مجله اینترنتی پرشین وی؛ سبک زندگی، سرگرمی و خانواده
تبلیغات
امروز:
انشا و نگارش

انشا مهربانی با حیوانات کلاس سوم؛ ۱۲ قصه از دوستی تا آزادی

انشا مهربانی با حیوانات کلاس سوم؛ ۱۲ قصه از دوستی تا آزادی

انشا درباره مهربانی با حیوانات فقط درباره غذا دادن یا نوازش کردن نیست؛ گاهی یک قدم عقب رفتن، دست نزدن به لانه یا پاک نگه داشتن طبیعت، زیباترین شکل مهربانی است. در این مجموعه از پرشین وی، ۱۲ نمونه انشای کامل با زبان ساده و مناسب کلاس سوم می‌خوانید. پنج نمونه مقدمه، بدنه و نتیجه مشخص دارند و بقیه به شکل داستان، نامه، گفت‌وگو و روایت خیالی نوشته شده‌اند. هر نمونه می‌تواند نقطه شروعی برای نوشتن خاطره یا فکر خودتان باشد.

۱. انشا درباره مهربانی با حیوانات با مقدمه، بدنه و نتیجه؛ مهمان کوچک حیاط

مقدمه

من حیوانات را دوست دارم، اما قبلاً فکر می‌کردم دوست داشتن یعنی حتماً به آن‌ها نزدیک شوم و نوازششان کنم. یک روز در حیاط خانه مادربزرگ فهمیدم گاهی بهترین مهربانی این است که فاصله بگیریم. حیوانات هم ممکن است بترسند و برای آرام شدن به جای امن نیاز داشته باشند.

بدنه

ظهر گرمی بود. گربه‌ای کنار گلدان‌های حیاط نشسته بود و به اطراف نگاه می‌کرد. با خوشحالی خواستم به طرفش بدوم، ولی مادرم گفت آرام بمانم. وقتی چند قدم عقب رفتم، گربه دیگر آماده فرار نبود. مادرم ظرف کم‌عمقی را شست، در آن آب تازه ریخت و در جای مناسبی گذاشت. بعد هر دو دورتر نشستیم.

دلم می‌خواست گربه فوراً به طرف ظرف بیاید، اما او اول اطراف را نگاه کرد. من دیگر صدایش نزدم و با دست اشاره نکردم. کمی بعد خودش جلو آمد. دمش را دور پاهایش جمع کرد و کنار ظرف نشست. آن‌قدر ساکت بودیم که صدای برگ‌های درخت را هم می‌شنیدم. پس از مدتی گربه از همان راهی که آمده بود رفت. ما راهش را نبستیم و تلاش نکردیم نگهش داریم.

نتیجه

آن روز گربه را بغل نکردم، ولی احساس کردم با او مهربان بوده‌ام. فهمیدم مهربانی فقط کاری نیست که خودم دوست دارم انجام بدهم؛ باید به آرامش حیوان هم فکر کنم. شاید یک فاصله مناسب، یک ظرف آب تمیز و کمی صبر، از صد بار صدا زدن بهتر باشد.

۲. انشا داستانی درباره مهربانی با پرندگان؛ بازی را جای دیگری ادامه دادیم

در حیاط مدرسه درختی بود که سایه بزرگی داشت. ما معمولاً زیر آن بازی می‌کردیم. یک روز هنگام بازی، صدای گنجشک‌ها بیشتر از همیشه شنیده می‌شد. سرم را بالا گرفتم و بین شاخه‌ها لانه کوچکی دیدم. دوستم گفت نزدیک‌تر برویم تا داخلش را ببینیم. من هم کنجکاو بودم، اما وقتی یکی از پرنده‌ها بال زد، فهمیدم حضور ما ممکن است آرامشش را به هم بزند.

