کودک دیر حرف می‌زند؟ ۵ روش ساده برای تقویت حرف زدن کودک در خانه

بعضی کودکان پیش از دو سالگی مرتب کلمات تازه می‌گویند و بعضی دیگر برای پیدا کردن و استفاده از واژه‌ها به زمان بیشتری نیاز دارند. سرعت رشد گفتار در کودکان یکسان نیست، اما والدین می‌توانند از موقعیت‌های ساده روزمره برای افزایش فرصت شنیدن، درک کردن و استفاده از کلمات کمک بگیرند.

کودک دیر حرف می‌زند؟

برای این کار الزاماً به فلش‌کارت، کلاس‌های گران یا تمرین‌های پیچیده نیاز نیست. بسیاری از بهترین فرصت‌های یادگیری زبان درست در همان فعالیت‌هایی قرار دارند که خانواده هر روز انجام می‌دهد.

۵ روش برای تقویت حرف زدن کودک

۱. اول به کودک گوش کنید

اولین راهکار برخلاف چیزی که ممکن است تصور کنیم، بیشتر حرف زدن والدین نیست؛ بلکه دقیق‌تر گوش دادن به کودک است.

به صداها، کلمات، عبارت‌های کوتاه، اشاره‌های دست، حالت چهره و کارهایی که کودک هنگام تلاش برای برقراری ارتباط انجام می‌دهد توجه کنید. حتی غان‌وغون کردن یا اشاره کردن می‌تواند اطلاعات زیادی درباره روش ارتباط کودک در اختیار شما قرار دهد.

می‌توانید برای چند دقیقه فقط کودک را مشاهده کنید و ببینید چه صداهایی تولید می‌کند، چه کلماتی می‌گوید، به چه چیزهایی اشاره می‌کند و بیشتر درباره چه فعالیت‌هایی تلاش می‌کند ارتباط برقرار کند.

ثبت مختصر این تغییرات در طول زمان نیز می‌تواند کمک کند متوجه شوید چه مهارت‌هایی در حال شکل گرفتن هستند.

۲. کارهای روزمره خانه را به کلاس واژه تبدیل کنید

شستن ظرف‌ها، جمع کردن لباس‌ها یا مرتب کردن وسایل فرصت خوبی برای معرفی واژه‌ها به کودک است.

هنگام انجام کار می‌توانید نام وسایل و کاری را که انجام می‌دهید به زبان ساده بیان کنید. برای نمونه هنگام جمع کردن لباس‌ها می‌توان نام لباس‌ها و فعل‌هایی مانند «بگذار»، «بردار» و «بریز» را تکرار کرد.

به این ترتیب کودک به‌تدریج متوجه می‌شود اشیا و کارهای مختلف هرکدام نام دارند.

اگر کودک تلاش می‌کند یک کلمه، صدا یا حرکت شما را تقلید کند، همان تلاش کوچک نیز بخشی از فرایند یادگیری ارتباط است.

۳. در ماشین و مسیر رفت‌وآمد با کودک صحبت کنید

زمانی که کودک در خودرو یا وسیله نقلیه کنار شماست نیز می‌تواند به فرصتی برای یادگیری زبان تبدیل شود.

می‌توانید درباره جایی که می‌روید، افرادی که قرار است ببینید یا چیزهایی که کودک از پنجره مشاهده می‌کند صحبت کنید.

موسیقی نیز می‌تواند برای ایجاد تعامل استفاده شود. برای مثال به کودک بین دو آهنگ انتخاب بدهید و اجازه دهید با کلمه، صدا یا اشاره انتخاب خود را بیان کند.

خواندن آهنگ‌های کودکانه و مکث در بخش‌هایی که کودک می‌تواند کلمه یا حرکت بعدی را حدس بزند نیز فرصت بیشتری برای مشارکت ایجاد می‌کند.

۴. از زمان غذا خوردن برای یادگیری کلمات استفاده کنید

وعده‌های غذایی یکی از تکرارشونده‌ترین موقعیت‌های زندگی کودک هستند و به همین دلیل فرصت زیادی برای آموزش طبیعی واژگان فراهم می‌کنند.

نام غذاها، لیوان، بشقاب، قاشق و دیگر وسایلی را که کودک می‌بیند بیان کنید.

یکی از بازی‌های ساده این است که از کودک بپرسید «لیوانت کجاست؟» یا «قاشق کجاست؟» و با حالت چهره و اشاره او را به پیدا کردن وسیله تشویق کنید.

پس از پیدا شدن وسیله، دوباره نام آن را تکرار کنید تا ارتباط میان کلمه و شیء برای کودک تقویت شود.

۵. رفتار و زبان بدن کودک را نوعی ارتباط در نظر بگیرید

کودکان خردسال همیشه نمی‌توانند احساس یا خواسته خود را به شکل یک جمله بیان کنند. گاهی گریه، اشاره، حرکت بدن یا واکنش‌های هیجانی راهی برای رساندن یک پیام هستند.

در چنین شرایطی ابتدا تلاش کنید بفهمید کودک چه چیزی می‌خواهد بیان کند و سپس یک کلمه یا حرکت ساده برای آن احساس یا خواسته در اختیارش بگذارید.

برای مثال کودک ممکن است هنوز نتواند توضیح دهد که ناراحت یا خسته است، اما می‌توان به‌تدریج واژه یا اشاره ساده‌ای برای بیان این حالت به او یاد داد.

با تکرار همین واژه یا حرکت در موقعیت‌های مشابه، کودک فرصت بیشتری برای استفاده از شیوه‌ای روشن‌تر برای برقراری ارتباط پیدا می‌کند.

پیشرفت‌های کوچک کودک را جدی بگیرید

هدف این نیست که والدین در مدت کوتاهی تمام مهارت‌های گفتاری را به کودک آموزش دهند. بهتر است از هدف‌های کوچک شروع شود و همان فرصت‌های کوتاه روزانه مرتب تکرار شوند.

یک کلمه تازه، تلاش برای تقلید یک صدا، اشاره به شیء موردنظر یا ترکیب کردن چند واژه می‌تواند بخشی از روند رشد زبان باشد.

چه زمانی درباره حرف زدن کودک با متخصص صحبت کنیم؟

رشد زبان در کودکان سرعت متفاوتی دارد. با این حال اگر والدین درباره توانایی کودک برای برقراری ارتباط نگران هستند، بهتر است موضوع را با پزشک کودک یا متخصص گفتار و زبان مطرح کنند.

از نشانه‌هایی که می‌توانند نیاز به بررسی بیشتر داشته باشند، کم بودن تعامل اجتماعی، کم بودن غان‌وغون یا استفاده بسیار محدود از صداها و اشاره‌ها در ماه‌های نخست رشد ارتباطی است.

ارزیابی زودهنگام می‌تواند مشخص کند کودک صرفاً با سرعت متفاوتی در حال رشد است یا به حمایت بیشتری نیاز دارد.

منبع: Parents