف نیستیم (هرچند تا وقتی آن «دلایل قابل درک» به قوت خودشان باقی‌اند، این سؤال هم باقی می‌ماند که ضرورت و اهمیت پرداختن به چنین سوژه‌ای چیست).

حضور رعنا ازادی ور در فیلم جدید مهدویان

در اجرا باز با همان سینمای آشنای مهدویان طرفیم، آن هم بدون جاه‌طلبی‌هایی که در فیلم‌های قبلی‌اش دیده بودیم. مهم‌ترین امضایش دکوپاژ همیشگی هادی بهروز: دیدن شخصیت‌ها با پیش‌زمینه‌های محو. یکی دو سکانس هیجان‌انگیز و پرآدرنالین (مثل تعقیب و گریز ماشین‌ها یا تعلیق رسیدن یا سر نرسیدن قطار) گرچه خوب و تمیز اجرا شده‌اند، اما در برابر سکانس‌های عظیم «رد خون» و «درخت گردو» جلوه‌ای ندارند. جسارت و ماجراجویی کارگردان در انتخاب بازیگر برای نقشی غیر از شمایل معروفش هم این‌جا -برخلاف انتخاب جواد عزتی در «لاتاری» و «ماجرای نیم‌روز»، یا پیمان معادی در درخت گردو- جواب نداده و بازی عزتی در نقش کارآگاهی باهوش و سمج و عاصی که نوه دارد، اصلا باورپذیر از کار درنیامده است. نه فقط بیننده، که راستش فکر می‌کنم خود عزتی هم نتوانسته خودش را بیرون از فضای فانتزی «قهوه تلخ» در چنان سن و سالی ببیند و شکل راه رفتن و لحن حرف زدنش، گاه و بی‌گاه باعث می‌شود شخصیتش به کمدی پهلو بزند.

اینستاگرام  فیلیمو