موضوع را به معلم گفتیم. او از ما خواست از لانه فاصله بگیریم و شاخه‌ها را تکان ندهیم. توپمان را برداشتیم و به قسمت دیگری از حیاط رفتیم. اول کمی ناراحت شدم، چون جای همیشگی بازی‌مان را دوست داشتم. بعد از دور به درخت نگاه کردم. پرنده‌ای روی شاخه نشست و دیگری به لانه نزدیک شد. فکر کردم اگر چند نفر جلوی در خانه ما بایستند و مدام سر و صدا کنند، من هم نمی‌توانم آرام باشم. به دوستانم گفتم می‌توانیم مسابقه‌مان را کنار نیمکت‌ها ادامه بدهیم. آنجا هم برای بازی جا داشتیم.

زنگ بعد، در دفتر نقاشی‌ام درخت و لانه را کشیدم. داخل لانه را ندیده بودم، پس درباره تعداد تخم‌ها چیزی ننوشتم. زیر نقاشی نوشتم: «ما بازی کردیم و پرنده‌ها هم خانه‌شان را داشتند.» آن روز فهمیدم برای مهربانی با حیوانات همیشه لازم نیست چیزی به آن‌ها بدهیم. گاهی کافی است بخشی از فضا را برایشان آرام و دست‌نخورده باقی بگذاریم.

اگر دوست دارید زندگی پرنده‌ها را با یک روایت دیگر دنبال کنید، نمونه‌های انشا درباره کوچ پرستوها ایده‌هایی درباره سفر و بازگشت آن‌ها دارند.

دانش‌آموزان از فاصله مناسب گنجشک‌ها و لانه روی درخت را تماشا می‌کنند
دست نزدن به لانه و حفظ فاصله، نمونه‌ای ساده از مهربانی با پرندگان است.

۳. انشا درباره آزادی حیوانات؛ پروانه‌ای که به خانه نیاوردم

در باغچه کنار خانه، پروانه‌ای روی یک گل زرد نشسته بود. بال‌هایش رنگ‌های زیبایی داشت و هر بار که باز می‌شد، انگار دو تکه از یک نقاشی حرکت می‌کردند. دوست داشتم آن را از نزدیک ببینم. یک شیشه خالی در دست داشتم و برای لحظه‌ای فکر کردم پروانه را داخلش بگذارم و به اتاق ببرم. خیال می‌کردم اگر کنار من بماند، بهتر می‌توانم دوستش داشته باشم.

خواهرم پرسید: «اگر تو را به خاطر دوست داشتن در یک اتاق کوچک نگه دارند، خوشحال می‌شوی؟» به شیشه نگاه کردم. پروانه می‌توانست از روی این گل به گل بعدی برود، ولی داخل شیشه فقط چند سانتی‌متر جا داشت. شیشه را روی پله گذاشتم و کمی عقب رفتم. این بار سعی کردم بدون گرفتن پروانه، شکل بال‌هایش را به خاطر بسپارم. روی یکی از بال‌ها لکه تیره‌ای دیدم. وقتی پرواز کرد، با چشم دنبالش کردم. روی گل دیگری نشست و چند لحظه بعد از روی دیوار گذشت. من نتوانستم تمام مسیرش را ببینم، اما از رفتنش ناراحت نشدم.

به اتاق برگشتم و پروانه‌ای روی کاغذ کشیدم. بال‌های نقاشی من دقیقاً مثل پروانه نبود، ولی خاطره آن روز را نگه می‌داشت. حالا روی میز من یک نقاشی هست و در باغچه، جایی برای پرواز. فهمیدم لازم نیست هر چیز زیبایی را صاحب شویم. گاهی می‌توانیم چیزی را دوست داشته باشیم، تماشایش کنیم و اجازه بدهیم آزادانه به زندگی خودش ادامه بدهد.

تماشای یک پروانه می‌تواند آغاز نوشته‌ای درباره شگفتی‌های طبیعت باشد؛ در انشا درباره زیبایی‌های آفرینش هم توجه به جزئیات کوچک، به ساختن روایت کمک می‌کند.

