شعر میناب و وطن ؛ مرثیه‌ای برای شهید ماکان نصیری و شهدای مدرسه میناب

شعر میناب و وطن سروده مسعود آزادبخت، در وصف شهدای مدرسه میناب و به ویژه شهید جاویدالاثر ماکان نصیری است. این شعر تصویری از بوی نیمکت و دفترهای خون‌آلود، کودک زیر آوار، مادر بی‌تاب و رد کفش کوچک بر خاک حیاط را روایت می‌کند و در نهایت پیوند وطن با خون کودک را به تصویر می‌کشد. به گزارش پرشین وی و به نقل از خبرآنلاین، مسعود آزادبخت این شعر را با عنوان «وطن» تقدیم کرده است. در ادامه متن کامل این شعر را می‌خوانید.

شعر میناب و وطن؛ سروده مسعود آزادبخت

بوی نیمکت بوی دفترهای خون آلوده در مینابِ ما
زنگ تفریح پای تخته یک صدا پیچیده در میناب ما

بوی سوختن در دبستان همچنان در حال اوج
خط آخر مانده نیمه، با وطن افتاده در مینابِ ما

زنگ دیگر کی صدا می آید از آن مدرسه با التهاب
مشق فرداهای کودک این چنین خوابیده در مینابِ ما

برف گچ می ریزد از تخته ولی تو خود بگو راز وطن
قطره قطره خون کودک چون گلی روییده در میناب ما

کوچه همراه من و تو مانده در باران دردی بی گناه
خود ببین چون زیر آوار دست و پا لرزیده در میناب ما

دفتر بسته شده در دست کوچک، آه از این تصویر درد
روی برگش ردّ رؤیایی که پایان بوده در مینابِ ما

دست کوچک مانده بر جا زیر آواری بزرگ
گونه ای از خواب معصومانه را بخشیده در میناب ما

روزی از باران بپرسم تو کجا بودی که آتش می گرفت
قصه ی کوتاه یک معصومِ باران خورده در میناب ما

چشم شب بی تاب مادر در پی نور امید
گریه کن مادر به خون دخترِ پاشیده در میناب ما

ردِّ کفشِ کوچک اما مانده بر خاک حیاط
تو کجایی نازنینم مادرت تنهای تنها مانده در میناب ما

روی تخته درس امروز جمله ای مانده به عنوان وطن
زیر آن با خون کودک زندگی تابیده در میناب ما.