از اختلاف سلیقه تا رسیدن به تفاهم ( کسانی که در دوران عقد هستند ، حتما ببینند )

تفاهم در دوران عقد یکی از مهم‌ترین و حساس‌ترین مراحل پیش از تشکیل زندگی مشترک است که نقش تعیین‌کننده‌ای در پایداری و موفقیت ازدواج ایفا می‌کند. بسیاری از زوجین جوان تصور می‌کنند با پایان دوران نامزدی و عقد، دوران شناخت به پایان رسیده است، در حالی که این دوره دقیقاً زمانی است که باید شناخت از سطح ظاهری به عمق شخصیت و رفتارها برسد. در این مرحله، زوجین با معیارهای اولیه و ثانویه‌ای که در ذهن دارند و ملاک‌هایی که علم و تجربه به آن‌ها توصیه می‌کند، دست به انتخاب همسر می‌زنند و اکنون باید با واقعیت‌های زندگی کنار بیایند. دوران عقد فرصتی است برای سنجش میزان سازگاری، درک متقابل و توانایی حل تعارضات پیش از آنکه تعهدات سنگین‌تری مانند فرزندآوری ایجاد شود.

مطالب مرتبط با «تفاهم در دوران عقد»: «حدود روابط جنسی در دوران عقد؛ مرزهای مجاز و حرام» و «۱۰ زنگ خطر جدی دوران عقد که باید جدی بگیرید»

در این دوران، زوجین سعی می‌کنند تمام تفاوت‌ها را درک کرده و شباهت‌ها را تقویت نمایند. تفاهم به معنای رسیدن به یک فهم مشترک است که در آن دو نفر با وجود تفاوت‌های ذاتی و سلیقه‌های متفاوت، می‌توانند با احترام و گذشت به یکدیگر نزدیک شوند. بسیاری از اختلافات در این دوره ناشی از عدم آگاهی از لایه‌های پنهان شخصیت طرف مقابل است. بنابراین، شناخت غیرعینی شامل ابعاد اخلاقی، روانی و اعتقادی، اهمیت بسیار بیشتری نسبت به شناخت‌های ظاهری دارد. اگر زوجین بتوانند در این مرحله مهارت‌های ارتباطی و حل مسئله را بیاموزند، پایه‌های زندگی مشترک را بر اساس اعتماد و صمیمیت استوار خواهند کرد.

چرا تفاهم در دوران عقد حیاتی است؟

فرد در دوران عقد لحظه‌های خاطره‌انگیز و پر از طراوت را کنار استرس‌ها و نگرانی‌های گاه‌به‌گاه می‌گذراند. در این رابطه، سعی می‌شود تمام تفاوت‌ها درک شده و شباهت‌ها تقویت گردند. دونفر ممکن است در ابتدای امر دو نوع تفکر صددرصد متفاوت نسبت به یک موضوع داشته باشند، اما در صورتی که به دنبال علت رفتارهای یکدیگر باشند و سعی در فهمیدن آن داشته باشند، به همسرش حق می‌دهند و این‌گونه به سمت تفاهم پیش می‌روند. لذا، از خود می‌پرسند: تا چه اندازه می‌توانم او را از خود راضی نگه دارم؟ با کدام رفتار بیشتر می‌توانم صمیمیت و صداقت خود را ثابت کنم؟ آیا او این تلاش مرا درک می‌کند؟ چقدر با او تفاهم دارم؟ آیا این تفاهم دو جانبه است؟

رسیدن به تفاهم در دوران عقد راحت‌تر از دوران آشنایی و نامزدی است، زیرا محدودیتی برای برقراری ارتباط وجود ندارد و زوج جوان در جمع خانواده، بستگان و در مسافرت می‌توانند نسبت به رفتارهای یکدیگر به شناخت کافی برسند. تفاوت دوران نامزدی با عقد در این است که شناخت در دوران نامزدی برای انتخاب بوده و در دوران عقد برای تفاهم و سازگاری بیشتر است. بنابر این، لحظه‌های دوران عقد از ارزش بالایی برخوردار بوده و نباید نسبت به آن بی‌توجه بود. به طور کلی شناخت در این دوران شامل بعد عینی و غیر عینی است. بعد عینی شامل بررسی طبقه اجتماعی، تحصیلات، سن، مسائل اقتصادی و … است که مسلما در دوران خواستگاری و تحقیقات قبل از ازدواج بررسی شده است و تنها در دوران عقد نیاز به تکمیل بیشتر دارد.