۴. انشا درباره کمک به حیوان آسیب‌دیده با مقدمه و نتیجه؛ کمک گرفتن از بزرگ‌ترها

مقدمه

وقتی حیوانی را در وضعیت سخت می‌بینم، دلم می‌خواهد زود کمکش کنم. اما فقط عجله کردن کافی نیست. من همه چیز را درباره حیوانات نمی‌دانم و ممکن است کاری که به نظرم خوب می‌آید، درست نباشد. به همین دلیل یاد گرفته‌ام در چنین موقعیتی از یک بزرگ‌تر کمک بخواهم.

بدنه

یک روز در راه برگشت از مدرسه، پرنده‌ای نزدیک دیوار دیدم که مثل بقیه پرواز نمی‌کرد. نمی‌دانستم زخمی شده است یا دلیل دیگری دارد. چند کودک دورش جمع شده بودند. یکی می‌خواست با دست بلندش کند و دیگری پیشنهاد داد به آن آب بدهیم. من به مادرم که همراه من بود گفتم و کمی عقب ایستادم.

مادرم از بچه‌ها خواست دور پرنده شلوغ نکنند. او با فردی آگاه درباره رسیدگی به حیوانات تماس گرفت و وضعیت را توضیح داد. من هم کاری را که بلد نبودم امتحان نکردم. پرنده را دست‌به‌دست نکردیم و چیزی در دهانش نریختیم. وظیفه من این شد که به دوستانم بگویم کنار بایستند تا راه برای بزرگ‌ترها باز بماند. آن روز فهمیدم همیشه قهرمان داستان کسی نیست که خودش همه کارها را انجام می‌دهد. گاهی پیدا کردن کمک مناسب، مهم‌ترین کار است.

نتیجه

من نمی‌دانم آن پرنده بعداً چه ماجرایی داشت، اما از اینکه با عجله به او دست نزدم خوشحالم. مهربانی با حیوانات باید همراه با دقت باشد. وقتی کاری را بلد نیستیم، پرسیدن و کمک گرفتن نشانه بی‌تفاوتی نیست؛ راهی برای مراقبت بهتر است.

کمک درست همیشه به معنی انجام دادن همه کارها به تنهایی نیست؛ در انشا درباره کمک به دیگران نیز می‌توان نمونه‌هایی از همراهی و توجه به نیاز طرف مقابل خواند.

۵. انشا به شکل نامه درباره مهربانی با حیوانات؛ نامه خیالی یک گنجشک

دوست کوچک من، از روی شاخه درخت برایت نامه می‌نویسم. می‌دانم که از دیدن من خوشحال می‌شوی. هر روز وقتی از مدرسه برمی‌گردی، چند لحظه زیر درخت می‌ایستی و بالا را نگاه می‌کنی. من هم تو را می‌بینم، هرچند نمی‌توانم به زبان تو سلام کنم. دوست دارم بدانی ما پرنده‌ها هم برای زندگی، به گوشه‌ای آرام و خانه‌ای امن نیاز داریم.

دیروز وقتی توپ دوستانت نزدیک درخت افتاد، تو گفتی شاخه‌ها را تکان ندهند. همان حرف کوتاه برای من مهم بود. شاخه‌ای که برای شما جای بستن یک طناب است، شاید سقف خانه یک پرنده باشد. وقتی از دور نگاهم می‌کنی، فرصت دارم روی شاخه بمانم. اما اگر دنبالم بدوی، باید تمام فکرم را به فرار کردن بدهم. آن وقت دیگر نه تو آواز مرا می‌شنوی و نه من آرامش دارم. من از تو نمی‌خواهم هر روز کار بزرگی انجام بدهی. همین که لانه‌ام را دست‌نخورده بگذاری و چیزی به طرفم پرتاب نکنی، برای دوستی ما کافی است.

