محمد افشاریان، خیر عراقی در ایران؛ از فقر تا نیکوکاری

محمد افشاریان خیر و نیکوکار مردی است که داستان زندگی‌اش از کربلای معلی آغاز شد و در ایران به اوج نیکوکاری رسید. او با وجود فقر شدید و مهاجرت اجباری، توانست با تکیه بر تلاش و ایمان، زندگی خود و دیگران را تغییر دهد. محمد افشاریان در سال ۱۳۲۹ در کربلا به دنیا آمد و دوران کودکی خود را در کنار حرم امام حسین(ع) سپری کرد. او در خاطرات خود از سختی‌های زندگی و فقر مفرط صحبت می‌کند؛ خاطره‌ای که در آن پسر هفت ساله‌اش برای اولین بار نام «کباب» را می‌شنود و نمی‌داند آن چیست. این داستان نمادی از فقری است که او و خانواده‌اش را احاطه کرده بود.

با دستور احمد حسن البکر، محمد افشاریان و خانواده‌اش مجبور به ترک عراق شدند و با هیچ سرمایه‌ای به تهران آمدند. او در تهران از مسافرکشی با یک ماشین فیات شروع کرد و سپس وارد بازار طلا و صنایع دستی شد. اما مهم‌ترین بخش زندگی او، بخش نیکوکاری است. او سال‌هاست که به افراد نیازمند، به ویژه پناهندگان و آوارگان عراقی کمک می‌کند و حتی در ایران نیز یک قهوه‌خانه عربی برای کمک به هم‌وطنان راه انداخته است. او معتقد است که لبخند یک بیمار یا خانواده‌ای که خانه‌دار شده، ارزشش از هزار ویلا بیشتر است.

کودکی در کربلا و فقر شدید

محمد افشاریان در سال ۱۳۲۹ در کربلا به دنیا آمد. پدرش نانوا بود و خانواده‌ای فقیر داشتند. او در خاطرات خود می‌گوید که در یک خرابه زندگی می‌کردند و آنقدر فقیر بودند که وقتی به پسر هفت ساله‌اش می‌گویند فردا کباب می‌خوریم، او نمی‌داند کباب چیست. این داستان، تصویر روشنی از شرایط سخت زندگی آن‌ها در عراق است. او تحصیلات کمی داشت و تنها تا شش کلاس درس خواند. اما همین دانش محدود، او را به سمت کارهای فنی و خدماتی سوق داد. او از نوجوانی در حرمین شریفین کار می‌کرد و به راهنمایی زوار و تعمیرات بلندگو و لوازم صوتی مشغول بود.

مهاجرت به ایران و شروع زندگی جدید

در سال ۱۹۷۱، با دستور احمد حسن البکر، تمام ایرانی‌تبارها از عراق اخراج شدند. محمد افشاریان که ۱۸ سال داشت، با هفت سر عائله و تنها ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ تومان پول، به تهران آمد. آن‌ها در یک مسافرخانه ارزان‌قیمت ساکن شدند و او برای تأمین مخارج خانواده، یک ماشین فیات خرید و به مسافرکشی مشغول شد. او به دلیل ارتباط با ایرانی‌ها در کربلا، فارسی بلد بود، اما لهجه عربی‌اش همیشه او را متمایز می‌کرد. در یکی از روزهای سخت، یک حجره‌دار به او کمک کرد و حتی مغازه‌ای برای تعمیرات طلا خریداری کرد. این نقطه عطفی در زندگی او بود که از یک راننده تاکسی به یک تاجر و نیکوکار تبدیل شد.

فعالیت‌های خیرخواهانه و کمک به نیازمندان

محمد افشاریان خیر و نیکوکار همواره به کمک به دیگران اعتقاد داشته است. وقتی در اصفهان زندگی می‌کرد، با آوارگان عراقی آشنا شد و شروع به جمع‌آوری کمک‌های مردمی برای آن‌ها کرد. او حتی پس از بازگشت به تهران، یک قهوه‌خانه عربی در خیابان حافظ راه انداخت تا هم به فرهنگ عربی بپردازد و هم به نیازمندان کمک کند. او معتقد است که ثروت واقعی در کمک به دیگران است و نه در انباشتن اموال. او خاطره‌ای از زمین‌ای در اصفهان دارد که به دلیل تردید نتوانست بخرد و اکنون حسرت می‌خورد که اگر آن زمین را داشت، می‌توانست کمک‌های بیشتری به مردم کند.

سوالات متداول