متین ستوده در تالارهای سنتی / چگونه معماری صفوی در مهیار عیار، جادوی ۴۰۰ ساله را زنده کرد؟
سریال «مهیار عیار» فراتر از یک روایت داستانی، یک تورِ بصری به عمق دوران صفویه است. جایی که معماری، نه فقط به‌عنوان پس‌زمینه، بلکه به‌عنوان یک «شخصیت» زنده ایفای نقش می‌کند. وقتی بازیگری مثل متین ستوده در این فضا قرار می‌گیرد، در واقع تضاد میان انسان مدرن و کالبد تاریخی شهر، جادویی خلق می‌کند که مخاطب را به ۴۰۰ سال پیش پرتاب می‌کند. متین ستوده مهیار عیار را در پرشین وی ببینید.
متین ستوده مهیار عیار
سریال تاریخی مهیار عیار با توجه به بستر روایی خود، از طراحی صحنه و دکوراسیونی بهره می‌برد که در راستای بازآفرینی فضای تاریخی و القای حال‌وهوای ایرانِ کهن شکل گرفته است. حضور بازیگرانی همچون متین ستوده در چنین اثری، نیازمند فضاسازی‌ای دقیق و باورپذیر بوده تا روایت داستان در بستری منسجم و متناسب با دوره تاریخی مورد نظر شکل گیرد.
شکوه معماری ایرانی در قاب تلویزیونسریال مهیار عیار
در طراحی لوکیشن‌های این مجموعه، توجه ویژه‌ای به عناصر معماری سنتی ایرانی مشهود است. استفاده از بافت‌های خشتی و گلی، دیوارهای با ضخامت بالا، طاق‌ها و قوس‌های نیم‌دایره‌ای، سکوهای نشیمن و حیاط‌های مرکزی از جمله مؤلفه‌هایی است که به بازآفرینی فضای تاریخی کمک کرده است. این عناصر نه‌تنها جنبه زیبایی‌شناختی دارند، بلکه در ایجاد حس اصالت و باورپذیری بصری نیز نقش اساسی ایفا می‌کنند.
خانه و شهر زیبایی که متین ستوده را به ۴۰۰ سال پیش بردرنگبندی صحنه‌ها عمدتاً در طیف‌های گرم و خاکی تنظیم شده که با اقلیم و معماری سنتی ایران هماهنگی دارد. این انتخاب رنگ، علاوه بر ایجاد انسجام بصری، به تقویت فضای دراماتیک و تاریخی اثر نیز کمک می‌کند. همچنین استفاده از متریال‌هایی نظیر چوب، پارچه‌های بافت‌دار، فلزات پتینه‌شده و سفال در جزئیات دکور، نشان‌دهنده دقت در طراحی صحنه است.
اقلیم و معماری سنتی ایراندر فضاهای داخلی، چیدمان عناصر به‌گونه‌ای انجام شده که سلسله‌مراتب فضایی (اندرونی و بیرونی) و جایگاه اجتماعی شخصیت‌ها را نیز بازتاب دهد. تالارها، حجره‌ها و فضاهای مسکونی با ترکیبی از سادگی و جزئیات تزیینی محدود طراحی شده‌اند تا ضمن حفظ اصالت تاریخی، تمرکز مخاطب بر روایت و بازی بازیگران باقی بماند.
در مجموع، دکوراسیون و طراحی لوکیشن سریال «مهیار عیار» را می‌توان تلاشی در جهت بازسازی فضای تاریخی با رویکردی واقع‌گرایانه دانست؛ رویکردی که با بهره‌گیری از عناصر معماری بومی، رنگ‌پردازی سنجیده و جزئیات صحنه، بستری مناسب برای روایت داستان فراهم آورده است.
مطالب مرتبط