شاید هیچ‌وقت روی دستت ننشینم، اما این به معنی دشمنی نیست. من یک پرنده آزاد هستم و زندگی خودم را دارم. تو می‌توانی در دفترت مرا نقاشی کنی و من هم از روی درخت بخوانم. دوستی ما لازم نیست شبیه دوستی دو آدم باشد. اگر فردا دوباره مرا دیدی، از همان فاصله لبخند بزن. من معنی لبخندت را در آرامشی که برایم می‌گذاری پیدا می‌کنم. با مهر، گنجشک خیالی باغچه.

۶. انشا درباره مراقبت از خانه حیوانات با مقدمه، بدنه و نتیجه

مقدمه

وقتی برای گردش به طبیعت می‌رویم، مهمان جایی هستیم که جانوران در آن زندگی می‌کنند. برای ما ممکن است جنگل فقط محل یک عصر تفریح باشد، اما برای یک سنجاب یا پرنده، خانه است. من در یک گردش خانوادگی فهمیدم تمیز گذاشتن طبیعت هم نوعی مهربانی با حیوانات است.

بدنه

پس از ناهار، مشغول جمع کردن وسایل بودیم. باد یکی از کاغذهای روی زیرانداز را به طرف بوته‌ها برد. اول فکر کردم فقط یک تکه کاغذ است و پیدا کردنش سخت می‌شود. پدرم گفت بهتر است زباله‌های خودمان را جا نگذاریم. با هم از مسیر مشخص رفتیم و کاغذ را پیدا کردیم.

پدر با وسیله جمع کردن زباله آن را برداشت و در کیسه گذاشت. من اطراف زیرانداز را نگاه کردم تا چیزی از وسایل ما باقی نمانده باشد. چند قدم دورتر، سنجابی روی تنه درخت حرکت می‌کرد. برای نزدیک شدن به او از راه بیرون نرفتیم. از همان جا نگاهش کردیم و بعد کیسه زباله را همراه وسایلمان بردیم. وقتی جای زیرانداز خالی شد، تقریباً شبیه زمانی بود که تازه رسیده بودیم. از این منظره خوشم آمد؛ انگار حضور ما رد ناخوشایندی در خانه دیگران نگذاشته بود.

نتیجه

آن روز فهمیدم مراقبت از حیوانات فقط درباره خود آن‌ها نیست. باید به آب، خاک، درخت و محل زندگی‌شان هم توجه کنیم. من دوست دارم هر بار از طبیعت برمی‌گردم، خاطره و عکس همراه بیاورم و زباله‌ای از خودم در آنجا باقی نگذارم.

برای نوشتن درباره اهمیت خانه جانوران، تصور نبودن درخت‌ها هم زاویه جالبی است؛ انشا درباره طبیعت بدون درخت این موضوع را با روایت‌های گوناگون نشان می‌دهد.

پدر و پسر در حال جمع کردن زباله‌های گردش برای پاک نگه داشتن محل زندگی حیوانات
پاکیزه گذاشتن محل گردش، بخشی از مراقبت از خانه جانوران است.

۷. انشا درباره مهربانی با حیوان خانگی؛ مسئولیت روزهای معمولی

دخترخاله‌ام یک خرگوش خانگی دارد. وقتی به خانه آن‌ها می‌روم، از دیدنش خوشحال می‌شوم. یک بار گفتم من هم دوست دارم خرگوش داشته باشم. دخترخاله‌ام به جای اینکه فقط از بازی کردن با او بگوید، دفتر کوچکی نشانم داد. در آن دفتر، خانواده کارهای روزانه مراقبت از خرگوش را یادداشت می‌کردند. تازه فهمیدم حیوان خانگی فقط برای روزهایی نیست که حوصله بازی داریم.