شاخص‌های اصلی برای رسیدن به تفاهم

اما آنچه که بررسی آن در این دوران بسیار مهم‌تر به نظر می‌رسد، شناخت غیر عینی است که شامل لایه‌های زیرین شخصیت همسرتان و ابعاد اخلاقی و روانی و حتی اعتقادی او می‌شود. چنین شناختی در سایه معاشرت بیشتر با او و خانواده‌اش به دست می‌آید و به شما نشان می‌دهد که آیا طرف مقابلتان نسبت به ادعاهایی که در دوران خواستگاری داشته است صداقت لازم را دارد یا خیر. شکوفایی تفاهم نیاز به تلاش دارد و یک‌شبه به بار نمی‌نشیند، مانند نهال نیاز به آبیاری و نور و هوا و تقویت دارد. تفاهم در طول زمان با شناخت زبان یکدیگر و فهم و پذیرش اختلاف‌ها و سلیقه‌های متفاوت ایجاد می‌شود.

برای رسیدن به تفاهم، چند ملاک عمومی و شاخص وجود دارد که باید هر دو طرف نسبت به آن آگاهی کامل داشته باشند:

توجه به اخلاقیات و اعتقادات: باورها و اعتقادات، بخشی از شخصیت افراد است. هر یک از زن و مرد باید بدانند که طرف مقابل تا چه اندازه نسبت به اعتقادات پایبند است، چرا که همین پایبندی تأثیر زیادی در انتخاب نوع غذا، تفریح و... دارد. همچنین رعایت برخی از ویژگی‌های اخلاقی در دوران عقد نیز می‌تواند به شناخت و تفاهم بیشتر طرفین کمک نماید. اگر زن و مردی که دوران حساس عقد را سپری می‌کنند به این نتیجه برسند که نظرات یکسانی در اخلاق و عقیده دارند، به راحتی می‌توانند خود را به مرحله‌ی ازدواج و زیر یک سقف بودن برسانند.

احترام و محبت متقابل: محبت و احترام باید دو جانبه باشد. اگر فقط یکی از طرفین نسبت به همسر خود ابراز علاقه نموده و حرمت‌ها را حفظ نماید، به مرور زمان انرژی‌اش تحلیل رفته و از ادامه‌ی این ارتباط دلسرد می‌شود. اما برعکس، اگر در دوران عقد میان زوج جوان محبت و صمیمیت روز به روز افزایش یابد و رابطه‌ای رضایت‌بخش وجود داشته باشد، پایداری زندگی مشترک تضمین خواهد شد.

هدف‌های مشترک در زندگی: هر راهی به قصد رسیدن به هدفی آغاز می‌شود. اگر هر یک از زوجین هدفی را برای آینده در نظر دارد، بهتر است در دوران عقد آن را مطرح نموده و مورد بررسی قرار دهد. اهداف باید با توجه به بلندمدت و کوتاه‌مدت بودن تقسیم شوند. چنانچه در قبول اهداف اختلافی وجود داشته باشد، زندگی مشترک از همان ابتدا با چالش روبه‌رو خواهد شد.

مدیریت اختلاف سلیقه و رسیدن به نتیجه

در این معاشرت‌ها دو طرف با فرهنگ و اخلاق یکدیگر بیشتر آشنا می‌شوند و می‌توانند از طریق دید و بازدید با خانواده همسر و اقوام نزدیک او، بخشی از مسائلی را که همسرشان با آن‌ها رو به رو بوده است ارزیابی کنند. این ارزیابی در آینده آن‌ها بسیار تاثیرگذار خواهد بود. در حقیقت می‌توان گفت که شناخت حاصل از جلسات خواستگاری و قبل از ازدواج برای انتخاب کردن آگاهانه همسر است و شناخت دوران عقد برای ایجاد تفاهم و سازگاری بیشتر در زندگی مشترک.

بحث و مشاجره بر سر مسائل مذکور پایان ندارد و آزردگی و ناراحتی محصول و نهایت بحث‌های این زوج عقدکرده است. اختلاف نظر در مورد نحوه تربیت فرزندان موردی مهمی است که معمولاً والدین در مورد آن توافق ندارند. یک والد سخت‌گیر است و والد دیگر سهل‌گیر. بدین ترتیب کودک در تعارض تربیتی والدین گرفتار می‌شود. مدیریت خود و روابط در زندگی زناشویی مهمترین مهارتی است که متأسفانه قبل و حین ازدواج آموزش داده نمی‌شود و آموخته‌های نسل‌های گذشته کارآیی لازم را در عصر کنونی ندارد. همچنین باورهای اشتباه فراوانی در اذهان والدین نسل‌های گذشته وجود دارد که نیاز به بازسازی یا به‌روز شدن دارد، با این وجود ما بی‌نیاز از تجارب والدین نیستیم.

سوالات متداول