سیدرسول صالح‌پور، پدر 80 ساله تنیس روی میز ایران؛ 68 سال عشق به پینگ پنگ

پدر تنیس روی میز ایران، سیدرسول صالح‌پور، نمادی از پایداری، عشق و تعهد به ورزش در ایران است. او کسی است که بیش از نیم قرن از عمر خود را وقف توسعه و ترویج تنیس روی میز کرده و نامش را در تاریخ این ورزش حک کرده است. با وجود گذشت ۸۰ سال از تولد، شور و اشتیاق او نسبت به راکت، میز و توپ پینگ پنگ، مانند یک نوجوان پرانرژی است. داستان زندگی او، داستانی از تلاش‌های بی‌وقفه، مسابقات متعدد و کسب مدال‌های ارزشمند در دوران آماتوری و حرفه‌ای است که نشان‌دهنده عمق علاقه و تخصص اوست.

در گفتگویی صمیمی و دلنشین با این پیشکسوت بزرگ، از خاطرات دوران جوانی، سختی‌های تمرینات در مسجدسلیمان و روزهای آغازین حضور در تیم ملی صحبت شد. او که سال ۱۳۱۳ در مسجدسلیمان به دنیا آمده، از سال‌های دوری می‌گوید که در آن‌ها امکانات ورزشی بسیار محدود بود، اما عشق به ورزش و استعداد ذاتی، مسیر را برایش هموار می‌کرد. امروز او نه تنها به عنوان یک بازیکن، بلکه به عنوان یک الگوی اخلاقی و مربی دلسوز شناخته می‌شود که همواره بر اهمیت اخلاق در ورزش تأکید داشته است.

آغاز راه با پینگ پنگ در مسجدسلیمان

داستان ورود سیدرسول صالح‌پور به دنیای تنیس روی میز، به سال‌های دور و دوران نوجوانی او در شهرستان مسجدسلیمان بازمی‌گردد. او در ۱۲ سالگی برای اولین بار با این رشته آشنا شد. در آن زمان، کارشناسان خارجی که برای پروژه‌های نفتی در منطقه حضور داشتند، میزهای پینگ پنگی برای تمرین در اختیار داشتند. تماشای تمرینات آن‌ها، جرقه‌ای در ذهن پسر نوجوان زاده مسجدسلیمان زد. او روزانه ۱۵ تا ۳۰ دقیقه به تماشای تمرینات می‌نشست و کم‌کم جذب این ورزش شد. با گذشت تنها سه ماه و با توجه به استعدادی که در خود می‌دید، توانست به تیم باشگاهی نفت مسجدسلیمان راه پیدا کند و پس از شش ماه، عضو تیم شهرستان شود. این سرعت پیشرفت، نشان‌دهنده نبوغ ورزشی او در سنین پایین بود.

صالح‌پور در سال ۱۳۲۷ با کمک رئیس هیات ورزشی مسجدسلیمان که از مدیران ارشد شرکت نفت بود، موفق به استخدام در شرکت نفت شد. این اتفاق نقطه عطفی در زندگی ورزشی او بود. او پس از اتمام کار، به جای استراحت، مستقیماً به باشگاه می‌رفت. برنامه تمرینی او بسیار سخت و حرفه‌ای بود؛ ابتدا ۲۰ تا ۲۵ دور زمین فوتبال می‌دوید، سپس نیم ساعت نرمش می‌کرد و پس از آن تا ساعت ۲۳ شب پشت میز پینگ پنگ می‌ماند. او ۲۵ سال بدون وقفه در مسابقات قهرمانی کشور شرکت کرد و هر سال مدال گرفت، اما متأسفانه به دلیل تمرکز تیم ملی بر بازیکنان تهرانی، مدتی از حضور در تیم ملی محروم ماند.

دوران طلایی و کسب افتخارات ملی

با گذشت زمان و کسب تجربه‌های ارزشمند، صالح‌پور از مرحله آماتوری به حرفه‌ای رسید و نام خود را در سطح ملی مطرح کرد. او در سال ۱۳۳۸ یا ۱۳۳۹ توانست به تیم ملی دعوت شود و در مسابقاتی مقابل تیم هند به میدان برود. او در طول سال‌های فعالیت خود، جام‌ها و مدال‌های متعددی کسب کرده است. اگرچه بسیاری از این افتخارات مربوط به سال‌های دور است و اکنون در دسترس نیستند، اما خاطرات آن دوران برای او بسیار ارزشمند است. او معتقد است که زحماتش هدر نرفته و نام خود را به عنوان یکی از بنیان‌گذاران تنیس روی میز در خوزستان و ایران ثبت کرده است.

او در ادامه صحبت‌هایش به دوران مربیگری و تأکید بر اخلاق ورزشی اشاره می‌کند. شعار همیشگی او و مربیان دیگر، «اخلاق» بوده است. او خاطره‌ای تعریف می‌کند که در آن شاگردش در سالن بدون دلیل می‌خندیده و او برای تنبیه او، خواسته بود چهار بار زیر میز پینگ پنگ برود و برگردد. این داستان نشان‌دهنده سخت‌گیری‌های اخلاقی اوست که معتقد بود ورزشکار باید الگوی اخلاقی جامعه باشد. او حتی پس از بازنشستگی از مسابقات حرفه‌ای، همچنان بر سلامتی و تندرستی خود نظارت دارد و هفته‌ای دو تا سه بار می‌دود و در مسابقات پیشکسوتان استان که در رده سنی بالای ۷۰ سال برگزار می‌شود، شرکت می‌کند و مقام‌های خوبی کسب می‌نماید.

چالش‌های تنیس روی میز در خوزستان و آینده‌نگری

پدر تنیس روی میز ایران، با وجود تمام موفقیت‌ها، نسبت به وضعیت فعلی این ورزش در استان خوزستان نگرانی‌هایی دارد. او معتقد است که تنیس روی میز به سالن‌های بیشتر و مربیان متخصص نیاز دارد. در حال حاضر، خوزستان با کمبود امکانات مواجه است، اما هیات استان تلاش می‌کند تا مسابقات متعددی برگزار کند تا استعدادهای جوان را شناسایی و پرورش دهد. او به استعدادهایی مانند «نوروزی» اشاره می‌کند که پتانسیل بالایی دارند، اما تأکید می‌کند که برای رسیدن به قله، صرفاً استعداد کافی نیست و نیاز به هزینه و تمرینات حرفه‌ای است.

صالح‌پور در مورد زندگی شخصی‌اش نیز صحبت می‌کند و می‌گوید که حاصل ازدواجش دو پسر و سه دختر است. او هیچ‌کدام از فرزندان‌اش را به ورزش حرفه‌ای تشویق نکرد، زیرا معتقد بود ورزش حرفه‌ای مسئولیت‌های سنگینی دارد و ورزشکار باید الگوی اخلاقی باشد. او می‌خواهد تا زمانی که زنده است، شاهد پیشرفت این رشته در استان و کشور باشد و امیدوار است که با حمایت‌های بیشتر، نسل جوان‌تری بتوانند افتخارآفرینی کنند.

سوالات متداول