آن روز او باید با کمک مادرش محل زندگی خرگوش را مرتب می‌کرد. من می‌خواستم حیوان را بغل کنم، اما گفت بهتر است وقتی آرام است مزاحمش نشویم. کنار هم نشستیم و از دور نگاهش کردیم. بعد درباره کارهایی که خانواده انجام می‌دادند پرسیدم. گفت انتخاب غذای مناسب و رسیدگی به سلامت خرگوش را بزرگ‌ترها با راهنمایی دامپزشک انجام می‌دهند. سهم او هم انجام دادن کارهای مشخص و یادآوری نیازهای روزانه است. حتی وقتی مهمان دارند یا برنامه‌شان شلوغ می‌شود، این مسئولیت از بین نمی‌رود. حیوان نمی‌تواند بگوید امروز همه بازی‌ها را کنار بگذارید و به من توجه کنید. ما باید خودمان حواسمان باشد.

وقتی به خانه برگشتم، دیگر فقط درباره زیبایی خرگوش حرف نزدم. از پدر و مادرم پرسیدم نگهداری از یک حیوان چه مسئولیت‌هایی دارد. فهمیدم پیش از هر تصمیم، باید توان و شرایط خانواده را در نظر گرفت. دوست داشتن واقعی فقط هیجان روز اول نیست. مهربانی در روزهای معمولی دیده می‌شود؛ وقتی کسی تشویقمان نمی‌کند، اما ما هنوز کار لازم را با حوصله انجام می‌دهیم.

۸. انشا درباره مهربانی با حیوانات کوچک؛ راه باریک مورچه‌ها

زنگ تفریح کنار باغچه مدرسه ایستاده بودم که ردیفی از مورچه‌ها را دیدم. آن‌ها از شکاف کوچکی بیرون می‌آمدند و کنار دیوار حرکت می‌کردند. برای دیدنشان خم شدم. یکی از بچه‌ها گفت با نوک کفش راهشان را ببندیم تا ببینیم چه می‌کنند. اول این کار به نظرم شبیه یک بازی آمد، اما بعد فکر کردم برای مورچه‌ها، همین راه باریک بخشی از زندگی‌شان است.

گفتم بهتر است فقط نگاه کنیم. دوستم پرسید: «مگر مورچه به این کوچکی هم مهم است؟» گفتم کوچک بودن دلیل نمی‌شود برای سرگرمی اذیتش کنیم. چند قدم عقب رفتیم و از جایی ایستادیم که پا روی مسیرشان نگذاریم. یکی از مورچه‌ها چیزی را حمل می‌کرد که از بدن خودش بزرگ‌تر به نظر می‌رسید. من اندازه دقیق آن را نمی‌دانستم، اما تلاشش برایم جالب بود. دیگر احتیاجی به ساختن مانع نداشتیم؛ خود تماشا کردن هم سرگرم‌کننده بود. وقتی زنگ خورد، راه را همان‌طور که بود رها کردیم و به کلاس رفتیم. در دفترم یک مسیر پیچ‌خورده و چند مورچه کشیدم.

آن روز فهمیدم مهربانی نباید فقط برای حیواناتی باشد که قشنگ یا دوست‌داشتنی به نظر می‌رسند. من ممکن است از بعضی جانوران خوشم نیاید، اما لازم نیست به آن‌ها آزار برسانم. اگر حضور جانوری مشکلی ایجاد کند، می‌توانم موضوع را به یک بزرگ‌تر بگویم. فرق زیادی هست میان حل کردن یک مشکل و اذیت کردن موجودی کوچک فقط برای خندیدن.

دختر دانش‌آموز در حال تماشای پروانه آزاد روی گل بدون گرفتن آن
برای دوست داشتن زیبایی‌های طبیعت، لازم نیست آن‌ها را با خودمان ببریم.

۹. انشا درباره کمک به حیوان گمشده با مقدمه، بدنه و نتیجه

مقدمه

بعضی حیوانات با خانواده‌ای زندگی می‌کنند و اگر از آن‌ها دور شوند، ممکن است گم شوند. دیدن یک حیوان تنها همیشه به این معنی نیست که می‌توانیم آن را با خودمان ببریم. من در یک پیاده‌روی یاد گرفتم کمک به حیوان گمشده، به دقت و همراهی بزرگ‌ترها نیاز دارد.

بدنه

عصر همراه پدرم در محله قدم می‌زدیم. سگی با قلاده کنار یک در ایستاده بود و به دو طرف کوچه نگاه می‌کرد. من از سگ‌ها کمی می‌ترسم و همان‌جا کنار پدر ماندم. پدر گفت لازم نیست نزدیکش شوم. چند دقیقه بعد، یکی از همسایه‌ها از پنجره پرسید آیا صاحب سگ را دیده‌ایم.

همسایه او را می‌شناخت و گفت متعلق به خانواده‌ای در همان ساختمان است. پدر با کمک همسایه به صاحبش خبر داد. من از دور دیدم که سگ کنار در ماند و ما هم دنبالش ندویدیم. وقتی صاحبش رسید، او را صدا زد و با خودش برد. آن شخص گفت در ساختمان برای مدتی باز مانده بوده است. من نه قلاده را گرفته بودم و نه حیوان را لمس کرده بودم، اما در پیدا شدن صاحبش بی‌تفاوت نمانده بودیم. تمام ماجرا با پرسیدن و خبر دادن پیش رفت.

نتیجه

آن روز فهمیدم حتی وقتی از حیوانی می‌ترسم، می‌توانم با او مهربان باشم. مهربانی مجبورم نمی‌کند بی‌احتیاط نزدیک شوم. گاهی کافی است کنار یک بزرگ‌تر بمانم، آنچه دیده‌ام درست توضیح بدهم و اجازه بدهم فرد آگاه کار لازم را انجام دهد.

توجه به آرامش و خواسته دیگران، موضوعی گسترده‌تر از یک موقعیت است؛ انشا درباره رعایت حقوق دیگران برای مقایسه رفتارهای محترمانه در زندگی روزمره ایده می‌دهد.

۱۰. انشا گفت‌وگویی درباره مهربانی با حیوانات؛ دیدار از مزرعه

در سفر به روستا، همراه عمویم به مزرعه یکی از آشنایان رفتیم. پشت نرده‌ها چند گوسفند و یک بره کوچک دیدم. بره آن‌قدر بامزه بود که گفتم: «می‌شود دنبالش بدوم تا با من بازی کند؟» عمو پرسید: «از کجا می‌دانی دویدن دنبال او برایش بازی است؟» به بره نگاه کردم. با هر صدای بلند، سرش را بالا می‌آورد و به مادرش نزدیک‌تر می‌شد.

صاحب مزرعه گفت می‌توانیم از همان سمت نرده‌ها تماشا کنیم. پرسیدم: «اگر خوراکی خودم را به او بدهم، دوستم می‌شود؟» گفت بدون اجازه نباید به حیوان‌ها چیزی بدهیم، چون خوراک مناسب هرکدام فرق می‌کند. خوراکی‌ام را در کیف گذاشتم و شروع کردم به پرسیدن. درباره جای خواب بره و کارهایی که هر روز برایش انجام می‌دادند سؤال کردم. عمو گفت: «الآن بیشتر از وقتی که می‌خواستی دنبالش بدوی، او را می‌شناسی.» راست می‌گفت. دیده بودم که بره چگونه آرام کنار مادرش می‌ایستد و صدای او را شنیده بودم. برای داشتن یک خاطره خوب، لازم نبود حتماً آن را لمس کنم یا بترسانم.

وقتی از مزرعه بیرون آمدیم، در را همان‌طور که صاحب مزرعه خواسته بود بستیم. در راه، درباره بره برای مادرم تعریف کردم. مهم‌ترین بخش خاطره من دویدن و بازی نبود؛ یاد گرفتن رفتار آرام بود. آن روز فهمیدم دیدن حیوانات با سرگرم کردن خودمان به هر روشی فرق دارد. آن‌ها هم زندگی خودشان را دارند و ما در محل زندگی‌شان مهمان هستیم.

۱۱. انشای خیالی درباره مهربانی با حیوانات از زبان درخت

من درختی در گوشه یک باغم. شاخه‌هایم هر سال کمی بلندتر می‌شوند و زیر سایه‌ام آدم‌های زیادی استراحت می‌کنند. اما تنها مهمان‌های من آدم‌ها نیستند. پرنده‌ای روی شاخه‌ام می‌نشیند، حشره‌ای از روی پوستم می‌گذرد و گاهی سنجابی از تنه‌ام بالا می‌رود. من نام همه آن‌ها را نمی‌دانم، ولی به رفت‌وآمدشان عادت کرده‌ام. باغ برای آن‌ها فقط یک منظره قشنگ نیست.

یک روز خانواده‌ای برای استراحت کنارم نشستند. کودکی به شاخه پایین من نگاه کرد و گفت می‌خواهد آن را تکان بدهد تا پرنده بپرد و عکس جالبی بگیرد. خواهرش گفت: «عکس آرامش او قشنگ‌تر نیست؟» کودک کمی فکر کرد. بعد دورتر ایستاد و از پرنده‌ای که روی شاخه مانده بود عکس گرفت. من در دل خوشحال شدم. کمی بعد، آن‌ها وسایلشان را جمع کردند. یک نخ دور شاخه پایین جا مانده بود. پدر خانواده متوجه شد و آن را برداشت. وقتی رفتند، شاخه‌هایم آزاد بودند و زیر سایه‌ام چیزی از خوراکی و بسته‌بندی باقی نمانده بود. پرنده دوباره آواز خواند و باد از میان برگ‌هایم گذشت.

اگر می‌توانستم حرف بزنم، به آن خانواده می‌گفتم از اینکه فقط مرا ندیدید، ممنونم. شما به ساکنان کوچک باغ هم توجه کردید. گاهی آدم‌ها درخت را دوست دارند، اما فراموش می‌کنند روی همان درخت، زندگی‌های دیگری جریان دارد. من دوست دارم سایه‌ام جای آرامی برای همه باشد؛ هم کودکی که کتاب می‌خواند و هم پرنده‌ای که می‌خواهد بی‌ترس روی شاخه‌ام بماند.

اگر روایت از زبان درخت را دوست دارید، در انشا اگر درخت بودم می‌توانید نمونه‌های دیگری از جان‌بخشی به طبیعت بخوانید.

۱۲. انشا درباره مهربانی با حیوانات کلاس سوم با مقدمه و نتیجه؛ قول کوچک کلاس ما

مقدمه

وقتی معلم موضوع مهربانی با حیوانات را روی تخته نوشت، هرکس چیزی گفت. یکی گفت به پرنده‌ها علاقه دارد و دیگری درباره گربه مادربزرگش حرف زد. من فکر کردم دوست داشتن حیوانات خوب است، اما بهتر است بدانیم این دوست داشتن در رفتار روزانه ما چگونه دیده می‌شود.

بدنه

معلم پیشنهاد داد هر گروه یک موقعیت واقعی را تصور کند و درباره رفتار مناسب در آن حرف بزند. گروه ما درباره دیدن لانه درخت حیاط صحبت کرد. گروه دیگر درباره حیوانی بود که کودکی از آن می‌ترسد. اول جواب‌هایمان خیلی کوتاه بود؛ همه می‌گفتیم باید مهربان باشیم. معلم پرسید: «دقیقاً چه کاری؟»

آن وقت جواب‌ها روشن‌تر شد. گفتیم لانه را دست نزنیم، دنبال حیوان ندویم و اگر مشکلی دیدیم، به یک بزرگ‌تر خبر بدهیم. یکی از دوستانم گفت لازم نیست همه حیوان‌ها را نوازش کنیم تا مهربان محسوب شویم. این حرف را بیشتر از بقیه دوست داشتم، چون خودم از بعضی حیوان‌ها می‌ترسم. آخر زنگ، هرکس یک رفتار کوچک برای خودش انتخاب کرد. من نوشتم برای گرفتن عکس یا خنداندن دوستانم، آرامش هیچ حیوانی را به هم نمی‌زنم. برگه‌ها را به دفترمان چسباندیم تا فقط حرف‌های آن روز نباشند.

نتیجه

قول من بزرگ و عجیب نیست، اما می‌توانم آن را انجام بدهم. حالا وقتی حیوانی می‌بینم، پیش از نزدیک شدن فکر می‌کنم رفتار من چه اثری روی او دارد. به نظر من مهربانی از همین مکث کوتاه شروع می‌شود؛ از اینکه فقط خواسته خودمان را نبینیم.

چگونه انشا درباره مهربانی با حیوانات را متفاوت بنویسیم؟

یک اتفاق کوچک انتخاب کنید: دیدن لانه درخت، تماشای پروانه، گردش در طبیعت یا شناخت مسئولیت نگهداری از حیوان خانگی. به جای فهرست کردن کارهای خوب، همان اتفاق را از آغاز تا پایان تعریف کنید. بنویسید اول چه فکری داشتید، چه چیزی دیدید و چرا رفتارتان تغییر کرد.

برای انشای سه‌بخشی، در مقدمه موضوع یا پرسش اصلی را معرفی کنید. در بدنه، ماجرا و یک گفت‌وگوی کوتاه را بیاورید. در نتیجه، به همان اتفاق برگردید و بگویید چه چیزی یاد گرفتید. اگر داستان یا نامه می‌نویسید، می‌توانید بدون برچسب‌های مقدمه و نتیجه هم آغاز و پایان روشنی داشته باشید.

چند شروع تازه برای انشا مهربانی با حیوانات

  • دستم را جلو بردم، اما با دیدن ترس حیوان، یک قدم عقب رفتم.
  • فکر می‌کردم بهترین عکس، عکس پرواز پرنده است؛ تا وقتی که تصمیم گرفتم نترسانمش.
  • آن روز از گردش، فقط عکس آوردم؛ هیچ پروانه یا جانوری را با خودم نیاوردم.
  • اگر گنجشک باغچه می‌توانست برای ما نامه بنویسد، از ما چه می‌خواست؟

پرسش‌های رایج درباره انشا مهربانی با حیوانات

برای انشا کلاس سوم چه موضوعی انتخاب کنیم؟

یک موقعیت آشنا مثل حیاط مدرسه، باغچه خانه یا گردش خانوادگی مناسب است. داستان را با جمله‌های روشن و جزئیات قابل تصور بنویسید و از واژه‌های دشوار و نصیحت‌های تکراری دوری کنید.

آیا می‌توان انشا را از زبان حیوان نوشت؟

بله؛ آن را به شکل روایت خیالی بنویسید. مثلاً گنجشکی که از آرامش لانه‌اش می‌گوید یا پروانه‌ای که دوست دارد آزاد بماند. روشن بودن خیالی بودن روایت، آن را از توضیح علمی جدا می‌کند.

آیا همه نمونه‌ها باید مقدمه، بدنه و نتیجه داشته باشند؟

همه انشاها به آغاز، گسترش موضوع و پایان نیاز دارند، اما نوشتن این عنوان‌ها همیشه لازم نیست. اگر معلم ساختار سه‌بخشی خواسته است، نمونه‌های اول، چهارم، ششم، نهم و دوازدهم الگوی مناسبی هستند.

چطور پایان انشا را از حالت تکراری دربیاوریم؟

به جای جمله کلی «باید با حیوانات مهربان باشیم»، نتیجه همان ماجرا را نشان بدهید؛ مثلاً پرنده روی شاخه ماند، پروانه آزادانه رفت یا محل گردش پاکیزه باقی ماند. این پایان، پیام نوشته را ملموس‌تر می‌کند.

برچسب‌ها: —
اشتراک‌گذاری:

از دیگر بخش‌های پرشین‌وی

نظر شما با موفقیت ثبت شد. در صورت تأیید در قسمت نظرات، در انتهای همین مطلب نمایش داده خواهد شد.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *